وقتی جهان از شما تشکر نمیکند
نکات کلیدی
- تنهایی میتواند ما را حتی به خودمان نامرئی کند.
- ما اغلب به دنبال تأیید دیگران برای اثبات وجود خود هستیم.
- سکوت دیگران بازتاب ارزش ما نیست.
برای مدتی، یکی از پایدارترین روابط من با یک تابلوی راهنمایی و رانندگی بود. این یکی از آن تابلوهای الکترونیکی بود که سرعت رانندگی شما را هشدار میداد. اگر از حد مجاز تجاوز میکردید، اعداد به رنگ قرمز چشمک میزدند. اگر به آن پایبند بودید، با یک "متشکرم" ساده پاداش میگرفتید.
به طرز عجیبی به آن تابلو وابسته شدم. بعضی روزها عمداً با سرعت صحیح از کنار آن عبور میکردم تا تأیید آن را دریافت کنم. همیشه این کار را انجام میداد و هر بار احساس رضایت عجیبی میکردم.
ممکن است تعجب کنید که چرا یک زن بالغ از یک تابلوی جادهای چنین لذتی میبرد. این دورهای به خصوص تنهایی برای من بود. به تازگی از سوئیس بازگشته بودم و تلاش میکردم با جامعهای که زمانی خانهام بود دوباره ارتباط برقرار کنم. در غیاب من، خیلی چیزها تغییر کرده بود و یافتن حس تعلق چالشبرانگیز بود.
تنها زندگی میکردم و اغلب احساس انزوا میکردم، با تنها یک گربه پیر برای همنشینی. گربه، اگرچه مهربان بود، اما زیاد اهل صحبت نبود. بنابراین، تابلو راهنمایی و رانندگی به یک افزودنی غیرمنتظره اما خوشایند به تعاملات اجتماعی من تبدیل شد. میدانستم که فقط رعایت قوانین رانندگیام را تأیید میکند، اما آن دو کلمه قدردانی، تسلی کوچکی بود که به من اطمینان میداد که کاملاً ناپدید نشدهام.
چگونه تنهایی نیاز ما به تأیید را تغییر میدهد
با بازنگری در آن زمان، به این نتیجه رسیدهام که چقدر به دیگران وابستهایم تا به ما یادآوری کنند که چه کسی هستیم. وقتی زندگی به خوبی پیش میرود، به سختی این وابستگی را متوجه میشویم. ما روالهایی داریم، افرادی برای صحبت کردن و مکانهایی برای بودن. حس تعلقی وجود دارد که اغلب آن را بدیهی میپنداریم تا زمانی که شرایط تغییر کند.
به همین دلیل است که تنهایی میتواند چنین ناآرامی ایجاد کند. فراتر از غم نداشتن کسی برای به اشتراک گذاشتن تجربیات، احساس ناخوشایند زندگی در روزهایی وجود دارد که هیچکس شاهد آنها نیست. ممکن است کاری مهم انجام دهید یا صبح سختی را تحمل کنید، یا شاید سوپی خوشمزه از ترههای باغ درست کنید و هیچکس متوجه نشود.
به یاد میآورم که یک سهشنبه بیحادثه، فکر میکردم چقدر طول میکشد تا همسایگانم متوجه شوند که شیر تحویلیام را جمع نکردهام. حدس زدم سه روز.
فاصله بین درک و تمرین ارزش خود
کتابی به نام کلمات خود را تغییر دهید، دنیای خود را تغییر دهید نوشتهام و بیشتر دوران حرفهایام را صرف بررسی تأثیر زبان بر خودادراکی کردهام. با مفهوم ارزش خود به صورت نظری آشنا هستم. با این حال، درک چیزی به صورت ذهنی همیشه به معنای اعمال مؤثر آن در زمانهای سخت نیست.
مانند بسیاری، به دنبال اطمینان دیجیتالی بودهام. پیام یک عزیز میتواند روحیهام را بالا ببرد، در حالی که عدم پاسخ میتواند به ساعتها شک و تردید به خود منجر شود. همه ما به قدردانی نیاز داریم، اما تکیه بر دیگران برای تأیید غیرقابل اعتماد است. مردم زندگی خود را دارند و ممکن است فوراً پاسخ ندهند، و ما را به این فکر وا میدارند که آیا به نحوی جهان را ناراحت کردهایم. این جستجوی دائمی برای تأیید خارجی میتواند خستهکننده باشد.
اغلب به دیگران مهربانتر از خودمان هستیم. اگر دوستی روز بدی را به اشتراک بگذارد، گوش میدهیم و بدون درخواست مدرک، دلداری میدهیم. با این حال، به سرعت مبارزات خود را نادیده میگیریم.
خودمهربانی چیست و چگونه میتوانیم آن را تمرین کنیم؟
روانشناس کریستین نف تحقیقات گستردهای در زمینه خودمهربانی انجام داده و بر اهمیت رفتار با خودمان با همان مهربانی که به دوستانمان ارائه میدهیم تأکید کرده است. این منطقی به نظر میرسد، اما وقتی احساس تنهایی یا ناامیدی میکنیم، آیا خود را دلداری میدهیم یا شکستهای درک شده خود را بررسی میکنیم؟
امسال تصمیم گرفتهام رویکردم را تغییر دهم. وقتی احساسات ناامیدی ظاهر میشوند، مکث میکنم تا آنها را بپذیرم. اعتراف به آنچه واقعاً نیاز دارم، چه یک تماس باشد یا یک آغوش، میتواند کمی تسکین بیاورد، حتی اگر بلافاصله چیزی تغییر نکند.
البته، این همیشه کار نمیکند. بعضی روزها، آرزوی نامهای شخصی از قدردانی از جهان دارم. به این فکر میکنم که چه توصیهای به زنی که زمانی به دنبال تأیید از یک تابلوی راهنمایی بود، میدادم. به او میگفتم که احساس تنهایی و دلتنگی برای زندگی گذشتهاش اشکالی ندارد، حتی اگر به آن شک کند.
یادگیری تأیید خودمان چالشبرانگیز است. درک آن به صورت نظری آسان است اما درونی کردن آن سختتر است. هنوز در حال یادگیری هستم که وقتی منتظر تأیید خارجی هستم، خودم را بشناسم و به خودم یادآوری کنم که حالم خوب است.
هنوز کمی غیرطبیعی به نظر میرسد، اما ایجاد وابستگی احساسی به یک تابلوی راهنمایی نیز همینطور بود. هنوز هم وقتی از کنار یکی میگذرم و "متشکرم" دریافت میکنم، لبخند میزنم و همیشه مطمئن میشوم که با سرعت صحیح رانندگی میکنم. ناامید کردن یک دوست قدیمی حیف است.