رضایتنامه بهانهای برای خشونت نیست
دیدگاه شخصی: سوال واقعی درباره مبارزات قفسی این است که چرا تماشا میکنیم
نکات کلیدی
- در حالی که بیشتر ورزشها شامل آسیب به عنوان یک اثر جانبی هستند، در مبارزات قفسی، آسیب محصول اصلی است.
- رضایت، مشارکت یک مبارز را توضیح میدهد اما نمیگوید چرا مخاطبان برای تماشا پول میدهند.
- کرامت انسانی نشان میدهد هیچ فردی نباید به عنوان وسیلهای برای سرگرمی دیگران استفاده شود.
- سوال اخلاقی با تماشاگران است، نه فقط با برگزارکنندگان و مبارزان.
به عنوان یک نوجوان، به بوکس جذب شدم. پدرم، که ورزشکار بود، فعالیت بدنی را در میان من و خواهر و برادرانم تشویق میکرد. وقتی از مادرم اجازه خواستم که بوکس کنم، او پرسید: «میخواهی پول بدهی تا مردم به صورتت مشت بزنند؟» انتظار داشتم پدرم مرا حمایت کند، زیرا باور داشتم که عشق او به ورزش، مادرم را متقاعد میکند. اما او گفت: «هدف از ورزش هرگز نمیتواند آسیب رساندن به انسان یا حیوان دیگری باشد.»
بنابراین، اجازه نداشتم بوکس کنم.
امروز میفهمم که بوکس میتواند با ایمنی و بدون ضربه زدن به دیگران تمرین شود. اما آن زمان، در محله ما، این گزینه وجود نداشت. یادگیری دفاع و حفاظت از خود یا دیگران مهم است و نیاز به تمرین و کار سخت دارد که شامل پذیرش امکان آسیب رساندن یا دریافت آسیب است. بیشتر ورزشها میتوانند به آسیب منجر شوند، اما اینها معمولاً پیامدهای ناخواسته هستند، نه هدف.
این سوال را مطرح میکند: چه درکی از زندگی اجتماعی و کرامت انسانی به مردم اجازه میدهد وارد «قفس» شوند و تا خونین شدن مبارزه کنند؟ ما این را ورزش مینامیم، اما وقتی هدف ضربه سیستماتیک است، مرز بین ورزشکاری و نمایش محو میشود. ما تکامل یافتهایم تا بدانیم خونریزی شجاعت نیست. ما قوانینی علیه حمله خیابانی داریم، پس چرا آن را در تلویزیون جشن میگیریم، جایی که اغلب برنامهریزی شده و طراحی شده است؟
اگر کرامت معنایی دارد، باید به این معنا باشد که هیچ انسانی نباید وسیلهای برای سرگرمی دیگری باشد—به ویژه از طریق خشونت کنترلشده. وقتی پول میدهیم تا صورتها ورم کنند و استخوانها بشکنند، ما روح انسانی را جشن نمیگیریم. ما حق نادیده گرفتن این را میخریم که فرد در قفس فرزند، والدین یا خود کسی است—که به یک گلادیاتور برای هیجان آخر هفته ما کاهش یافته است.
بیایید وانمود نکنیم که رضایتنامه مسئله اخلاقی را برطرف میکند. رضایتنامه قرارداد را توضیح میدهد اما فرهنگ را توجیه نمیکند. سوال این نیست که آیا آنها موافقت کردهاند، بلکه این است که چرا ما احساس میکنیم حق داریم تماشا کنیم.