چرا از کسانی که ما را فریب میدهند دفاع میکنیم
نکات کلیدی
- قدرت یک فریب در این است که باور چقدر پس از مواجهه با واقعیت زنده میماند.
- هوش محافظت نمیکند؛ آنچه شما را محافظت میکند این است که کدام مقامات را برای اعتماد انتخاب کردهاید.
- وقتی باوری بخشی از هویت شما میشود، رها کردن آن به معنای خیانت به خودتان احساس میشود.
- بپرسید کدام یک از باورهای شما هنوز پس از توقف شواهد بر ایمان ادامه دارد.
یک هنرمند فریبکار ماهر تنها پول شما را نمیگیرد؛ بلکه شما را وادار میکند که از او برای این کار دفاع کنید. وقتی الیزابت هولمز افشا شد، بسیاری از کسانی که به ترانوس باور داشتند، علیه او برنگشتند. آنها مطبوعات، ناظران یا شکاکانی را که منتظر نمیماندند، مقصر دانستند. هولمز به جرم تقلب محکوم شد و به زندان رفت، اما هنوز هم به گونهای صحبت میکند که انگار فناوری میتوانست کار کند اگر جهان کمی بیشتر باور میکرد. موثرترین فریبدهندگان تنها قربانیان خود را گول نمیزنند؛ آنها را به مؤمنان تبدیل میکنند.
پروفایل یک قربانی مستعد
با انتهای ضعیف شروع کنید. وقتی برنی مدوف به بزرگترین طرح پانزی تاریخ اعتراف کرد، به ارزش تقریبی ۶۵ میلیارد دلار روی کاغذ، باور درجا مرد. پانزی یک باینری تمیز است: پول وجود دارد یا ندارد، و وجود نداشت. چیزی برای باور باقی نمانده بود. با این حال، توجه کنید که قربانیان او چه کسانی بودند: بانکها، خیریهها و سرمایهگذاران پیچیدهای که به دقت خود افتخار میکردند - نه آماتورها. محقق تقلب، تامار فرانکل، دریافت که بسیاری از قربانیان یک ترکیب مشترک دارند: آنها به نهادهای مستقر بیاعتمادند و به راحتی به یک منبع جایگزین که آنچه را که میخواهند درست باشد، باور میکنند. این کمتر به هوش مربوط است و بیشتر به این که کدام مقامات را یک فرد برای اعتماد انتخاب کرده است.
جعبه ابزار بلاغی
فریبکار ماهر بداههپردازی نمیکند. تحقیقات رابرت چیالدینی درباره تأثیر، حرکتها را فهرست میکند: با پوشاندن خود در اعتبارنامهها و یک علت، اقتدار را قرض بگیرید. اجماع را بسازید؛ وقتی تعداد کافی از افراد محترم برای شما تضمین میکنند، شک به نظر کفر میآید. سپس داستان را به هر قیمتی دفاع کنید. لنس آرمسترانگ از داستان بقا از سرطان، یک بنیاد و دریای دستبندهای زرد، هالهای ساخت و برای سالها، آن هاله باعث شد اتهامات دوپینگ مانند حمله به یک قهرمان به نظر برسد. او همه چیز را انکار کرد و کسانی را که حقیقت را میگفتند، شکایت کرد. حتی پس از اعتراف او در سال ۲۰۱۳، بسیاری از طرفداران وفادار ماندند. زبانشناس شناختی جورج لیکاف نشان داده است که چگونه چارچوببندی یک واکنش اخلاقی را قبل از درگیر شدن عقل تحریک میکند. هر یک از این حرکتها زمان بیشتری برای فریب میخرد قبل از اینکه باور مجبور باشد با واقعیت روبرو شود.
چرا باور سخت میشود
هر چه بیشتر باور کردهاید، بیشتر باور ادامه مییابد. بخشی از این، مغالطه هزینههای غرقشده است: امتناع از رها کردن یک سرمایهگذاری بد به دلیل اینکه قبلاً خیلی سرمایهگذاری شده است. بخش دیگر هویت است. وقتی سام بنکمن-فرید به دزدیدن میلیاردها دلار از مشتریان FTX محکوم شد، مدافعان او نامههایی ارسال کردند که از نوعدوستی او تمجید میکردند، گویی که شخصیت او به اتهام پاسخ میدهد. وقتی ترور میلتون به جعل یک ویدئوی کامیون نیکولا محکوم شد، بسیاری از سرمایهگذاران خرد همچنان از او دفاع کردند حتی زمانی که او اصرار داشت که هیچ کار اشتباهی نکرده است. آدام نیومن دهها میلیارد در WeWork سوخت و سپس بزرگترین چکی که حامی برجستهاش تاکنون برای ایده بعدیاش نوشته بود، به او داده شد. روانشناس سیاسی لیلیانا میسون توصیف میکند که چگونه، وقتی هویت با یک باور ادغام میشود، حقایق از واقعیت مشترک دست میکشند و به مالکیت قبیلهای تبدیل میشوند. رها کردن باور شروع به احساس رها کردن بخشی از خودتان میکند. این همان چیزی است که آن را زنده نگه میدارد.
نجات ساختگی
قویترین نسخه، باور را به وابستگی تبدیل میکند. تحقیق درباره رهبری سمی الگویی را پیدا کرده است که پژواک تحلیلگر روانی ویلفرد بیون است: افراد مضطرب گروههای وابستگی را در اطراف یک رهبر مشکلدار شکل میدهند، مطمئن که او آنها را از تهدیدی که عمدتاً خودش ایجاد کرده است نجات خواهد داد. دنیای خودیاری بر این اساس کار میکند. کیث رانیری NXIVM را به عنوان رشد شخصی و مربیگری اجرایی فروخت و پیروانی ساخت که به قدری وابسته بودند که پس از محکومیت او به جرم اخاذی و قاچاق جنسی و محکومیت به ۱۲۰ سال زندان، برخی از اعضا هنوز بیرون دادگاه از او دفاع میکردند. در اینجا، باور در برابر همه شواهد مقاومت میکند زیرا شواهد اکنون به عنوان حمله به نجاتدهنده احساس میشوند. این فریب طولانیترین مدت را دوام میآورد زیرا ترک آن به معنای محکوم کردن گذشته خودتان است.
چرا بازگشت به عقب بسیار سخت است
برخی زمینها بارورتر از دیگران هستند. تحقیقات آرلی هوچشیلد نشان میدهد که چگونه داستانهای از دست دادن وضعیت افراد را آماده میکند تا هر کسی را که مقصر را نام میبرد بپذیرند. نظریه پایههای اخلاقی جاناتان هایت توضیح میدهد که چرا همان فریب برای مخاطبان مختلف به طور متفاوتی تنظیم میشود، به طوری که برخی با وفاداری و اقتدار و برخی دیگر با مراقبت و انصاف حرکت میکنند. وقتی کسی وارد میشود، مواجهه نتیجه معکوس میدهد. برندان نیهان دریافته است که حمله به یک باور عزیز تمایل به تقویت آن دارد، در حالی که ابتدا ارزشهای شخص را تأیید کردن و سپس معرفی کردن واقعیت بهتر عمل میکند. کار رابرت پاتنام در مورد سرمایه اجتماعی توضیح میدهد که چرا افراد منزوی بیشتر در معرض هستند: آنها کمتر به روابط واقعی دارند و بیشتر واقعیت آنها از طریق الگوریتم میرسد.
قربانی ما هستیم
دانیل کانمن یک عمر را صرف نشان دادن این کرده است که تعصبات پشت همه اینها در هر ذهن انسانی ساخته شده است. هیئت مدیره ترانوس شامل وزرای سابق کابینه و ژنرالهای برجسته بود. قربانی یک نوع شخص جداگانه نیست.
در اینجا سوال است: هر یک از ما به چیزی ایمان داشتهایم که از نقطهای که حقایق تغییر کردهاند، گذشته است - یک سهام، یک رئیس، یک شرکت، یا یک شخص که نیاز داشتیم دربارهاش درست باشیم. قدرت یک فریب با این اندازهگیری میشود که باور چقدر پس از تماس با واقعیت زنده میماند. بنابراین، به طور واضح بپرسید: کجا یکی از باورهای من هنوز پس از توقف شواهد بر ایمان ادامه دارد؟ شخصی که بیشترین اطمینان را دارد که هرگز نمیتواند فریب بخورد، معمولاً کسی است که قبلاً بررسی را متوقف کرده است.