چرا در دهه چهل زندگیام دوباره دانشجو شدم
دیدگاه شخصی: روی میز کنار تختم، فلشکارتهایی مانند سال ۲۰۰۴ وجود دارد.
بعد از ۱۴ سال کار به عنوان متخصص بیهوشی، تصمیم گرفتم به مرکز آزمون بازگردم تا یک آزمون دیگر را بگذرانم، این بار در زمینه پزشکی چاقی. دوستانم فکر میکنند دیوانهام و همسرم دیگر سوالی درباره شلوغی هایلایترها و برگههای چسبنده روی میز آشپزخانهمان نمیپرسد.
تجدید حیات از بیرون جذاب به نظر میرسد، اما از درون، شبیه زنی میانسال است که ساعت ۹ شب پشت میز نشسته و درباره هورمونها و سیگنالهای گرسنگی یادداشت مینویسد. با این حال، در این کار لذت میبرم.
چرا حالا به مدرسه بازگردم؟
چاقی حدود ۴۰ درصد از بزرگسالان در ایالات متحده را تحت تأثیر قرار میدهد و اغلب نادرست درک شده، انگ زده و کمدرمان میشود. در دوران تحصیل پزشکیام، تغذیه به ندرت پوشش داده میشد و داروهای GLP-1 ناشناخته بودند. اکنون بیمارانم اغلب درباره این موضوعات سوال میپرسند و من میخواهم به آنها پاسخهای مبتنی بر شواهد ارائه دهم، نه فقط نظرات شخصی.
این بار یادگیری احساس متفاوتی دارد. در بیست سالگی، برای قبولی در آزمونها حفظ میکردم. اکنون از روی کنجکاوی واقعی مطالعه میکنم و دانش به سرعت قابل استفاده است.
بزرگسالان متفاوت یاد میگیرند (و این چیز خوبی است)
مالکوم نولز، یک مربی که نظریه یادگیری بزرگسالان را محبوب کرد، پیشنهاد داد که بزرگسالان زمانی که مطالب مرتبط هستند، زمانی که کنترل بر یادگیری خود دارند و زمانی که میتوانند اطلاعات جدید را به تجربیات خود متصل کنند، بهترین یادگیری را دارند.
در ۲۰ سالگی، یک واقعیت درباره متابولیسم فقط یک واقعیت بود. در ۴۲ سالگی، به بیماری که دیدهام، یک گفتگوی شام یا سوالی در اینستاگرام مربوط میشود. هر قطعه جدید اطلاعات دارای زمینه است که این یک مزیت یادگیری در سنین بالاتر است.
چالش این است که بسیاری از ما هنوز از عادات مطالعه نوجوانی خود استفاده میکنیم که ممکن است مؤثر نباشند.
آنچه علم درباره مطالعه میگوید (که آرزو میکردم در ۲۰ سالگی میدانستم)
- خودتان را امتحان کنید به جای بازخوانی. بازخوانی احساس تولیدی میدهد زیرا آشنایی ایجاد میکند، اما با یادگیری یکسان نیست. روانشناسان هنری رودگر و جفری کارپیک دریافتند که دانشآموزانی که تمرین به خاطر آوردن اطلاعات را انجام میدهند، بیشتر از کسانی که فقط آن را بازخوانی میکنند، به یاد میآورند. این به عنوان اثر آزمون شناخته میشود، به همین دلیل است که فلشکارتهایم همیشه نزدیک هستند.
- استراحت واقعی داشته باشید. من از روش پومودورو اصلاح شده استفاده میکنم: ۵۰ دقیقه کار متمرکز، به دنبال آن ۱۰ دقیقه استراحت. در طول استراحتها، کشش میکنم، با سگم بازی میکنم یا چند تمرین سریع انجام میدهم. استراحتها بخشی از مطالعه هستند، نه فقط یک پاداش. خواب نیز نقش مهمی در تثبیت حافظه دارد، به همین دلیل است که سعی میکنم تا ساعت ۹:۳۰ شب در تخت باشم.
- تنها انجام ندهید. یک دوست و من، هر دو در حال آمادهسازی برای همان آزمون، تصمیم گرفتیم با هم مطالعه کنیم. یک آخر هفته را در سن دیگو گذراندیم و جلسات مطالعه را با درمانهای اسپایی، میانوعدههای سالم، تمرینات و یک پیادهروی ترکیب کردیم. با یک شام لوکس به پایان رساندیم. مطالعه با یک شریک باعث شد که این فرایند کمتر شبیه یک کار و بیشتر شبیه یک ماجراجویی باشد.
سختترین بخش، مواد نیست
چالشبرانگیزترین جنبه بازگشت به مدرسه، محتوا نبود بلکه دوباره مبتدی بودن بود. افراد با دستیابی بالا اغلب هویت خود را به شایستگیشان گره میزنند. اشتباه کردن در یک سوال تمرینی میتواند به عنوان تهدیدی برای هویت فرد احساس شود.
تحقیقات روانشناس کارول دوک درباره ذهنیت رشد نشان میدهد که کسانی که تواناییهای خود را به عنوان قابل توسعه میدانند، بیشتر احتمال دارد چالشها را بپذیرند. من مجبور شدم این ذهنیت را به کار ببرم و اشتباهات را به عنوان فرصتهای یادگیری ببینم نه شکستها.
یادگیری به عنوان منبعی از شادی
من درباره شادی مینویسم و به طرز شگفتآوری، یک آزمون هیئت مدیره به منبعی از آن تبدیل شد. چیزی نشاطآور در مورد دوباره کنجکاو بودن و درک اینکه هنوز چیزهای زیادی برای یادگیری وجود دارد، وجود دارد.
بنابراین، شما را تشویق میکنم که چیزی را که به آن کنجکاو هستید دنبال کنید، حتی اگر در ابتدا در آن خوب نباشید. کلاس را بگیرید، زبان را یاد بگیرید یا برای آن گواهینامه ثبتنام کنید. نیازی به آزمون برای توجیه آن ندارید.
شما هرگز آنقدر موفق یا مشغول نیستید که نتوانید دوباره مبتدی باشید. پذیرش یادگیری جدید ممکن است کلید تجدید حیات باشد.
حال، اگر اجازه دهید، فلشکارتهایم منتظر هستند.