چرا حیوانات سخنگو را دوست داریم
حیوانات به عنوان آینهای از طبیعت انسانی
در طول تاریخ و در فرهنگهای مختلف، انسانها به طور مکرر از حیوانات در داستانسرایی استفاده کردهاند. از ایزوپ تا اورول و از افسانههایی مانند «سه خوک کوچک» تا شخصیتهایی مانند باگز بانی، حیوانات سخنگو جزء اصلی روایتها هستند. این داستانها اغلب حیواناتی را نمایش میدهند که ویژگیهای انسانی را به تصویر میکشند: روباهها چاپلوسی میکنند، شیرها به خود میبالند و الاغها ناله میکنند. اما چرا برای گفتن این داستانها حیوانات را به جای انسانها انتخاب میکنیم؟
به افسانه ایزوپ، «روباه و ماسک» توجه کنید:
روزی روباهی وارد خانه یک بازیگر شد و ماسکی را در میان وسایل صحنه پیدا کرد. پس از بازی با ماسک، روباه گفت: «چه چهره زیبایی، اما مغزی ندارد.»
به همین ترتیب، در پانچاتانترا هندی، یک خرگوش شیر را فریب میدهد:
شیر در جنگل وحشت میانداخت و بیش از آنچه که میتوانست بخورد، میکشت. برای آرام کردن او، حیوانات توافق کردند که هر روز یکی از خودشان را بفرستند. وقتی نوبت به خرگوش رسید، دیر رسید و ادعا کرد که شیر دیگری او را نگه داشته است. شیر خشمگین خواست تا این رقیب را ببیند. خرگوش او را به چاهی هدایت کرد، جایی که شیر تصویر خود را دید و با اشتباه گرفتن آن به عنوان شیر دیگری، به داخل چاه پرید و غرق شد.
حیوانات به عنوان آینهها
استفاده از حیوانات امکانات جدیدی برای داستانسرایی باز میکند. این کار تخیل را درگیر میکند و داستانها را اصیلتر و سرگرمکنندهتر میسازد و از افتادن در دام اخلاقگرایی یا نصیحتگری جلوگیری میکند. مردم بیشتر مایلند داستان یک روباه را بشنوند تا موعظه یک واعظ و احتمال بیشتری دارد که پیام آن را به خاطر بسپارند.
حیوانات به داستانسرایان اجازه میدهند که نواقص انسانی را جدا کرده و بزرگنمایی کنند و دیدگاههای تازهای ارائه دهند. هر حیوان نماد یک ویژگی یا نقص خاص انسانی است. انتقاد از شخصیت ما اغلب ما را دفاعی میکند، اما وقتی به کلاغی خودبین یا الاغی غمگین میخندیم، شاید به خودمان میخندیم. حیوانات فاصله روانی ایجاد میکنند و به ما اجازه میدهند که کاستیهای خود را بدون احساس مستقیم متهم شدن بشناسیم.
در سطحی عمیقتر، حیوانات سخنگو مرز بین انسان و حیوان را محو میکنند و ما را به یاد ارتباطمان با طبیعت میاندازند، در حالی که بر آنچه ما را متمایز میکند تأکید میکنند: گفتار، عقل و تأمل اخلاقی.
از افسانهها و قصههای پریان تا طنز سیاسی
همانطور که در معنای افسانه بحث شد، حیوانات به ویژه برای کودکان جذابیت دارند، احتمالاً به دلیل نوعی تفکر جادویی پیشمنطقی. کودکان به راحتی افکار و احساسات انسانی را به حیوانات نسبت میدهند و خرگوش یا خرسی سخنگو را نه کمتر از انسانی سخنگو غیرعادی میدانند. برای بزرگسالان، جذابیت ظریفتر است: حیوانات سخنگو هم راهی برای فرار از واقعیت و هم راهی برای فهم آن ارائه میدهند، به ویژه از طریق قیاسها.
در نهایت، حیوانات میتوانند به عنوان یک پوشش، راهی برای فرار از سانسور یا برای تعمیم و جهانیسازی پیامها عمل کنند. ژان دو لا فونتن از افسانهها برای نقد جامعه فرانسه استفاده کرد، در حالی که جورج اورول از آنها برای نقد کمونیسم و توتالیتاریسم بهره برد، در حالی که ما را سرگرم میکرد.
حیوانات همچنان ما را امروز مجذوب خود میکنند، چه در کارتونها و چه در ویدیوهای ویروسی، زیرا همانطور که یک افسانهپرداز ممکن است بگوید، «انسانها نیز همینطور هستند.»