چرا تلاش برای کنترل دیگران اغلب نتیجه معکوس دارد
نکات کلیدی
- فشار برای تغییر میتواند مقاومت را افزایش دهد، حتی زمانی که تغییر مفید باشد.
- احساس کنترلشدن مدارهای تهدید را در مغز فعال میکند، در حالی که کنجکاوی مدارهای یادگیری را فعال میکند.
- تغییر رفتار نیاز به تغییر باورها ندارد؛ کنجکاوی اعتماد پایدار ایجاد میکند.
- با کنجکاوی رهبری کنید؛ با پرسیدن سوالات باز، به اشتراک گذاشتن داستانها و یافتن اهداف مشترک.
فصل تعطیلات اغلب باعث میشود که اختلافات خانوادگی به سطح بیاید. چه بحثها درباره سیاست، مذهب یا ترجیحات غذایی باشد، گفتن به کسی که چه فکری کند به ندرت نظر او را تغییر میدهد. در عوض، اغلب آنها را مقاومتر میکند. این واکنش چیزی است که من در نقشهای مختلفی از جمله به عنوان یک پدر، پزشک و مدافع بهداشت عمومی مشاهده کردهام، به ویژه در زمانهایی که اعتماد عمومی توسط شیوع بیماریها تضعیف شده بود.
در طول همهگیری، دستورالعملهای بهداشت عمومی به نظر میرسید که بیاعتمادی را در میان کسانی که از قبل به دولت و واکسنها مشکوک بودند، تشدید میکند. ذهنیت "ما در برابر آنها" شکل گرفت و مردم از گوش دادن به دیدگاههای مخالف دست کشیدند.
دانشمندان به این پدیده به عنوان واکنش روانشناختی اشاره میکنند - تمایل به مقاومت در برابر محدودیتهایی که آزادی ما را تهدید میکنند. حتی زمانی که قوانین برای ایمنی در نظر گرفته میشوند، ما مقاومت میکنیم زیرا نمیخواهیم دیگران برای ما تصمیم بگیرند.
وقتی احساس کنترلشدن میکنیم، در مغز ما چه اتفاقی میافتد؟
وقتی خودمختاری ما تهدید میشود، فعالیت در قشر پیشپیشانی مغز - که مسئول استدلال و پردازش اطلاعات جدید است - کاهش مییابد. این کاهش باز بودن ما به شواهد را توضیح میدهد، به همین دلیل است که کنترل اغلب نتیجه معکوس دارد.
در مقابل، کنجکاوی سیستمهای یادگیری و پاداش مغز را فعال میکند. وقتی دعوت به بررسی تصمیمات میشویم به جای اینکه به ما گفته شود چه فکری کنیم، فعالیت قشر پیشپیشانی افزایش مییابد و ما را پذیراتر به اطلاعات جدید میکند. این مغز ما را برای یادگیری آماده میکند و احتمال تغییر رفتار را افزایش میدهد.
به طور خلاصه، فشار مدارهای تهدید را فعال میکند، در حالی که کنجکاوی مدارهای یادگیری را فعال میکند. کنترل ممکن است به تبعیت منجر شود، اما اعتماد لازم برای تغییر پایدار را ایجاد نمیکند.
درسی از خانواده خودم
در طول همهگیری، عموی من ریشی از محدودیتهای دولتی که کسبوکار متل او را تعطیل کرده بود، عصبانی بود. او به دولت بیاعتماد بود و به مفسرانی با دیدگاههای متفاوت از من گوش میداد.
به عنوان یک پزشک متمرکز بر کووید-۱۹، موضع او را ناامیدکننده میدیدم. میخواستم او علم را درک کند و خطرات ویروس را بپذیرد. با این حال، ترس مانع از آن شد که گفتگوی لازم را با او داشته باشم. پدرم، در عوض، با کنجکاوی به او نزدیک شد.
با گوش دادن به گفتگوی آنها، درباره دیدگاه عموی خود یاد گرفتم. او احساس بیقدرتی میکرد زیرا عزیزانش بیمار و فوت میکردند و کسبوکارش در خطر بود. با وجود عصبانیتش، ماسک میزد و در نهایت واکسن زد، خطرات برای خود و خانوادهاش را به رسمیت شناخت. او نیازی به تغییر باورهای سیاسی خود برای تغییر رفتار نداشت.
با تأمل بر این موضوع، آرزو میکنم که بیشتر وقت صرف درک عموی خود میکردم تا احساس ناامیدی. مردم ممکن است درباره سیاست یا آزادیها اختلاف نظر داشته باشند، اما اغلب در حفاظت از عزیزان به توافق میرسند.
رهبری با کنجکاوی به جای کنترل
هر گفتگوی دشواری به پایان نمیرسد، اما نیازی به پایان درگیری ندارد. از طریق کار با بیماران و جوامع، استراتژیهایی برای پیمایش اختلافات به طور سازندهتر توسعه دادهام.
- پرسیدن سوالات باز قبل از ارائه تصحیحات. به جای تصحیح فوری کسی، درباره نگرانیهای اصلی او بپرسید: "چه چیزی بیشتر شما را نگران میکند؟" درک باورها و ترسهای آنها زمینهای برای پرداختن به نگرانیها بدون بیگانگی فراهم میکند.
- به اشتراک گذاشتن داستانها به جای بحث بر سر حقایق. به اشتراک گذاشتن تجربیات شخصی میتواند به دیگران کمک کند تا دیدگاه شما را ببینند. داستانهای شخصی درک را تقویت میکنند و فرصتهایی برای یافتن زمینههای مشترک ایجاد میکنند، حتی در میان نظرات متضاد.
- یافتن هدف مشترک بدون درخواست توافق. تغییر رفتار نیازی به تغییر باورها ندارد. کسی که به دولت بیاعتماد است ممکن است هنوز برای محافظت از خانواده واکسن بزند. ارزشهای مشترکی مانند ایمنی خانواده را شناسایی کنید، به جای اینکه بر سر توافق بر تمام مسائل اصرار کنید.
نیازی به برنده شدن در بحث ندارید
در اواخر سال ۲۰۲۳، در یک سمپوزیوم درباره درسهای همهگیری کووید سخنرانی کردم و بر ارتباط اطلاعات بهداشتی و مقابله با اطلاعات نادرست تمرکز کردم. متوجه شدم که ممکن است بیش از حد زمان صرف تعجب کنیم که چرا مردم به کارشناسان گوش نمیدهند و به اندازه کافی به نگرانیهای آنها گوش نمیدهیم.
این سوالی حیاتی در اختلافات است. این به ما کمک میکند از کنترل به کنجکاوی حرکت کنیم، به ما اجازه میدهد تا اشتباهات احتمالی خود را بپذیریم، به دیگران گوش دهیم و در گفتگوها بدون نیاز به "برنده" شرکت کنیم.
اعتماد زمانی رشد میکند که به یکدیگر گوش دهیم. بنابراین، دفعه بعد که از اینکه کسی گوش نمیدهد ناامید شدید، به این فکر کنید که چقدر سعی کردهاید او را درک کنید.