چرا آموزش رضایت به تنهایی برای پایان دادن به خشونت جنسی کافی نیست
آموزش رضایت و محدودیتهای آن
در حالی که آموزش رضایت بسیار مهم است، به تنهایی نمیتواند مسائل عمیقتری مانند حقطلبی، وضعیت و سکوت را که خشونت جنسی را تداوم میبخشند، حل کند. موارد اخیر، مانند "کرنل ۷"، این پیچیدگیها را برجسته میکند. در این مورد، زنی به نام جین دو، دانشگاه کرنل و هفت دانشجوی مرد را متهم کرده است که در اکتبر ۲۰۲۴ او را دارو داده و تجاوز کردهاند. اگرچه جزئیات هنوز در حال آشکار شدن است، این وضعیت نشان میدهد که مقابله با خشونت جنسی نیاز به بیش از فقط آموزش رضایت در لحظه تعامل جنسی دارد.
رضایت به موضوعی مهم در بحثهای اجتماعی، سمینارها و چارچوبهای قانونی تبدیل شده است. اصل روشن است: یک "نه" به معنای عدم رضایت است. با این حال، درک رضایت فراتر از لحظه فوری تماس جنسی میرود. این شامل شناخت چگونگی درک افراد از خواستههای دیگران و اذعان به این است که تجاوز جنسی نقض خودمختاری و رضایت است، نه بیان خواست متقابل. ما باید بپرسیم چه باورهایی افرادی را که تجاوز جنسی میکنند هدایت میکند و چگونه رفتار جنسی برای ایجاد وضعیت در میان همسالان استفاده میشود.
نقش وضعیت و فرهنگ
ارتباط بین رفتار جنسی و وضعیت در بسیاری از رویههای اجتماعی مشهود است. مردان اغلب به "تعداد بدن" یا تعداد زنانی که با آنها بودهاند افتخار میکنند، زنان را بر اساس جذابیت رتبهبندی میکنند و درباره زنان به صورت شیءگرایانه صحبت میکنند. برای مثال، در مورد کرنل، پیامی در یک چت گروهی اسنپچت پیشنهاد میکرد که جین دو برای رابطه جنسی در دسترس است، او را به عنوان یک شیء و نه یک شخص تلقی میکرد.
این رفتار، هرچند زننده است، برای بسیاری، به ویژه زنان و جوامع حاشیهنشین که با چنین پویاییهایی آشنا هستند، تعجبآور نیست. آنها خشم و خستگی خود را ابراز میکنند و به ماهیت سیستماتیک این مسائل پی میبرند.
فراتر از مسئولیت فردی
تمرکز صرف بر مسئولیت فردی عواملی فرهنگی و سیستماتیک گستردهتری را که اجازه میدهند خشونت جنسی ادامه یابد نادیده میگیرد. مؤسسات اغلب از مرتکبان محافظت میکنند نه از قربانیان. تحقیقات این را تأیید میکند و نشان میدهد که خیانت نهادی رایج است، به ویژه در محیطهای دانشگاهی. سیستمهایی که توسط و برای مردان سیسجندر طراحی شدهاند، اغلب به طور ناخواسته از آنها محافظت میکنند. رویهها ممکن است به نفع مرتکبان بر قربانیان باشد یا مؤسسات ممکن است شهرت خود را بر عدالت ترجیح دهند.
در دانشگاهها، وفاداری به دوستان یا بیتفاوتی نسبت به اعمال دیگران میتواند مسئولیت را پراکنده کند و به خشونت جنسی اجازه رشد دهد. مورد جفری اپستین نشان میدهد که چگونه مسائل سیستماتیک اجازه میدهند بهرهکشی بدون کنترل ادامه یابد. دسترسی او به قدرت و ثروت او را برای سالها محافظت کرد و سوالاتی را درباره آنچه که اقدامات او را ممکن میساخت مطرح کرد.
نابرابری سیستماتیک و تأثیر آن
سیستمها از همه به طور برابر محافظت نمیکنند. بازماندگان خشونت جنسی، زنان، سیاهپوستان و افراد LGBTQ+ تاریخچه طولانی از چالشهای نهادی دارند. شناخت این نابرابریها برای مقابله مؤثر با خشونت جنسی ضروری است. تا زمانی که جامعه خشونت جنسی را صرفاً به عنوان یک مشکل فردی نبیند، احتمالاً ادامه خواهد یافت.
درک ریشههای فرهنگی و سیستماتیک خشونت جنسی برای تغییر معنادار ضروری است. آموزش رضایت یک گام است، اما باید بخشی از تلاشی گستردهتر برای از بین بردن ساختارهایی باشد که حقطلبی و سکوت را تداوم میبخشند.