چرا برخی افراد در آشوب احساس امنیت بیشتری نسبت به آرامش دارند
جستجوی آشوب به عنوان واکنشی به PTSD
بیثباتی مزمن میتواند پاسخ استرس فرد را تغییر دهد و محیطهای آرام را ناآشنا یا حتی تهدیدآمیز کند. بزرگسالانی که در خانههای پرآشوب بزرگ شدهاند ممکن است برای احساس «عادی بودن» به دنبال درام، خطر یا روابط سمی باشند. شناخت آشوب خودساخته گامی حیاتی در جهت بهبود از تروماهای گذشته است.
تأثیر بیثباتی دوران کودکی
رویدادهای تروماتیک دوران کودکی اغلب به رفتارهای اجتنابی منجر میشوند که ویژگی کلیدی اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) است. با این حال، برای برخی افراد، تروما به رویدادهای خاصی مرتبط نیست بلکه به بیثباتی و آشوب مداوم در خانه مربوط میشود. زمانی که آشوب به یک هنجار تبدیل میشود، آرامش میتواند تهدیدآمیز به نظر برسد.
از زمان اولین مطالعه تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) در سال ۱۹۹۸، محققان اثرات بلندمدت تروماهای دوران کودکی بر توسعه و سلامت را بررسی کردهاند. تروماهای دوران کودکی میتوانند به تغییرات نوروتوسعهای، غدد درونریز و سیستم ایمنی منجر شوند که نتیجه آن استرس اکسیداتیو مزمن، کوتاه شدن تلومرها، سیتوکینهای پیشالتهابی و پیری تسریع شده است. این تغییرات بیولوژیکی خطر ابتلا به بیماریهای مختلف مانند آمفیزم، سکته مغزی، بیماریهای قلبیعروقی، سرطان، چاقی و دیابت را افزایش میدهند. علاوه بر این، تغییرات عصبی که بر مراکز پاداش مغز، توجه و تنظیم خلق تأثیر میگذارند میتوانند به اضطراب، افسردگی و اعتیاد منجر شوند.
تشخیص PTSD شامل چهار حوزه کلیدی است: علائم مزاحم (خاطرات ناخواسته یا بازگشت به گذشته)، علائم اجتنابی (اجتناب از افکار یا احساسات)، تغییرات خلق و شناختی (شکافهای حافظه یا باورهای منفی) و برانگیختگی و واکنشپذیری (تحریکپذیری یا مشکلات خواب). در حالی که برخی افراد مبتلا به PTSD ممکن است به دنبال محیطهای آرام باشند، همه اینگونه نیستند. تروما افراد را بهطور متفاوتی تحت تأثیر قرار میدهد و مکانیسمهای مقابلهای متفاوت است.
محیط خانه ناپایدار
برخی افراد تروما را به عنوان بیثباتی و آشوب مداوم تجربه میکنند که با موارد خاص سوءاستفاده که اغلب در تحقیقات ACEs و PTSD بررسی میشود، متفاوت است. ثبات در خانه کودک شامل عواملی است که ایمنی، ثبات و حمایت عاطفی را فراهم میکنند. در قلب امنیت دوران کودکی، ثبات عاطفی و ارتباطی والدین قرار دارد. کودکانی که شاهد تعارضات زناشویی هستند ممکن است در توسعه مهارتهای اجتماعی لازم دچار مشکل شوند و خطر اجتناب اجتماعی و تنهایی را افزایش دهند.
سایر عواملی که به ثبات کمک میکنند شامل ثبات مالی، غذایی، مسکن، محله و خانواده گسترده هستند. تغییرات مکرر در مناطق مدرسه، زندگی در یا زیر خط فقر یا قطع ارتباط با خانواده گسترده میتواند بیثباتی و آشوب را به هنجار کودک تبدیل کند. محیطی که بهطور مزمن ناپایدار است نیاز به سازگاری برای پیمایش زندگی روزمره دارد. علیرغم آرامش بیرونی، کودکان در خانههای ناپایدار اغلب با آشوب درونی مواجه هستند.
یافتن آشوب برای آرام ماندن
به عنوان بزرگسالان، افرادی که از پسزمینههای پرآشوب میآیند ممکن است در موقعیتهای استرسزا که دیگران را تحت فشار قرار میدهد، واکنشی نشان ندهند. در عمل بالینی، این بزرگسالان اغلب گزارش میدهند که سکوت، آرامش یا مهربانی میتواند به جای موقعیتهای تهدیدآمیز، باعث ناراحتی شود.
بهبودی از PTSD برای این افراد شامل شناخت این است که ممکن است به دنبال محیطهای پرآشوب یا خطرناک باشند، در روابط سمی بمانند یا برای احساس عادی بودن درام ایجاد کنند. آگاهی اولین گام برای تغییر پایدار است. درمان پردازش شناختی (CPT) یک رویکرد ساختاریافته و آموزشی است که توسط تحقیقات به عنوان درمان مؤثر برای PTSD حمایت میشود. شناخت نشانههای پنهان تروما برای بهبود ضروری است.