چرا هنوز با فرزند بزرگسال بیادب خود مهربان هستید؟
وقتی سخاوت به راهی برای کسب احترام تبدیل میشود، والدین بهای احساسی میپردازند
هر هفته در جلسات مربیگری والدین، اغلب داستانهایی مانند این میشنوم: "جیمی (۳۱ ساله، نام خیالی) همیشه به من تند میگوید، احساساتم را نادیده میگیرد و فقط زمانی با من تماس میگیرد که چیزی نیاز دارد." با وجود این، بسیاری از والدین همچنان مواد غذایی میخرند، پول میفرستند، برنامههای خود را تغییر میدهند و هر پیام متنی را با دقت مینویسند. بعداً تعجب میکنند، "چرا برای کسی که اینگونه با من رفتار میکند اینقدر کار میکنم؟"
پاسخ اغلب فراتر از صرفاً "خیلی مهربان بودن" است. شما فرزندتان را دوست دارید و لحظات خوشتری را به یاد میآورید، به امید اینکه حرکت بعدی مهربانانه شما تنش را کاهش داده و ارتباط را بازسازی کند. خواستن آن ارتباط احمقانه نیست، اما وقتی مهربانی به استراتژیای برای جلوگیری از رد شدن تبدیل میشود، ممکن است نیازهای خود را فراموش کنید.
مثالی کوتاه از سوزان و ورونیکا
به سوزان فکر کنید که با من درباره دختر بزرگسال خود ورونیکا (نامهای خیالی) تماس گرفت. ورونیکا سوزان را نقد میکند و سپس از او میخواهد که هزینههای بیشتری را پوشش دهد. سوزان موافقت میکند، از ترس اینکه اگر نه بگوید رابطهشان را از دست بدهد. همانطور که درباره آن صحبت میکنیم، سوزان احساس ناراحتی و رنجش را فاش میکند. ورونیکا از هزینه احساسی که برای سوزان بسیار بیشتر از هزینه مالی به نظر میرسد، بیخبر است.
کتاب من، تو زندگیام را خراب کردی—حالا به من بدهکاری! والدین را در پاسخ به احساس گناه، سرزنش و رفتارهای مطالبهگرانه از فرزندان بزرگسال در حال تقلا راهنمایی میکند، در حالی که کرامت و ارتباط را حفظ میکند. نوشتن آن به من کمک کرد تا درباره درد تجربه شده توسط هر دو والدین و فرزندان بزرگسال تأمل کنم، زمانی که روابط فاقد گفتوگوهای آرام و سازنده است. در اینجا سه راه برای بازیابی سلامت احساسی خود بدون ادامه تسلیم شدن به بیادبی فرزند بزرگسال شما آورده شده است.
۱. توجه کنید که مهربانی شما چه هدفی را دنبال میکند
وقتی فرزند بزرگسال شما زنگ خطر "باید به من کمک کنی" را به صدا در میآورد، در برابر وسوسه برای اقدام فوری مقاومت کنید. زندگی در بحران با فرزند بزرگسال در حال درد میتواند خستهکننده باشد. تأمل کنید که آیا هنوز هم کمک میکنید اگر هیچ قدردانی، عذرخواهی یا نزدیکی به همراه نداشته باشد. از این دام که فکر کنید ادامه دادن به بخشش در نهایت قدردانی را به ارمغان میآورد، پرهیز کنید. فرزند شما ممکن است لطفها را حق خود بداند، در حالی که شما پاسخهای ناسپاس را به عنوان رد شدن تجربه میکنید. زمانی بدهید که با ارزشها و منابع شما همخوانی دارد و زمانی که ترس تصمیم شما را هدایت میکند، مکث کنید.
۲. درک را از پذیرش بیاحترامی جدا کنید
فرزند بزرگسال شما ممکن است احساس غرق شدن یا درد احساسی کند و شما میتوانید آن احساسات را بپذیرید در حالی که محدودیتهایی برای نحوه رفتار با شما تعیین میکنید. سعی کنید بگویید: "میدانم که ناراحت هستی. من مایلم آرام و سازنده صحبت کنیم، اما اگر توهینها ادامه یابد، این گفتگو را متوقف میکنم."
از تبدیل تعیین مرزها به یک بحث دادگاهی درباره فداکاریهای خود پرهیز کنید. توضیحات طولانی میتواند به دفاع از ارزش شما منجر شود. ارزش خود را بدانید و قبل از احترام به محدودیتهای خود، به دنبال توافق فرزندتان نباشید.
۳. بگذارید مهربانی بر شما به عنوان یک شخص متمرکز شود نه آنچه میدهید
والدین میتوانند بدون پرداخت قبض معوقه پیام تولد ارسال کنند، بدون تحمل سرزنش گوش دهند و بدون حل مشکلاتی که فرزندشان میتواند مدیریت کند، تشویق کنند. با یک تغییر پایدار شروع کنید، مانند توضیحات کمتر، مکث قبل از موافقت یا یک محدودیت واضح در کمک مالی. فرزند شما ممکن است از تغییر خوشش نیاید، اما واکنش آنها به این معنا نیست که شما کار اشتباهی انجام دادهاید. ممکن است نشان دهد که شما در حال قطع یک الگوی تثبیت شده هستید.
افکار نهایی
شما نیازی به سرد یا دور شدن ندارید تا از بیشفعالیت یا بیشبخشی دست بکشید. مهربان، در دسترس در محدودههای منطقی و آماده برای ارتباط با فرزند بزرگسال خود بمانید، زمانی که آنها در حال درد هستند. سوال دیگر این نیست که "چگونه میتوانم به اندازه کافی مهربان باشم تا فرزندم به من احترام بگذارد؟" بلکه این است که "چگونه میتوانم فرزندم را دوست داشته باشم بدون اینکه خودم را فراموش کنم؟"