چرا اضطراب دیگران ما را مضطرب میکند
درک تأثیر اضطراب دیگران و نقش درمان
تجربه اضطراب در پاسخ به اضطراب دیگران یک پدیده رایج است. این اتفاق زمانی رخ میدهد که ما فوریت در صدای یک دوست، ناراحتی در شریک زندگی یا تنش در همکار را حس میکنیم. اغلب، این ناراحتی بدون منبع قابل شناسایی درون خود ما بروز میکند.
این پدیده تنها به همدلی یا حساسیت محدود نمیشود. اغلب شامل دینامیکهای عمیقتری است. اضطراب تنها یک احساس سطحی نیست؛ بلکه میتواند بازآفرینی ناخودآگاه دینامیکهای اولیه روابط باشد. این مقاله بررسی میکند که چرا اضطراب فرد دیگر میتواند اضطراب ما را تحریک کند و چگونه درمان میتواند کمک کند.
اضطراب بیشتر از یک احساس است
اضطراب یک احساس طبیعی و گاهی ضروری انسانی است. در حالی که ممکن است ناراحتکننده باشد، درک عمیق آن حیاتی است. اضطراب به عنوان یک سیگنال عمل میکند که چیزی غیرقابل تحمل یا بیش از حد ممکن است در حال ظهور باشد، چه یک تعارض داخلی باشد یا یک تهدید درک شده. این ناراحتی اغلب به ترس از قضاوت، ترک شدن، بازتروما یا نابودی روانی مرتبط است.
وقتی با اضطراب دیگران مواجه میشویم، تنها ناراحتی آنها را مشاهده نمیکنیم. فرد مضطرب ممکن است به طور ناخودآگاه تنش داخلی خود را به میدان رابطهای بین دو نفر منتقل کند. گیرنده ممکن است به طور ناخودآگاه این ناراحتی را به دلیل فعال شدن چیزی در ذهن خود جذب کند.
روابط اولیه و تمایل به همتنظیمی
آسیبپذیری ما نسبت به حالات احساسی دیگران توسط تجربیات رشد اولیه شکل میگیرد. تحقیقات نشان میدهد که فرآیندهای همتنظیمی با مراقبان از بدو تولد آغاز میشوند. هنگامی که این فرآیندها موفقیتآمیز باشند، کودکان یاد میگیرند احساسات خود را بشناسند و تحمل کنند و به دیگران اعتماد کنند که خودشان را تنظیم کنند.
در خانوادههایی که مراقبان ناسازگار یا تحت فشار بودند، کودکان ممکن است یاد بگیرند که ثبات آنها به تنظیم اطرافیانشان بستگی دارد. این کودکان اغلب به نگهبانان احساسی تبدیل میشوند، نیازهای خود را سرکوب میکنند و رفتار خود را حول محور جو احساسی خانواده سازماندهی میکنند.
در خانوادههایی با مرزهای مبهم، کودکان ممکن است احساس کنند هویت آنها به نیازها یا احساسات دیگران وابسته است. در چنین مواردی، اضطراب فرد دیگر غیرقابل تشخیص از اضطراب خودشان احساس میشود و منجر به سرایت احساسی میشود.
این تطابقهای اولیه قالبهای رابطهای و الگوهای دلبستگی را تشکیل میدهند که به بزرگسالی ادامه مییابند. اضطراب در دیگران ممکن است به طور ناخودآگاه به عنوان یک تهدید دیده شود و نقشهایی از روابط قبلی را تحریک کند. ما ممکن است با هوشیاری داخلی واکنش نشان دهیم و احساس کنیم که برای رفاه خودمان باید مطمئن شویم که دیگران خوب هستند.
این قالب ممکن است در رفتارهای نجاتدهنده یا مراقبتی ظاهر شود، یا از طریق درونیسازی حالات احساسی دیگران. با جذب اضطراب دیگران، امیدواریم محیطی آرامتر ایجاد کنیم. این دینامیکها اغلب ناخودآگاه هستند و میتوانند به شدت بر روابط نزدیک و سازماندهی شخصیت تأثیر بگذارند.
تحملناپذیری بیکسی
در کنار کسی بودن که مضطرب است، به ویژه کسی که به ما نزدیک است، میتواند احساس بیکسی را برانگیزد. این اغلب به تمایل به عمل، آرام کردن یا مداخله منجر میشود، نه تنها از روی مراقبت بلکه برای کاهش احساس غیرقابل تحمل بیقدرتی.
برای بسیاری، ناتوانی در تحمل بیکسی به تجربیات اولیه ترک احساسی یا هرج و مرج مرتبط است. بیکسی با خطر یا شرم مرتبط میشود و گاهی به سرزنش خود برای ناراحتی دیگران به عنوان راهی برای به دست آوردن کنترل منجر میشود.
اضطراب ما در پاسخ به حالت دیگران به عنوان دفاعی علیه آسیبپذیری بیکسی عمل میکند. نیاز به عمل به عنوان راهی برای انکار واقعیت که ممکن است نتوانیم وضعیت احساسی دیگری را تغییر دهیم، تبدیل میشود.
یکی از اهداف اصلی درمان اضطراب کمک به افراد برای شناخت و تحمل بیکسی بدون تسلیم شدن به اضطراب یا رفتار واکنشی است. این شامل مشاهده پاسخهای داخلی با کنجکاوی به جای فوریت است.
چگونه درمان اضطراب میتواند کمک کند؟
رواندرمانی تحلیلی اضطراب را پاتولوژی نمیداند، بلکه آن را به عنوان بیانی معنادار از تعارضات ناخودآگاه و تاریخچه روابط میبیند. با بررسی اینکه چگونه اضطراب فرد دیگر به صورت داخلی طنینانداز میشود، درمان میتواند تمایز بیشتر، خودمالکیت و وضوح احساسی را تقویت کند.
با گذشت زمان، افراد میتوانند الگوهای جذب احساسی خود را بشناسند، تمایز احساسی را توسعه دهند و بیکسی را در روابط تحمل کنند. درمان اضطراب تغییر عمیقتری را ارائه میدهد و به افراد اجازه میدهد احساسات پیچیده را بدون غرق شدن یا عجله برای حل یا اجتناب از آنها نگه دارند.