چرا نباید منتظر ضربه دوم باشید
عدم وجود کبودی به معنای عدم خطر نیست
نکات کلیدی
- یک «ضربه هشدار» همچنان تجاوز فیزیکی است، صرفنظر از آسیب.
- خشونت قبلی شریک زندگی یک عامل خطر مهم برای آسیبهای آینده است.
- امنیت واقعی نیازمند پاسخگویی و تغییر رفتاری پایدار فراتر از عذرخواهی است.
تصور کنید با شریک زندگیتان بحثی دارید که احساسات بالا گرفته، صداها بلند شده و سپس او شما را میزند. ضربه آنقدر محکم نیست که کبودی بگذارد یا شما را از پا بیندازد. فقط یک نیش جزئی است که در چند ثانیه از بین میرود، اما کافی است تا توجه شما را جلب کند.
در آن لحظه، مکالمه متوقف میشود زیرا شما شوکه شدهاید. بعداً، شریک زندگیتان ممکن است بگوید که واقعاً ضربه نبوده بلکه یک «ضربه هشدار» بوده تا شما را وادار به «ساکت شدن و گوش دادن» کند.
وقتی تجاوز فیزیکی به عنوان «هشدار» پنهان میشود، مسئله به حداقل رساندن آن تبدیل میشود. هر «ضربهای» که با عصبانیت برای کنترل، ترساندن یا تنبیه شما وارد شود، هشدار نیست؛ بلکه خشونت است. همانطور که با نامیدن یک سیب به عنوان میز، سیب بودن آن تغییر نمیکند، با نامیدن تجاوز فیزیکی به عنوان «ضربه هشدار» نیز ماهیت آن تغییر نمیکند.
هشدارها نشانههایی هستند که اگر مسیر خود را تغییر ندهید، وضعیت بدتر خواهد شد. بنابراین، وقتی یک شریک زندگی به «ضربه هشدار» متوسل میشود، آیا پیام این نیست که وضعیت بدتر خواهد شد اگر متوقف نشوید؟
هشدار پیام میدهد:
- دفعه بعد سختتر خواهد بود.
- متوقف شو وگرنه.
- چالش شما با پیامدهای فیزیکی همراه است.
در حالی که همیشه نمیتوانیم نیت شریک زندگیمان را بدانیم، باید بپرسیم چرا تجاوز فیزیکی به اختلاف وارد شد. صرفنظر از نیت، پیام نگرانکننده است: نیروی فیزیکی بخشی از تعارض رابطه شده است. تحقیقات درباره کنترل اجباری نشان میدهد که خشونت شریک زندگی صمیمی اغلب فراتر از عمل فیزیکی است. میتواند بخشی از الگوی گستردهتری از ترساندن، تسلط و کنترل باشد (مایهیل، ۲۰۱۵). این خشونت بیش از ایمنی فیزیکی را تحت تأثیر قرار میدهد؛ بر توانایی بیان اختلاف نظر یا ابراز استقلال نیز تأثیر میگذارد.
ضربه اول مهم است
در طول حرفهام به عنوان روانشناس بالینی، با زنانی مواجه شدهام که اولین حادثه خشونت فیزیکی را توصیف میکنند. اغلب، آن حادثه اول با اشک، عذرخواهی، التماس، وعدهها و هدایا دنبال میشود. گاهی اوقات حتی با تغییر رفتار همراه است، اما فقط به طور موقت.
سپس بهانهها میآیند:
- «او فقط عصبانی بود.»
- «او هرگز چنین کاری نکرده بود.»
- «او عذرخواهی کرد و قول داد که دیگر هرگز چنین نکند.»
- «او واقعاً آنقدر سخت مرا نزد.»
عدم وجود آسیب جدی یا درد به معنای عدم وجود خطر جدی نیست. تحقیقات درباره خشونت شریک زندگی صمیمی روشن است: سابقه خشونت در یک رابطه یک عامل خطر برای خشونت آینده است. اسپنسر و استیث (۲۰۲۰) دریافتند که عواملی مانند خشونت فیزیکی قبلی، تهدیدها و رفتارهای کنترلی برای درک خطر مرگبار مهم هستند.
این به این معنا نیست که هر ضربه اول به ضربه دوم منجر خواهد شد یا هر شریک زندگی پرخاشگر مرتکب قتل خواهد شد. با این حال، خشونت در یک رابطه نباید فقط به این دلیل که قبلاً اتفاق نیفتاده است نادیده گرفته شود. به عبارت دیگر، ضربه اول را جدی بگیرید.
هشدار رفتار است
اکتبر ماه آگاهی از خشونت خانگی بود، اما آگاهی نباید با پایان ماه تمام شود. اگر به عادیسازی رفتارهای اولیهای که ممکن است نشانه خطر باشند ادامه دهیم، معنای زیادی ندارد. آیا به یک استخوان شکسته، چشم کبود، کبودی یا دندان شکسته نیاز دارید تا بپذیرید چیزی اشتباه است؟
وقتی زنگ هشدار آتش به صدا در میآید، منتظر نمیمانیم تا آتش را ببینیم و سپس عمل کنیم. ما هشدار را میشناسیم و آن را جدی میگیریم. همین قانون برای خشونت در رابطه شما صدق میکند.
آنها به این دلیل که قبلاً چنین کاری نکردهاند، معافیت نمیگیرند. حتی اگر نشانی به جا نگذاشته باشد، همچنان مهم است. بیضرر نیست زیرا ما آن را «ضربه هشدار» مینامیم به جای اینکه آن را به عنوان خشونت بشناسیم.
ترک یک رابطه خشونتآمیز میتواند خطرناک باشد، بهویژه با سابقه تهدید یا رفتار کنترلی. اگر خشونت شریک زندگی صمیمی را تجربه میکنید، توسعه یک برنامه ایمنی و شناسایی حمایتهای مورد اعتماد گامهای مهمی برای حفاظت هستند.
مهمترین سوال این نیست که آیا «ضربه» درد داشت. این است که چرا شریک زندگیتان باور داشت که دست گذاشتن روی شما پاسخ قابل قبولی به یک اختلاف است.
و اگر آنها اصرار دارند که فقط یک هشدار بود، شاید وقت آن است که سوالی را که تمام مدت از آن اجتناب کردهایم بپرسیم: هشدار از چه چیزی، دقیقاً؟
منابع
مایهیل، آ. (۲۰۱۵). اندازهگیری کنترل اجباری: از نظرسنجیهای ملی جمعیت چه میتوانیم بیاموزیم؟ خشونت علیه زنان، ۲۱(۳)، ۳۵۵–۳۷۵.
اسپنسر، س. ام.، و استیث، اس. ام. (۲۰۲۰). عوامل خطر برای ارتکاب قتل شریک زندگی صمیمی مرد و قربانی شدن زن: یک فراتحلیل. آسیب، خشونت و سوءاستفاده، ۲۱(۳)، ۵۲۷–۵۴۰.