وقتی همه پزشکان اشتباه کردند
نکات کلیدی
- تشخیص روانپزشکی اغلب بر اساس چکلیست علائم است و نه شناسایی علل زیربنایی مشکلات.
- تشخیص نادرست میتواند درمان را به تأخیر بیندازد و داروهای اشتباه ممکن است بیماری را بدتر کنند.
- افراد نزدیک به بیمار اغلب سؤالاتی را میپرسند که سیستم بالینی از آنها غافل است.
- چارچوبهای تشخیصی نادرست میتواند بیماران را از دریافت کمک مؤثر دور کند.
در تابستان ۲۰۱۶، در دفتر دکتر H در شیکاگو نشسته بودم. دیدگاه از بالای خیابان میشیگان چشمگیر بود، اما از شهری که زمانی دوست داشتم، جدا شده بودم. دکتر H، روانپزشکی با ۴۰ سال تجربه، بر اساس DSM، من را با اختلال افسردگی عمده و اختلال اضطراب فراگیر تشخیص داد. با این حال، این برچسبها با تجربه من همخوانی نداشتند. من همیشه خوشبین بودم و به افسردگی تمایل نداشتم و در حالی که اضطراب را تجربه میکردم، هرگز به نظر نمیرسید که بالینی باشد.
بیخبر از ما، علائم من نتیجه اختلال دوقطبی بود که تا چهار سال دیگر به درستی شناسایی نمیشد. علاوه بر این، من عفونت سیفلیسی داشتم که بر سیستم عصبیام تأثیر میگذاشت و علائم روانپزشکی را تقلید میکرد. با این وجود، هیچ آزمایش خونی برای شناسایی علت واقعی انجام نشد.
چرخ رولت
من تحت مجموعهای از آزمایشهای دارویی قرار گرفتم، هر نسخه جدیدی وعده تسکین میداد. ترازودون، هیدروکسیزین و سروکل همگی امتحان شدند، اما هیچکدام تسکین ندادند. این روش، که به عنوان پلیفارماسی شناخته میشود، در مراقبتهای بهداشت روانی رایج است، جایی که درمان اغلب علائم را هدف قرار میدهد نه علل.
در طول سال ۲۰۱۶، من توسط سیستمهای بیمارستانی متعدد ارزیابی شدم، اما هیچکدام تشخیص اولیه را زیر سؤال نبردند یا تاریخچه و معاینه جامع انجام ندادند. با وجود رفتار جنسی پرخطر من، هیچ پنل STD سفارش داده نشد. هر مؤسسهای تشخیصهای قبلی را پذیرفت، نسخهها را اضافه کرد و من را منتقل کرد.
در روانپزشکی، برخلاف سایر رشتههای پزشکی، اغلب هیچ تحقیقی در مورد علت ریشهای علائم انجام نمیشود. مادرم به طور مستمر در مورد منبع اضطراب من سؤال میکرد، سؤالی که سیستم برای پاسخ به آن ساختار نیافته بود.
گری گرینبرگ در کتاب کتاب ووه DSM را به عنوان مجموعهای از رنجها توصیف میکند، نه نقشهای از بیماریها. DSM چکلیستهای علائم ارائه میدهد اما اغلب اطلاعاتی در مورد علل ندارد. این رویکرد من را در تشخیصی که از نظر فنی صحیح بود اما ناقص، گرفتار کرد و علت واقعی رنج من را پنهان کرد.
سؤالی که هیچکس نپرسید
در سال ۲۰۱۶، پس از ترک مراقبت دکتر H، من تقریباً از یک اوردوز خودکشی جان باختم. داروهایی که مصرف کردم همانهایی بودند که برای کمک به من تجویز شده بودند. یک آزمایش خون بعدی عفونت سیفلیس را نشان داد، یک کشف تلخ که علائم من را توضیح میداد.
با وجود این، تیم روانپزشکی تحقیقات بیشتری انجام نداد. آنها تاریخچه دورههای شیدایی من را که میتوانست نشاندهنده تشخیص متفاوتی باشد، بررسی نکردند. مادرم، که من را به خوبی میشناخت، مشورت نشد. سیستم با همان برچسبهای تشخیصی و داروها ادامه داد.
این داستان محکومیت هیچ پزشک خاصی نیست، بلکه به مسائل سیستماتیک درون روانپزشکی اشاره دارد. تشخیص نادرست و پلیفارماسی به سالها بیثباتی منجر شد. تشخیص صحیح، اگر زودتر انجام میشد، میتوانست از این سقوط جلوگیری کند. سؤال مادرم—این از کجا میآید؟—حیاتی بود اما نادیده گرفته شد.
سیستم تشخیصی که بر علائم متمرکز بود، نتوانست از دانش طولی مادرم درباره من استفاده کند. برچسبهایی که دریافت کردم با وضعیت من سازگار نبودند، اما تنها برچسبهایی بودند که سیستم ارائه میکرد. این تجربه نیاز به رویکرد جامعتری به تشخیص و درمان روانپزشکی را تأکید میکند.