افزایش وزن در طول استفاده طولانیمدت از داروهای ضدروانپریشی
دیدگاه شخصی: چالش افزایش وزن با استفاده از داروهای ضدروانپریشی
نکات کلیدی
- افزایش وزن ناشی از دارو میتواند خودسرزنشگری و انگ مرتبط با بیماری روانی را افزایش دهد.
- اولویت دادن به سلامت روان ممکن است نیازمند پذیرش عوارض جانبی سختی مانند افزایش وزن باشد.
- تمرکز بر سلامت و تناسب اندام به جای هدفگذاری برای عدد خاصی روی ترازو مفیدتر است.
بیشتر داروهای ضدروانپریشی به درجاتی باعث افزایش وزن میشوند که معمولاً بر اساس میزان وزنی که ممکن است فرد اضافه کند، دستهبندی میشوند. این عارضه جانبی میتواند افراد را از استفاده از این داروها بازدارد یا باعث شود زودتر از موعد مصرف آنها را متوقف کنند. پس از ۲۶ سال مصرف داروهای ضدروانپریشی، نوسانات وزنی زیادی را تجربه کردهام و چندین بار وزن اضافه کرده و از دست دادهام. در اینجا تجربیات خود را در مورد افزایش و کاهش وزن در حین مصرف داروهای ضدروانپریشی و درسهایی که آموختهام، به اشتراک میگذارم.
سرزنش خود برای افزایش وزن
سفر من با داروهای ضدروانپریشی با مصرف زایپریکسا در سال ۲۰۰۱ آغاز شد. روانپزشکم در مورد احتمال افزایش وزن به من اطلاع نداد و من نیز از اینکه زایپریکسا به خاطر ایجاد افزایش وزن قابل توجه بدنام است، بیخبر بودم. این کمبود اطلاعات باعث شد خودم را برای افزایش وزن سرزنش کنم و به شرمی که قبلاً برای نیاز به داروهای ضدروانپریشی داشتم، افزود. با وجود حفظ رژیم غذایی و برنامه ورزشی معمولیام، وزن اضافه کردم که این احساس را به من داد که کنترل زندگیام را از دست دادهام. این موضوع شبیه به سردرگمی در برخورد با یک بیماری روانی بدون فهم کامل آن بود.
انگ مرتبط با بیماری روانی اغلب نشان میدهد که باید تحت کنترل فرد باشد، درست مانند دیدگاه جامعه در مورد افزایش وزن. مصرف داروی ضدروانپریشی میتواند بر عزتنفس تأثیر بگذارد و افزایش وزن میتواند احساسات کمارزشی و خودسرزنشگری را تشدید کند.
افزایش وزن در بدترین زمانها
در حالی که آبیلیفای مصرف میکردم، افزایش وزن کمی داشتم و راضی بودم. اما حرکات غیرارادی زبان باعث شد قبل از آمادهسازی برای عروسیام به زایپریکسا برگردم. به عنوان کسی که در کالج با بیاشتهایی عصبی و تحریف بدنی مبارزه کرده بود، افزایش وزن قبل از امتحان لباسهای عروسی به خصوص ناعادلانه به نظر میرسید. این موضوع مانند مانعی برای پیشرفت در زندگیام بود.
خوشحال بودم که روانپزشکم دوز بالایی از متفورمین را تجویز کرد تا به مدیریت افزایش وزن ناشی از زایپریکسا کمک کند. این نسخه به من احساس اعتبار داد که افزایش وزن کاملاً تقصیر من نیست و راههایی برای مقابله با آن وجود دارد. حتی با متفورمین، ۱۵ پوند وزن اضافه کردم، اما قبل از تغییرات لباس توانستم آن را کاهش دهم. با این حال، این موضوع مانند مانعی غیرضروری به نظر میرسید، یادآوری که بیماریام هرگز واقعاً پشت سر من نیست.
غلبه بر ذهنیت چرخه افزایش/کاهش وزن
در طول زمانی که داروهای ضدروانپریشی مصرف کردهام، بارها وزن اضافه کرده و کاهش دادهام. این چرخه معمولاً با افزایش وزن تدریجی آغاز میشود تا زمانی که تصمیم میگیرم از طریق تلاشی ساختاریافته برای کاهش وزن اقدام کنم. به عنوان یک ورزشکار رقابتی سابق، زمانی فکر میکردم وزن ۱۴۰ پوند زیاد است، اما با داروهای ضدروانپریشی، حفظ آن وزن دیگر امکانپذیر یا پایدار نیست.
در دوران بارداری، بیش از ۶۰ پوند وزن اضافه کردم که آن را به مصرف زایپریکسا نسبت میدهم. با این حال، توانستم وزن را از طریق پیادهروی، کاهش کالری و شیردهی کاهش دهم. با کمک متفورمین، از دیابت بارداری جلوگیری کردم. در حال حاضر، کوئتیاپین مصرف میکنم که به عنوان یک داروی متوسط در افزایش وزن شناخته میشود، اما حفظ وزن برایم آسانتر از زایپریکسا نیست. با این حال، کوئتیاپین به طور مؤثری از عارضه جانبی شدیدی که با سایر داروها تجربه میکنم، جلوگیری میکند، بنابراین به آن متعهد هستم. در سن ۴۷ سالگی، به یک GLP برای کمک به کاهش وزن نیاز داشتم.
سلامت برای من نقطه روشن است
در طول ۲۶ سال مدیریت افزایش وزن و رژیم گرفتن به دلیل داروهای ضدروانپریشی، سالمتر شدهام و انتخابهای بهتری برای سلامت انجام میدهم. با کنترل کمتر بر متابولیسمم، تصمیمات مهمی برای سلامتی گرفتهام که در بلندمدت به نفع من خواهد بود. گلوتن، نوشابه و الکل را کنار گذاشتهام و به مدت ۲۰ سال گیاهخوار بودهام. این انتخابها ابتدا برای کاهش افزایش وزن انجام شد اما مزایای سلامتی گستردهتری به همراه داشته است.
تغییر مهمی برای من این بوده که اولویت را به سلامت کلی به جای عدد روی ترازو دادهام. کمتر نگران بازگشت به وزن خاصی هستم و بیشتر بر طول عمر و فعال ماندن با پسر ۷ سالهام تمرکز دارم. از طریق چرخههای افزایش و کاهش وزن، آموختهام که موفقیت به اندازه لباس خاصی نیست بلکه به حفظ نتایج خوب خون، کاهش التهاب، احساس انرژی و ورزش منظم مربوط میشود.
نیاز به کنترل
یکی از جنبههای چالشبرانگیز برخورد با بیماری روانی جدی، ماهیت ناملموس آن است. هیچ علامت قابل مشاهدهای وجود ندارد، هیچ آزمایش قطعی وجود ندارد و تشخیصها میتواند بین پزشکان متفاوت باشد. این عدم قطعیت به اثرات داروهای ضدروانپریشی نیز گسترش مییابد و تشخیص اینکه چه چیزی تحت کنترل شماست و چه چیزی نیست، دشوار میشود. افزایش وزن ناشی از داروهای ضدروانپریشی میتواند به طور مشابهی ناامیدکننده و ناتوانکننده به نظر برسد.
این چالشبرانگیز است و به نظر ناعادلانه میآید که انتخاب مسئولانه برای سلامت روان میتواند به مشکلات سلامتی دیگر منجر شود. با این حال، ماندن بر روی داروهای ضدروانپریشی، علیرغم افزایش وزن، برای ۱۵ سال بهبود من از اسکیزوفرنی و نقشهایم به عنوان همسر و مادر حیاتی بوده است. افزایش وزن غیرقابل پیشبینی باعث شده تصمیمات مهمی برای سلامتی بگیرم که برای زندگیام مفید خواهد بود. همچنین یاد گرفتهام بیشتر به اعتبار داخلی و عزتنفس خود تکیه کنم تا معیارهای سطحی و خارجی.