بخشی از شما که همیشه جای دیگری است
درک خود راوی
نکات کلیدی
- ذهن اغلب به جای گوش دادن، روایت میکند.
- جلسات EMDR میتوانند غیرموثر باشند اگر خود راوی به جای خود واقعی درگیر شود.
- تغییر واقعی با توجه به روایت در زمان واقعی آغاز میشود.
من به تازگی از کنفرانسی برگشتم که در آن درباره آمادهسازی مراجعین برای پردازش خاطرات آسیبزا با EMDR صحبت کردم. قبل از بازبینی و سازماندهی مجدد تجربیات دردناک، حضور خود واقعی در کار ضروری است.
این سوال مطرح شد: چه کسی دیگر ممکن است حاضر باشد؟
ارجاع به ایگو در درمان میتواند غیررسمی به نظر برسد. اصطلاح "ایگو" اغلب به معنای غرور یا دفاعی بودن است، بنابراین به دنبال نام جایگزینی بودم.
خود راوی
در اولین کتابم، آن را "خود توخالی" نامیدم به دلیل کمبود محتوا. با درک بهتر از نوروبیولوژی آن، آن را "خود راوی" نامیدم، زیرا نقش آن حفظ داستانی منسجم درباره اینکه ما کی هستیم است. این داستان نیاز به نگهداری مداوم دارد، به این معنی که بخشی از توجه ما همیشه جای دیگری است، مرور رویدادهای گذشته و تمرین روایتهای آینده. وظیفه خود راوی خودارجاعی است، نه معیوب.
از نظر نوروبیولوژیکی، این خود زمانی توسعه مییابد که شبکه حالت پیشفرض غالب است زیرا مدارهای عمیقتر برای ارتباط واقعی هرگز فعال نشدهاند. این اغلب زمانی اتفاق میافتد که مراقبان اولیه ناسازگار بودند. مغز راوی را برای فهم نیاز به افراد غیرقابل اعتماد ایجاد کرد.
راوی در حال حاضر عمل نمیکند، حتی زمانی که انرژی زمان واقعی را مصرف میکند. خود باید داستان را جذب کند، اما اگر ربوده شود، واقعیت از دست میرود.
این پیامدهای قابل توجهی دارد. ذهنی که بر داستان خود متمرکز است، توجه کمی برای واقعیت باقی میگذارد. کنجکاوی نیاز به توجه اضافی دارد، که خود راوی فاقد آن است.
در مکالمات، این زمانی مشهود است که کسی به نظر میرسد حاضر است اما در حال آمادهسازی پاسخ خود است، نه واقعاً درگیر شدن. آنها داستان خود را مدیریت میکنند، نه کنجکاو بودن.
در درمان، مهم است که تشخیص دهیم آیا راوی یا خود در حال پردازش است. آیا حافظه بخشی از روایت است، یا هنوز بار احساسی خود را دارد؟
من دیدهام که مراجعین جلسات EMDR را با بینشهای جدید اما شناختهای منفی تغییر نیافته ترک میکنند. خود راوی میتواند مواد جدیدی ایجاد کند، که به نظر پیشرفت میرسد، اما برای مراجع، این فقط یک فصل دیگر در داستان آنهاست.
صحبت من تأکید کرد که در چنین مواردی، تجربه واقعاً به زمین نمینشیند زیرا راوی برای دریافت آن باز نیست.
توضیح خود راوی بدون مداخله آن را تغییر نخواهد داد. خود راوی توضیح را جذب کرده و به عنوان ماده جدیدی برای داستان خود استفاده خواهد کرد.
با این حال، درک کارکردهای مغز و تخلیه خودکار منابع میتواند انگیزه تغییر را ایجاد کند. شناخت اینکه روایت بیش از حد لازم کار میکند و تنظیم آن میتواند تحولآفرین باشد.
ایده کنترل یا حذف ایگو جدید نیست. به جای آن، پیشنهاد میکنم آن را مشاهده کنید. توسعه خود مشاهدهگر میتواند روایت را قطع کند.
خود مشاهدهگر
یک خود مشاهدهگر با توجه به روایت در زمان واقعی توسعه مییابد، مانند اینکه خود را در حال آمادهسازی پاسخ در حالی که کسی صحبت میکند، بگیرید. این نیاز به تمرین و تلاش عمدی دارد، مانند تقویت هر ظرفیت کماستفادهشدهای. یک درمانگر که بر این توسعه تمرکز میکند میتواند ارزشمند باشد.
تعصبات قبلی من درباره ایگو باعث شد که هدف آن را نادیده بگیرم. خود زمانی باز میگردد که خود راوی خاموش نمیشود بلکه زمانی که درک بهتری از نقش آن وجود دارد. راوی برای فهم روابط دردناک اما ضروری وجود دارد. نیت مثبتی دارد و میتواند به یک شاهد حمایتی در طول بهبودی تبدیل شود.
خود زمانی باز میگردد که راوی درک کند که برای بهبودی، بسته شدن لازم است و به آن اجازه میدهد که به یک حضور حمایتی تبدیل شود.