چرا دانشگاهها استانداردهای خود را پایین میآورند
مشکل انگیزشی در کاهش استانداردهای دانشگاهی
کاهش استانداردها در دانشگاهها بیشتر به دلایل انگیزشی سیستماتیک برمیگردد تا نقصهای فردی. فشارهای مرتبط با ثبتنام و تأمین مالی، مؤسسات را به کاهش استانداردهای پذیرش و نمرهدهی وادار کرده است. اعضای هیئت علمی که تحت تأثیر ارزیابیهای دانشجویی و انگیزههای شغلی قرار دارند، ممکن است نمرات را افزایش داده و حجم کار را کاهش دهند. برای بازگرداندن سختگیری علمی، ضروری است که این انگیزهها مجدداً تنظیم شوند.
آموزش عالی با چالشهای قابل توجهی روبرو بوده است، که با مواردی مانند پرونده سرقت ادبی پروفسور سابق کمبریج، جیسون آردی، برجسته شده است. این موضوع بحثهایی را درباره اینکه آیا دانشگاهها هنوز به برتری علمی پایبند هستند، برانگیخته است. منتقدان راستگرا این کاهش را به ایدئولوژیهای چپ نسبت میدهند، در حالی که صداهای لیبرال، شرکتی شدن و مدل مصرفکنندهای که دانشجویان را به عنوان مشتری میبیند، مقصر میدانند. هر دو طرف موافقند که افزایش نمرات و کاهش سختگیری علمی ارزش مدرک دانشگاهی را تضعیف میکند.
نقش انگیزهها در آموزش عالی
بحثها اغلب نقش انگیزهها را نادیده میگیرند. چارلی مانگر، نایبرئیس برکشایر هاتاوی، بر قدرت انگیزهها تأکید کرده و بهطور معروف گفته است: «انگیزه را به من نشان بده، و من نتیجه را به تو نشان میدهم.» مثال او از فدکس نشان میدهد چگونه تنظیم انگیزهها با نتایج مطلوب میتواند مسائل سیستماتیک را حل کند. با این حال، در آموزش عالی، انگیزهها اغلب علیه حفظ استانداردهای سختگیرانه عمل میکنند.
دانشگاهها با فشار فزایندهای برای جذب و نگهداشتن دانشجویان مواجه هستند، بهویژه با نزدیک شدن به کاهش ثبتنام. برای پر کردن صندلیها، دانشگاههای وابسته به شهریه ممکن است استانداردهای پذیرش را کاهش دهند. تأمین مالی دولتی که به نرخهای فارغالتحصیلی وابسته است، بیشتر باعث افزایش نمرات و کاهش نیازهای مدرک میشود. در نتیجه، بسیاری از دانشگاهها سیاستهای پذیرش بدون آزمون یا بدون نیاز به آزمون را اتخاذ کردهاند که میتواند آمادگی علمی را به خطر بیندازد.
دستاوردهای علمی و افزایش نمرات
دادههای اخیر یک روند نگرانکننده را نشان میدهند: دستاوردهای علمی در حال کاهش است، اما نمرات دبیرستان همچنان در حال افزایش است. به عنوان مثال، دادههای NAEP کاهش نمرات خواندن در کلاس دوازدهم را نشان میدهند، در حالی که نمرات ACT از میانه دهه ۱۹۹۰ بهطور قابل توجهی کاهش یافته است. با این حال، نمرات دبیرستان افزایش یافتهاند و شکافی بین شایستگیهای دانشآموزان و نمرات آنها ایجاد کردهاند. این الگو به آموزش عالی نیز گسترش یافته است، جایی که نمرات A و B در نمرهدهی غالب هستند و نمرات D و F کمیابند. برخی مؤسسات حتی در حال بررسی حذف کامل نمرات هستند.
تأثیر انگیزهها بر اعضای هیئت علمی
تصمیمات اعضای هیئت علمی نیز تحت تأثیر انگیزهها قرار میگیرد. ارزیابیهای دانشجویی که اغلب با آسانی دوره مرتبط هستند، نقش مهمی در چشمانداز شغلی اعضای هیئت علمی ایفا میکنند. اعضای هیئت علمی آزمایشی که به دنبال تثبیت موقعیت و استادان مدعو که به دنبال تمدید قراردادها هستند، ممکن است از استانداردهای سختگیرانه اجتناب کنند تا ارزیابیهای مثبتی کسب کنند. سیستم پاداش سنتی که بر تولید پژوهشی تأکید دارد، بیشتر اعضای هیئت علمی را از حفظ استانداردهای بالای علمی دلسرد میکند.
بازنگری انگیزهها در آموزش عالی
برای رسیدگی به این مسائل، تعهد ملی به تأمین مالی عمومی آموزش عالی و استانداردهای بالای علمی ضروری است. سیستم فعلی که توسط بدهی دانشجویی و فشارهای ثبتنامی هدایت میشود، فارغالتحصیلانی با نمرات بالا اما مهارتهای ناکافی تولید میکند. یک رویکرد متعادل که به رسمیت بشناسد که همه برای یک مدرک چهار ساله مناسب نیستند، در حالی که دسترسی به آموزش عالی را تضمین میکند، ممکن است مسیر بهتری ارائه دهد.
گزینه دیگر این است که به فارغالتحصیل کردن دانشجویان ناآماده با بدهی و مهارتهای تأیید نشده ادامه دهیم. بدون بازطراحی انگیزهها، ارزش یک دیپلم دانشگاهی همچنان کاهش خواهد یافت. درک نقش انگیزهها برای رسیدگی به چالشهای پیش روی آموزش عالی بسیار مهم است.