وقتی تعیین مرزها نتیجه معکوس میدهد
تشخیص نیازها
لیزا خود را زیر فشار وظایف زندگیاش احساس میکرد و از زیر بار مسئولیتها خرد شده بود. او برای بیرون آمدن از رختخواب تلاش میکرد، احساس بیحسی داشت و از فعالیتهای روزانهاش لذتی نمیبرد. به عنوان مادری با سه فرزند، او کسبوکاری موفق در خانه راهاندازی کرده بود و در عین حال فعالیتهای کودکان و خانه را مدیریت میکرد، زیرا شوهرش شغلی پرمشغله در شهر داشت. وقتی مادرش بیمار شد و به برنامهاش بازدیدهای بیمارستانی اضافه شد، لیزا به نقطه شکستن رسید.
لیزا دچار فرسودگی شده بود. او که به عنوان "دختر خوب"، "مادر خوب" و "همسر خوب" تربیت شده بود، هرگونه انحراف از این نقشها را نوعی خیانت تلقی میکرد. در جلسات درمانی، ما روی شناخت احساسات و نیازهای او کار کردیم، اما خروج از این نقشها احساس گناه شدیدی را برایش به همراه داشت. او نگران بود که اولویت دادن به خود، تأثیر منفی بر کودکان، مادر و شوهرش بگذارد. لیزا احساس میکرد گرفتار شده است.
در نهایت، او متوجه شد که وضعیت فعلیاش پایدار نیست. او ماهها بد خوابیده بود و بدنش در تنش دائمی بود. او شروع به واگذاری وظایف کرد و از خواهرش خواست به مادرشان سر بزند و از شوهرش خواست برخی از کارهای مدرسه را انجام دهد. لیزا شروع به تعیین مرزهایی برای ظرفیت خود کرد و این مرزها را به خانوادهاش اعلام کرد. در ابتدا احساس آرامش کرد، اما هیچکدام از ما پیامدها را پیشبینی نکرده بودیم.
سیستمها تغییر را دوست ندارند
وقتی شوهر لیزا متوجه شد که تغییرات دائمی هستند، برخوردی خصمانه پیدا کرد و او را به خودخواهی و بارگذاری بیش از حد بر روی خود متهم کرد. او احساسات لیزا را نادیده گرفت و به او یادآوری کرد که برنامهاش نسبتاً انعطافپذیرتر است. فرزندانش شورش کردند و خواهرش فاصله گرفت و تماسهای لیزا را نادیده گرفت.
لیزا احساس نابودی و نادیدهگرفتهشدن کرد، گرفتار بین خود قدیم و جدیدش، ناتوان از پیشرفت در هیچکدام از جهات. او تعجب کرد که چرا خانوادهاش نمیتوانند وضعیت او را درک کنند.
طبق نظریه سیستمهای خانواده بوون، خانوادهها به شدت به هم پیوستهاند. تغییر در یک عضو باعث میشود کل سیستم تنظیم شود. تعیین مرزهای لیزا باعث شد خانوادهاش مقاومت کنند، زیرا سادهترین راه برای بازگرداندن تعادل این بود که لیزا به نقش قبلیاش بازگردد.
خانواده لیزا به این عادت کرده بودند که او بیشتر مسئولیتهای کودکان را بر عهده بگیرد. شوهر و فرزندانش انتظاراتی بر اساس این ترتیب داشتند. وقتی لیزا دینامیک را تغییر داد، سیستم تعادل خود را از دست داد.
بوون پیشنهاد میکند که خودتفکیک در یک سیستم متصل شامل چندین مرحله است: تعیین مرز، مواجهه با مقاومت و حفظ مرز با وجود فشار، به سیستم اجازه میدهد که تطبیق یابد. بوون معتقد است که در یک سیستم پر فشار یا مضطرب، تعیین مرز بعید است که به آرامی پیش برود. مقاومت بخشی پیشبینیشده از دستیابی به تفکیک است و همین امر "نه گفتن" را بسیار چالشبرانگیز میکند.
گام بعدی
جلسات درمانی بعدی لیزا بر این متمرکز بود که آیا او میخواهد به ازدواج خود ادامه دهد یا خیر. احساس گناه او قبلاً از احتمال فروپاشی روابطش محافظت کرده بود. اما اگر شوهرش نمیتوانست رنج او را بپذیرد، چگونه میتوانست با او بماند؟
نظریه بوون توضیح میدهد که چرا تغییر برای خانواده لیزا دشوار بود و به ما یادآوری میکند که وضعیتها به ندرت ساده هستند. لیزا خوداشتغال بود، بنابراین تعیین مرزها تأثیر کمتری بر شغلش داشت اما او را از فرسودگی نجات داد. رئیس شوهرش متوجه دیر رسیدنهای او شد و به تعهدش شک کرد و این امر اضطراب او را افزایش داد و باعث شد او لیزا را سرزنش کند و او را بیشتر دور کند.
بازنگری روابط
تغییرات لیزا باعث شد او و شوهرش زندگیشان را به طور اساسی بازنگری کنند. او در شغلی بود که به دلیل مسئولیتهای مالی از آن متنفر بود. از طریق ارتباط صادقانه، آنها متوجه شدند که فرسودگی لیزا مسائل طولانیمدتی را در خانوادهشان آشکار کرده است. بازسازی زندگی که نیازهای هر دو را در نظر بگیرد، نیاز به تلاش و صداقت داشت.
گاهی اوقات، روابط ممکن است زمانی پایان یابد که یک نفر از نقش تعیینشده خود خارج شود. ما باید به پیوستگی و وابستگی خود به یکدیگر اذعان کنیم. تعیین مرزها به سادگی راهحلهای سریع نیست. نه گفتن پس از سالها عملکرد بیش از حد، قدرتبخش است اما ممکن است روابط را به طور قابل توجهی تغییر دهد.
اگر در تعیین مرزها مشکل دارید، به یاد داشته باشید که قرار نیست آسان باشد. از کمک حرفهای بهره بگیرید و گامهای کوچک بردارید تا به خود و اطرافیانتان اجازه دهید تطبیق یابند. تغییر واقعی چالشبرانگیز است؛ آن را به تنهایی انجام ندهید.