چرا آشتی شکست میخورد و چه چیزی واقعاً آن را موفق میکند
آیا در تلاش برای بازگرداندن رابطه قدیمی هستم یا آماده ساختن رابطهای جدید؟
نکات کلیدی
- آشتی اغلب زمانی شکست میخورد که یک نفر نتواند به نحوهای که دیگری او را میبیند بدون دفاع گوش دهد.
- شفای لازم برای آشتی همان شفایی است که به شما اجازه میدهد اگر آشتی هرگز اتفاق نیفتد، خوب باشید.
- آشتی واقعی به معنای بازگرداندن گذشته نیست، بلکه ساختن چیزی جدید است که هر دو طرف بتوانند بپذیرند.
آیا کلمات مشکل هستند؟
اگر از خانواده جدا شدهاید و به دنبال بازگشت به ارتباط هستید، ممکن است به امید خاصی چسبیده باشید. با وجود تلاشهای ناموفق گذشته، تصور میکنید که این بار متفاوت خواهد بود و باور دارید که کلمات درست میتوانند همه چیز را ترمیم کنند. اما اغلب اینگونه نیست.
بعد از بیش از یک دهه در این زمینه، آموختهام که کلمات ممکن است به اندازهای که فکر میکنیم حیاتی نباشند. آنچه واقعاً اهمیت دارد این است که آیا دو نفر میتوانند احساسی حضور داشته باشند زمانی که کلمات دردناک میشوند و به جای بسته شدن یا تلافی کردن، باز بمانند.
وقتی کسی رفتار شما را به شکلی دردناک توصیف میکند، بدن شما ممکن است قبل از اینکه ذهن شما کلمات را پردازش کند، واکنش نشان دهد و منجر به پاسخ دفاعی شود. برای کسی که از صداقت ریسک کرده، این دفاعی بودن نشان میدهد که صداقت امن نیست و بنابراین رابطه امن نیست. تا زمانی که این تغییر نکند، ترمیم نمیتواند اتفاق بیفتد.
اینجاست که بسیاری از تلاشهای آشتی شکست میخورند. تلاش برای بازگشت به ارتباط نشان میدهد که کسی به اندازه کافی اهمیت میدهد که تلاش کند، اما اغلب به دلیل ناتوانی در شنیدن تجربه دیگری بدون دفاع شکست میخورد. شناخت و پرداختن به این مسئله برای بازگشت واقعی بسیار مهم است.
کدام بخش متعلق به شماست؟
زنی را در نظر بگیرید که تصمیم به جدایی از مادرش گرفته است. مادرش به طور دورهای تماس میگرفت، اما مکالماتی که به عنوان عذرخواهی شروع میشد، به سرعت به توجیهاتی تبدیل میشد که فقط تجربیات مادر را منعکس میکرد. دختر بعد از هر مکالمه بیتغییر احساس میکرد و فاصله بیشتر میشد.
از طریق درمان، دختر متوجه شد که شفای او به مادری بستگی دارد که ممکن است هرگز به شیوهای که او نیاز دارد گوش نکند. او آرزوی تأیید تجربیات کودکیاش را داشت، اما آن لحظه همچنان دستنیافتنی باقی ماند. او تصمیم گرفت که دیگر منتظر تأیید خارجی نماند و شروع به شفای خود کرد.
وقتی تلاش دیگری برای بازگشت به ارتباط صورت گرفت، او انتظار کمی داشت. با رها کردن نیاز به اینکه مادرش گذشته را بپذیرد، او همان دفاعی بودن را به شکلی متفاوت دید و آن را به عنوان زره مادرش شناسایی کرد که به او مربوط نبود.
رابطه همچنان از آنچه او میخواست دور بود. او امیدوار بود که مادرش بدون زره وارد شود، اما مشخص شد که مادرش ممکن است هرگز احساسی حضور نداشته باشد. تنها راه برای شکستن بنبست، تغییر رویکرد خودش بود.
با انجام این کار، او و مادرش رابطهای جدید را آغاز کردند، رابطهای که در آن او شرایط خود را برای امنیت ایجاد کرد و اجازه حضور احساسی و باز بودن را داد. به تدریج، ترمیم ممکن شد.
این الگو غیرمعمول نیست. تحقیقات از پروژه جدایی و آشتی خانواده نشان داد که آشتیهای موفق اغلب شامل رها کردن انتظارات برآورده نشده از گذشته هستند. آشتی میتواند یا تلاش برای بازپسگیری گذشته باشد یا پایهای برای چیزی جدید بگذارد. دومی به معنای نادیده گرفتن تجربیات گذشته نیست بلکه به معنای کنار گذاشتن بارهایی است که نباید حمل میشدند، و اجازه دادن به شفا و رشد.
جایی که آشتی واقعی آغاز میشود
من از تجربه صحبت میکنم، خودم از والدین جدا شدهام. بازسازی یک رابطه پایدار میتواند یک سفر طولانی باشد.
هر جا که در سفر خود هستید، سبک سفر کنید. انتظارات و توجیهات کمتری حمل کنید. قبل از اینکه به کلمات برای پر کردن فاصله با یک عزیز جدا شده فکر کنید، بررسی کنید که چه چیزی را با خود میآورید.
مقدار زیادی از اینکه شخص دیگر چقدر به شما نزدیک میشود، عمدتاً خارج از کنترل شماست. با این حال، نزدیک شدن به مکالمه با خودآگاهی، پایهگذاری احساسی و تعهد به شفای مستقل از اقدامات شخص دیگر میتواند اغلب آشتی را ممکن کند.