چرا به پتانسیلهای خود نرسیدید؟
بازنگری انتظارات برای استفاده از جاهطلبی
آیا تا به حال به زندگی خود فکر کردهاید و احساس کردهاید که انتظارات شما را برآورده نکرده است؟ شاید انتظار داشتید زندگیتان هیجانانگیزتر، شناختهشدهتر، ثروتمندتر، با موقعیت بالاتر یا آزادتر باشد. شاید فکر میکردید که بیشتر از آنچه اکنون هستید خواهید شد.
این ناخوشایندی اغلب به این دلیل است که تعریف "بیشتر" که به دنبال آن هستید سخت است. در حالی که ممکن است برنده شدن جایزه نوبل یا داشتن جزیره خصوصی را تصور نکرده باشید، زندگی فعلی شما ممکن است در مقایسه با پیشبینیهای والدین، معلمان و خود جوانتر شما کمارزش به نظر برسد.
در کودکی، ممکن است در زمینههای تحصیلی، خلاقیت، ورزش یا شوخطبعی برجسته بوده باشید. این نشانههای اولیه آیندهای روشن را نشان میدادند. با این حال، بزرگسالی اغلب از مسیری که تصور کرده بودیم منحرف میشود.
درک پتانسیل
پتانسیل اغلب از یک لحظه در زمان ارزیابی میشود. موفقیت کودک در یک زمینه به پیشبینیهای دستاوردهای آینده منجر میشود. باهوش بودن در ۱۲ سالگی انتظار میرود که به موفقیت در ۳۰ سالگی تبدیل شود و برتر بودن در کلاس ممکن است آیندهای به عنوان مدیرعامل را نشان دهد.
با این حال، زندگی یک خط مستقیم از نقاط قوت اولیه نیست. این شامل تعامل پیچیدهای از تواناییها، شخصیت، قضاوت، سلامت، منابع و شرایطی است که خارج از کنترل ما هستند. هر عامل بر دیگری تأثیر میگذارد، فرصتها و چالشها را در طول زندگی تغییر میدهد و پیشبینی دقیق مسیر زندگی را غیرممکن میسازد.
پتانسیل، بنابراین، به این معناست که تحت ترکیب مناسبی از تلاش، فرصت و شانس، ممکن است چیزی قابل توجه به دست آورید. این احتمالاً برای بیشتر افراد صادق است و مفهوم را تقریباً بیمعنی میکند.
تشویق کودکان با گفتن اینکه پتانسیل دارند، به منظور انگیزه دادن است. با این حال، تفاوتی بین "میتوانید بهبود پیدا کنید" و "برای بزرگی مقدر شدهاید" وجود دارد. تحسین بیش از حد میتواند کودکان را به این باور برساند که استثنایی هستند و نه صرفاً ارزشمند. یک مطالعه طولی نشان داد که تحسین اغراقآمیز والدین پیشبینی کننده افزایش خودشیفتگی در کودکانی با اعتماد به نفس بالا بود.
یک پیام امیدوارکننده میتواند به یک پیشبینی بزرگ تبدیل شود که با گذشت زمان به یک اتهام تبدیل میشود: چه بر سرت آمد؟
وقتی پیشبینیها محقق نمیشوند
برخی افراد احساسات ناکامی را با مشغول بودن، نوشیدن یا اصرار بر اینکه هرگز به موفقیت اهمیت نمیدادند، سرکوب میکنند. دیگران آن را به عنوان یک فراخوان برای اقدام میبینند، سختتر کار میکنند، حرفه خود را تغییر میدهند، کسبوکار راهاندازی میکنند یا به طور مداوم روالهای خود را بازسازی میکنند.
برخی دیگر به دنبال توضیحاتی هستند تا خود را از مسئولیت معاف کنند. ممکن است معلمان، والدین، بیعدالتی اجتماعی، مسائل سلامت روان، تروما، یا تنوع عصبی ناشناخته قبلی را برای نرسیدن به انتظارات سرزنش کنند.
برخی توضیحات معتبر هستند: بیماری، تبعیض، فقدان حمایت و تشخیصهای از دست رفته میتوانند افراد را محدود کنند. چنین توضیحاتی میتوانند چالشهای مکرر را روشن کنند، اما ممکن است برای حفظ باور به استثنایی بودن ذاتی فرد نیز استفاده شوند.
تشخیصهای بزرگسالان رایجتر شدهاند. یک بررسی دولتی بریتانیا در سال ۲۰۲۶ افزایش تشخیصهای ADHD و اوتیسم، ارجاعات و خودشناسی را نشان داد که از رشد جمعیت پیشی گرفته است. یک مطالعه بر روی بیش از هفت میلیون پرونده مراقبت اولیه در بریتانیا نشان داد که بزرگترین افزایش نسبی در تشخیصهای ADHD بین سالهای ۲۰۰۰ و ۲۰۱۸ در میان بزرگسالان بود، با افزایش بیست برابری در تشخیصها در میان مردان ۱۸ تا ۲۹ ساله.
نکته این نیست که تشخیصهای بزرگسالان ساختگی هستند. بلکه این است که "این به توضیح یک الگو در زندگی من کمک میکند" با "این توضیح میدهد چرا من در جایی که باید باشم نیستم" متفاوت است. حتی یک توضیح معتبر میتواند به یک روایت دلنشین تبدیل شود.
زندگی یک آزمایش کنترل شده نیست
احساس عقبافتادگی نیاز به مقایسه دارد. ما اغلب موفقیتهای قابل مشاهده دیگران—حقوق، حرفه، ظاهر، مهارتها یا داراییها—را با حس خصوصی خود از پتانسیل مقایسه میکنیم.
این مقایسه ناقص است. ما نمیتوانیم برای شخصیتها، سلامت، فرصتها یا اشتباهات گذشته کنترل کنیم. نمیتوانیم هیچکدام از زندگیها را با یک متغیر تغییر یافته دوباره اجرا کنیم. همچنین هیچ جدول ردهبندی جهانی وجود ندارد که در آن کسی به سادگی "جلو" باشد.
مهمتر از همه، ما تنها معماران زندگی خود نیستیم. ما خلق و خو، هوش، ظاهر، والدین یا تمایل به ریسک خود را انتخاب نکردیم. یک متاآنالیز بزرگ از تحقیقات طولی نشان داد که شخصیت هم پایدار و هم قابل تغییر در طول بزرگسالی است. ما میتوانیم عادات را تعدیل کرده و ویژگیهای خاصی را برجسته کنیم، اما نمیتوانیم شخصیت خود را کاملاً بازنویسی کنیم.
تعیین انتظارات جدید
بازنگری انتظارات به معنای ساده افزایش یا کاهش استانداردها نیست، بلکه به معنای انتخاب آگاهانه آنها بر اساس نقاط قوت واقعی، محدودیتها، منابع، مسئولیتها و ارزشهای شماست.
پرسیدن "کسی با پتانسیل من تا الان باید چه چیزی به دست آورده باشد؟" را متوقف کنید. به جای آن، در نظر بگیرید، "با توجه به اینکه من کیستم و زندگیای که دارم، به طور منطقی از خودم چه انتظاری دارم؟ کد رفتاری من چیست؟ به چه چیزی کار میکنم و چه چیزی را پشت سر خواهم گذاشت؟"
این تأملات ممکن است شما را به تلاش بیشتر، تغییر مسیر، احیای یک جاهطلبی قدیمی یا رها کردن یکی وادار کند. تحقیقات در مورد اهداف دستنیافتنی نشان میدهد که بهزیستی به توانایی ما در جدا شدن از اهدافی که دیگر به ما خدمت نمیکنند و تعهد به اهداف جدید بستگی دارد.
شما ممکن است پتانسیل خود را هدر نداده باشید. ممکن است به سادگی از یک پیشبینی دلنشین که بر اساس شواهد ناکافی بود، رشد کرده باشید.
از زندگی خود بیشترین بهره را ببرید. مسئولیت انتخابهای خود را بپذیرید، آنچه را که میتوان اصلاح کرد، اصلاح کنید و با وظایف چالشبرانگیز روبرو شوید. اما به یاد داشته باشید، نتیجه نهایی هرگز کاملاً در کنترل شما نبود.