چرا والدین کنترلگر بیشتر تحسین میکنند؟
زندگی من از بیرون یک داستان موفقیت به نظر میرسید.
من در آزمون ورودی دانشگاههای ترکیه رتبه ۵۶ از یک میلیون دانشآموز را کسب کردم، به عنوان دانشجوی بورسیه فولبرایت و TEV مدرک کارشناسی ارشد خود را از هاروارد گرفتم و دکترای خود را در کمبریج تکمیل کردم، با یک سال به عنوان دانشجوی دکترای مهمان در MIT. با این حال، با وجود این دستاوردها، به طور غیرمنتظرهای دچار اضطراب شدم.
سالها طول کشید تا بفهمم چرا. شادی من کاملاً به موفقیت تحصیلی وابسته بود، زیرا باور داشتم که عشق خانوادهام به موفقیتهایم بستگی دارد. در مدرسه، مسیر تأیید مشخص بود: سخت درس بخوان، نمرات خوب بگیر. اما زندگی حرفهای این وضوح را نداشت. حتی وقتی به استانداردهایم میرسیدم، مطمئن نبودم که دیگران موافق هستند. اگر نمیتوانستم موفقیتم را حفظ کنم، آیا خانوادهام هنوز مرا دوست داشتند؟
خودم را گرفتار یافتم.
این باور شکل گرفت زیرا خانوادهام مرا با پاداش و تحسین انگیزه میدادند و وقتی اینها کافی نبود، نقدهای ظریف. پیام زیرین این بود: «وقتی انتظاراتم را برآورده میکنی، دوست داشته میشوی.»
به عنوان یک پژوهشگر، به سوالی پرداختم که هم علمی و هم شخصی بود: اگر تحسین و پاداش گاهی چیزی عمیقتر از تشویق را نشان دهند چه؟
زمانی که تحسین کنترلگر میشود
یک مطالعه کلاسیک توسط ریچارد رایان و همکاران (رایان، میمز و کوستنر، ۱۹۸۳)، بنیانگذاران نظریه خودتعیینی، بررسی کرد که چگونه انواع مختلف تحسین بر دانشجویان دانشگاهی که پازل حل میکنند، تأثیر میگذارد.
یک گروه تحسین اطلاعاتی دریافت کردند: «در آن یکی خیلی خوب عمل کردی.» گروه دیگر تحسین کنترلگر دریافت کردند: «در آن یکی خیلی خوب عمل کردی، همانطور که باید.»
عبارت «همانطور که باید» فشار و انتظار را اضافه کرد.
بعداً، زمانی که دانشجویان با پازلها تنها ماندند، کسانی که تحسین کنترلگر دریافت کرده بودند، زمان کمتری را به طور داوطلبانه صرف آنها کردند. این نشان میدهد که تحسین میتواند کنترلگر شود وقتی به معنای برآورده کردن استانداردهای دیگران باشد.
تحقیقات ما از اینجا آغاز شد. به جای پرسیدن اینکه آیا تحسین خوب است یا بد، پرسیدیم:
تحسین و نقد با هم سفر میکنند
برای بررسی این موضوع، مقیاس جدیدی برای اندازهگیری نحوه استفاده والدین از پاداشها توسعه دادم (بولات، ۲۰۲۳). بیش از ۷۰۰ والد شرکت کردند و دو الگو را نشان دادند.
برخی والدین از پاداش به عنوان تشویق استفاده میکردند و با جملاتی مانند «من فرزندم را با پاداشها انگیزه میدهم» موافق بودند. دیگران از پاداش برای کسب تبعیت استفاده میکردند و با جملاتی مانند «من از پاداشها استفاده میکنم تا فرزندم کاری را که میخواهم انجام دهد» موافق بودند.
ما همچنین میزان تحسین و نقد والدین از فرزندانشان را اندازهگیری کردیم و بیاحترامی روانی والدین را با استفاده از مقیاس بیاحترامی کنترل روانی برایان باربر، که شامل نقد شدید و شرمساری عمومی است، ارزیابی کردیم (باربر و همکاران، ۲۰۱۲).
برخلاف انتظارات، والدینی که به طور مکرر فرزندانشان را تحسین و پاداش میدادند، همچنین گزارش دادند که نقد و بیاحترامی روانی بیشتری دارند. این الگو حتی زمانی که والدین ادعا میکردند از پاداشها برای تشویق استفاده میکنند و نه برای کنترل، برقرار بود.
دو روی یک سکه
ما استفاده والدین از پاداشها، تحسین، تهدید به تنبیه و حمایت از خودمختاری (پذیرش احساسات و دیدگاههای کودکان) را بررسی کردیم.
سه پروفایل والدینی متمایز پدید آمد:
- کنترلگران بالا: به شدت به پاداش و تحسین متکی بودند، بیشتر احتمال داشت که تهدید به تنبیه کنند، نقد کنند و به فرزندانشان فشار بیاورند و کمتر احتمال داشت که احساسات فرزندانشان را بپذیرند.
- کنترلگران پایین: از پاداشها و تنبیه کمتر استفاده میکردند اما هنوز سطوح متوسطی از کنترل را نشان میدادند.
- حامیان خودمختاری: کمترین استفاده از پاداش و تحسین را داشتند، به ندرت تهدید به تنبیه میکردند و بیشترین احترام را برای خودمختاری کودکانشان نشان میدادند و با آنها همدلی میکردند.
ارتباط بین تحسین و نقد
یافتههای ما نشان میدهد که تحسین و نقد ممکن است از همان تمایل به کنترل رفتار ناشی شوند. هر دو به پیامدها تکیه دارند نه به درک.
این به معنای این نیست که هر والدی که فرزندش را تحسین یا پاداش میدهد، کنترلگر است.
چگونه این سبکهای والدینی در زندگی روزمره به نظر میرسند
یک کودک را تصور کنید که از تمرین پیانو امتناع میکند.
یک والد میگوید: «اگر بیست دقیقه تمرین کنی، میرویم بستنی بخوریم.» دیگری میگوید: «اگر تمرین نکنی، امشب زمانی برای تماشای صفحه نمایش نخواهد بود.»
لحن احساسی متفاوت است، اما هر دو والد یک سوال را میپرسند:
«چگونه میتوانم فرزندم را وادار کنم که کاری را که میخواهم انجام دهد؟»
اکنون یک والد سوم را تصور کنید که میپرسد:
«تو معمولاً از نواختن لذت میبری. چه چیزی ممکن است مانع شده باشد و چگونه میتوانم کمک کنم؟»
وقتی کودکان احساس میکنند که درک میشوند به جای اینکه مدیریت شوند، احترام میگذارند به جای اینکه کنترل شوند، جستجوی تأیید کاهش مییابد و انگیزه بیشتر از درون میآید.
زمانی که تحسین به پوششی برای کنترل تبدیل میشود
با تأمل در تجربهام، فکر نمیکنم تحسین مشکل بود. کنترل بود. تحسین به پوششی اجتماعی قابل قبول برای کنترل تبدیل شد. والدینم مرا عمیقاً دوست داشتند، اما پیامی که دریافت کردم این بود: «وقتی انتظاراتم را برآورده میکنی، دوست داشته میشوی.»
کودکانی که برای آنچه هستند دوست داشته میشوند میتوانند از موفقیت لذت ببرند بدون اینکه به آن وابسته باشند.
من دههها به دنبال تأیید بودم قبل از اینکه بفهمم به دنبال پذیرش بیقید و شرط بودم، چیزی که تحسین ممکن است فراهم نکند.