بحران شما ممکن است ترفیع شما باشد
زمانی که هویت شما منقضی شده است
سؤالی قدرتمند که باید بپرسید این است: «شما بدون هویتی که شما را به اینجا رسانده است کی هستید؟» من خودم بارها مجبور به پاسخ به این سؤال شدهام از طریق هویتهای مختلف: بازیکن واترپلو، بدنساز، مربی مشهور، متخصص تغذیه، صاحب کسبوکار، بنیانگذار، مرد دارو، نویسنده و مربی. هر هویت واقعی بود، هدفی داشت و به خلق فصلی از زندگی من کمک کرد.
هویتی به زندان تبدیل میشود وقتی ما آنچه بودهایم را با آنچه اجازه داریم بشویم اشتباه میگیریم. ما شروع به محافظت از لباس میکنیم به جای گوش دادن به فردی که آن را میپوشد.
اختلالات بزرگ زندگی میتوانند ما را به شدت تکان دهند زیرا ما تنها یک رابطه، شغل، کسبوکار، نقش، وضعیت یا شرایط را از دست نمیدهیم. گاهی ما فردی را که درون آن باور داشتیم از دست میدهیم. تحقیقات درباره اختلال هویت نشان میدهد که ناملایمات میتواند حس خود را بیثبات کند (Vartanian et al., 2018).
تلاش نکنید زندگی قدیمی خود را بازگردانید
وقتی زندگی به طور غیرمنتظره تغییر میکند، غریزه ما معمولاً بازسازی است. چطور میتوانم کسبوکارم را به جایی که بود برگردانم، آن رابطه را بازسازی کنم، انگیزهام را دوباره پیدا کنم، بدن قدیمیام را بازگردانم، یا به فردی که قبلاً بودم تبدیل شوم؟
با این حال، سؤالی قدرتمندتر وجود دارد: «این تجربه از من میخواهد که به چه کسی تبدیل شوم؟»
این تمرکز را از تلاش ناامیدانه برای بازسازی دیروز به کنجکاوی درباره فردا تغییر میدهد.
این به «اعتماد کامل به خود» متصل میشود. اعتماد به خود یعنی باور به تواناییتان در مقابله با هر آنچه که بعداً میآید، به جای انتظار اینکه همه چیز دقیقاً همانطور که میخواهید پیش برود. تفاوت بزرگی وجود دارد: یکی نیاز به کنترل زندگی دارد، در حالی که دیگری شامل اعتماد به خود درون زندگی است.
تحقیقات درباره تابآوری نشان میدهد که افراد راههای مختلفی برای سازگاری پس از از دست دادن و تجربیات بالقوه آسیبزا نشان میدهند. تابآوری ممکن است بیشتر از آنچه قبلاً تصور میشد رایج باشد (Bonanno, 2004). گاهی قدرت در این است که تشخیص دهید دیگر به جایی که قبلاً بودید تعلق ندارید.
راهروی بین هویتها
تحول یک میانه ناراحتکننده دارد که من آن را مرحله پیله مینامم، مانند مرحله بین یک کرم ابریشم و یک پروانه. نسخه قدیمی شما دیگر کار نمیکند، در حالی که نسخه بعدی هنوز به طور کامل نرسیده است. این مانند ایستادن در راهرویی است که یک در بسته شده و دیگری هنوز باز نشده است.
بیشتر مردم راهرو را دوست ندارند زیرا هیچ تشویقی، هیچ قطعیتی و هیچ برنامه پنج مرحلهای واضحی وجود ندارد. استراتژیهای قدیمی شما ممکن است دیگر همان نتایج را تولید نکنند، اما نمیدانید چه چیزی جایگزین آنها خواهد شد.
صادقانه بگویم، این مرحله چالشبرانگیز است. جایی است که مردم اغلب وحشت میکنند و عقبنشینی میکنند. آنها به رابطه بازمیگردند، مدل کسبوکار قدیمی را بازسازی میکنند، بیش از حد کار میکنند، بیش از حد تمرین میکنند، بیش از حد خرج میکنند، سکوت را پر میکنند یا به دنبال دستاورد دیگری میروند - هر چیزی برای اینکه دوباره احساس کنند خودشان هستند.
به یاد داشته باشید، راهرو ممکن است جایی باشد که کار عمیقتر در حال انجام است. وقتی منابع آشنای هویت و اعتبار ناپدید میشوند، شما این فرصت را دارید که چیزی پایدارتر را با بودن آنچه بدون آنها هستید کشف کنید.
تحقیقات درباره رشد پس از سانحه نشان میدهد که تجربیات بسیار چالشبرانگیز میتوانند افراد را مجبور به بازنگری در فرضیات درباره خود و زندگیشان کنند، که گاهی منجر به اولویتهای جدید، قدرت شخصی بیشتر و روایت زندگی اساساً متفاوتی میشود (Tedeschi & Calhoun, 2004).
کلمه کلیدی «گاهی» است. رشد تضمینی نیست که از رنج به دست میآید؛ بلکه از ادغام درسها به دست میآید.
بحران را هدر ندهید
وقتی چیزی مهم فرو میپاشد، یک تمایل طبیعی برای سریعاً تعمیر آن وجود دارد. قبل از اینکه این کار را انجام دهید، کنجکاو شوید. از خود بپرسید: این چه چیزی را نشان میدهد که قبلاً نمیتوانستم ببینم؟ از من خواسته میشود که چه چیزی را رها کنم؟ چه چیزی را وانمود میکردم که هنوز کار میکند؟ کدام هویت را به شدت محافظت میکنم؟ کجا حس امنیت، ارزش یا جهتیابی خود را به دیگران سپردهام؟ اگر به خودم عمیقاً اعتماد داشتم، چه چیزی را بعداً انتخاب میکردم؟
اینها سؤالات ناراحتکننده اما قدرتمندی هستند زیرا یک بحران صداها را از بین میبرد. زیر آن صداها، ممکن است کشف کنید که مدتها قبل از اینکه شرایط مکالمه را مجبور کند، میدانستید که چیزی نیاز به تغییر دارد.
شاید بدن شما میدانست، اشتیاق شما ناپدید شده بود، یا احساس آرامی داشتید که چیزی درست نیست، اما ذهن شما به مذاکره ادامه میداد.
گسترش به سوی کسی که در حال تبدیل شدن هستید
در فرآیند E.M.P.O.W.E.R. من، این به گسترش متصل میشود. گسترش شامل گسترش ظرفیت شما برای تحمل عدم قطعیت بدون بازگشت فوری به آنچه آشناست، یادگیری گفتن «من دقیقاً نمیدانم چه چیزی بعد میآید، و به خودم اعتماد دارم که بفهمم.» این نوعی اعتماد به نفس بسیار متفاوت است.
زندگی اغلب قبل از گسترش، منقبض میشود. کسبوکارها گسترش و انقباض میکنند، روابط تغییر میکنند، بدنها تغییر میکنند، حرفهها تکامل مییابند، هویتها تغییر میکنند و زندگی از طریق فصول حرکت میکند. ما رنج غیرضروری ایجاد میکنیم وقتی فرض میکنیم هر انقباضی به معنای عقبگرد است، در حالی که گاهی انقباض فضایی را ایجاد میکند که برای گسترش بعدی لازم است.
نتیجهگیری
به جای اینکه تنبیه یا تنزل دهید، شاید شما دعوت شدهاید که بازسازی چیزی را که قبلاً از آن رشد کردهاید متوقف کنید. ترفیع این است که به چه کسی فرصت دارید تبدیل شوید زیرا انتخاب کردهاید که به آن متفاوتی برخورد کنید.
بنابراین اگر زندگی اکنون نامشخص به نظر میرسد، در برابر وسوسه فوری برای برچسب زدن به این فصل به عنوان شکست مقاومت کنید. شاید شما به سادگی در راهرو ایستادهاید، جایی که در قدیمی بسته شده و در جدید هنوز باز نشده است.
کنجکاو بمانید و به جای اینکه فقط بپرسید «چرا این برای من اتفاق میافتد؟» سعی کنید بپرسید «من از طریق این به چه کسی تبدیل میشوم؟»
منابع
- Bonanno, G. A. (2004). از دست دادن، تروما و تابآوری انسانی: آیا ظرفیت انسان برای رشد پس از وقایع بسیار ناخوشایند را دست کم گرفتهایم؟ روانشناس آمریکایی، 59(1)، 20–28.
- Sharratt, N. D., Vartanian, L. R., & دیگران. (2020). چگونه ممکن است سختیهای کودکی ناراحتی روانی بزرگسالان را پیشبینی کند؟ استفاده از مدل اختلال هویت برای درک افسردگی و اختلالات اضطرابی. مجله اختلالات عاطفی، 265، 112–119.
- Tedeschi, R. G., & Calhoun, L. G. (2004). رشد پس از سانحه: مبانی مفهومی و شواهد تجربی. پژوهش روانشناختی، 15(1)، 1–18.
- Vartanian, L. R., Hayward, L. E., Smyth, J. M., Paxton, S. J., & Touyz, S. W. (2018). عوامل خطر و تابآوری مرتبط با نارضایتی از بدن و خوردن ناهنجار: مدل اختلال هویت. مجله بینالمللی اختلالات خوردن، 51(4)، 322–330.