چرا ازدواج درمانگران به شکست میانجامد؟
چالشهای ازدواج با یک درمانگر
درمانگران با آموزش گستردهای که در درک روابط و روان انسان دارند، ممکن است انتظار برود که ازدواجهای قویای داشته باشند. با این حال، پژوهش مککوی و آمودت (2010) نشان داد که درمانگران نسبت به میانگین 449 شغل دیگر، نرخ بالاتری از طلاق یا جدایی دارند؛ به طوری که درمانگران با 24.20%، مددکاران اجتماعی با 23.16% و مشاوران با 22.49% از میانگین 16.96% پیشی گرفتهاند.
رویکردهای متفاوت در مواجهه با مشکلات
درمانگران آموزش دیدهاند که به مسائل به طور مستقیم بپردازند و اغلب در گفتگوهای چالشبرانگیز و بررسی پاسخهای عمیق احساسی شرکت میکنند. در حالی که این مهارتها در درمان ارزشمند است، ممکن است توسط همسری که ترجیح میدهد از مواجهه مستقیم یا پردازش احساسی پرهیز کند، به خوبی پذیرفته نشود. این تفاوت میتواند به سوءتفاهمهایی منجر شود، جایی که درمانگران عدم تمایل شریک خود را به عنوان اجتناب یا انکار تلقی میکنند، در حالی که شریک ممکن است رویکرد درمانگر را به عنوان دخالت و بیصبری ببیند.
خستگی از همدلی
درمانگران روز خود را با همدلی و دلسوزی سپری میکنند، که میتواند منجر به خستگی احساسی در زمان بازگشت به خانه شود. این میتواند باعث شود درمانگران از نظر احساسی کنارهگیری کنند یا خود به مراقبت نیاز داشته باشند، که ممکن است با انتظارات شریکشان برای حمایت احساسی همخوانی نداشته باشد. خستگی از همدلی، همانطور که فیگلی (1995) توصیف کرده است، شامل علائمی مانند مشکلات خواب و تحریکپذیری است که روابط شخصی را پیچیدهتر میکند. درمانگران ممکن است از درمان شخصی برای مدیریت تعادل کار و خانواده بهرهمند شوند.
بیشفکری در روابط
درمانگران اغلب روابط، از جمله روابط خودشان را تحلیل میکنند، که ممکن است توسط شریکشان به عنوان خردهگیری تلقی شود. در حالی که درمانگران هدفشان پرورش رشد و تغییر بدون دخالت مستقیم است، شرکای آنها ممکن است اقدامات و راهحلهای ملموس بخواهند. این عدم تطابق میتواند به ناامیدی منجر شود، زیرا شرکای درمانگران ممکن است احساس کنند که دائماً مورد انتقاد یا سرزنش قرار میگیرند.
تعهد به اصلاح
بسیاری از درمانگران به دلیل تاریخچههای خانوادگی شخصی که شامل چالشهای احساسی یا تروما است، وارد این حرفه میشوند. آنها اغلب انگیزه دارند که این الگوها را تغییر دهند، اما شرکای آنها ممکن است این انگیزه برای تحول را نداشته باشند. این میتواند منجر به این شود که درمانگران به طور ناخواسته نقش درمانی را در روابط شخصی خود بپذیرند، که میتواند برای هر دو طرف خستهکننده باشد. درمان فردی یا زوجین میتواند به بازسازی ارتباط حمایتی و نقشهای مناسب در رابطه کمک کند.
درک چالشهای منحصر به فردی که درمانگران در ازدواجهای خود با آن مواجه میشوند میتواند بینشی درباره دینامیکهای موجود فراهم کند و اهمیت حفظ مرزها و ارتباطات واضح را برجسته کند.