چرا باید همه کارها را من انجام دهم؟
نکات کلیدی
- در روابط، هر دو شریک مشارکت میکنند، اما مشارکتها به ندرت در همه زمینهها برابر است.
- نابرابری میتواند به تفاوت در حق و قدرت منجر شود.
- روابط باید به صورت کلی ارزیابی شوند و همه زمینههای مشارکت را در نظر بگیرند.
- هر دو شریک باید استقلال و برابری خود را حفظ کنند.
در هر رابطهای، شرکا در یک تبادل پویا از دادن و گرفتن درگیر میشوند. آنها به لحاظ مالی مشارکت میکنند، حمایت عاطفی و لجستیکی ارائه میدهند و کارهای خانگی انجام میدهند، در میان فعالیتهای دیگر. هر شریک میدهد و میگیرد، اما به ندرت پیش میآید که هر دو به طور مساوی در هر زمینهای مشارکت کنند. به طور معمول، یک شریک ممکن است احساس کند که در برخی جنبهها مسئولیتهای بیشتری را بر عهده دارد، که منجر به احساس ناامیدی و دیدگاه «همه کارها را من انجام میدهم» میشود.
عدم تعادل قدرت
تفاوت در مشارکتها میتواند گاهی به عدم تعادل قدرت منجر شود. به عنوان مثال، اگر یک شریک به طور قابل توجهی بیشتر درآمد داشته باشد، این میتواند به طور نامحسوس بر نحوه تصمیمگیریهای مالی در رابطه تأثیر بگذارد. شریکی که کمتر درآمد دارد ممکن است احساس کند کمتر حق اظهار نظر یا بیان نیازهای خود را دارد و شاید استقلال کمتری را تجربه کند. آنها ممکن است احساس کنند که به طور ناگفتهای موظف به جبران در دیگر زمینهها هستند. برعکس، شریکی که بیشتر از نظر مالی مشارکت میکند ممکن است احساس کند که تحت فشار است که میتواند به رنجش یا فرسودگی منجر شود.
ارزیابی کل سیستم
زوجها ممکن است تلاش کنند تا با مشارکت برابر در هر زمینهای به این مسائل رسیدگی کنند یا از آنها اجتناب کنند. با این حال، دستیابی به برابری کامل تقریباً غیرممکن است. در عوض، ممکن است مؤثرتر باشد که رابطه به عنوان یک کل ارزیابی شود و مشارکتهایی که هر شریک انجام میدهد در نظر گرفته شود. ممکن است یک شریک بیشتر درآمد داشته باشد، در حالی که دیگری حمایت لجستیکی بیشتری ارائه میدهد یا کارهای خانگی بیشتری انجام میدهد. اگرچه مشارکتها در زمینههای مختلف متفاوت است، هر دو شریک ممکن است زمانی که به صورت کلی به ترتیب نگاه کنند، آن را عادلانه ببینند.
حفظ قدرت و کرامت
صرف نظر از مشارکتهای فردی، حفظ اختیار تصمیمگیری، استقلال مالی و آزادی از بدهی برای هر دو شریک ضروری است. به عنوان مثال، حتی اگر یک شریک زمان بیشتری را صرف پرورش کودک کند، دیگری باید همچنان حق برابر در تصمیمگیریهای مربوط به آموزش کودک داشته باشد. به همین ترتیب، شریکی که درآمد بیشتری دارد نباید کنترل بیشتری بر نحوه خرج کردن مالیاتهای زوج داشته باشد. در حالی که تخصص در برخی زمینهها باید به رسمیت شناخته شود، نباید به قدرت بیشتر تبدیل شود.
برابری در روابط عاشقانه به معنای مشارکت برابر در پول، زمان یا کار نیست. بلکه به معنای اطمینان از این است که تفاوتها در مشارکتها به عدم تعادل در استقلال، کرامت یا قدرت منجر نشود. هدف این نیست که به مشارکتهای برابر برسیم، بلکه این است که همه مشارکتها در زندگی مشترک شناخته و قدردانی شوند. عدالت لزوماً به معنای مشارکت برابر نیست؛ بلکه به معنای اطمینان از این است که هیچ شریکی به دلیل مشارکت خود کنترل بیشتری بر زندگی دیگری یا تصمیمات مشترک نداشته باشد.