استفاده از علوم اعصاب برای درک و آموزش مترهای ریتمیک
مقدمه
آندریا کالیهانا، دانشجوی دکترا در آموزش موسیقی از استرالیا، پس از خواندن کتاب من، موسیقی بین گوشهای شما، با من تماس گرفت. علاقه او به ریتم، به ویژه متر موسیقی، منجر به دعوت به پادکست و بحثهای متعاقب درباره پژوهشهای او شد. این مقاله به بررسی آن گفتگوها و کار او بر روی متر ریتمیک میپردازد.
شیفتگی به متر
سفر موسیقی آندریا کالیهانا در کنسرواتوار کوئینزلند آغاز شد، جایی که او پیانو، ساکسیفون و تئوری موسیقی را مطالعه کرد و دیپلمی در اجرای پیانو کسب کرد. او سپس دورههای آموزشی معلمی را به پایان رساند و با گروهها و باندهای مختلفی اجرا کرد در حالی که خانوادهاش را بزرگ میکرد. طی بیش از ۴۰ سال تدریس پیانو، آندریا مشاهده کرد که بسیاری از دانشآموزان با زمانبندی و بیان مشکل دارند، که او را به جستجوی روشهای بهتر برای آموزش سوق داد.
پیگیری او برای مدرک کارشناسی ارشد در دانشگاه سیدنی او را با سخنرانیهای پروفسور ریچارد کوهن درباره متر آشنا کرد. این سخنرانیها روش او را در آموزش ریتم تغییر دادند و بر رابطه بین ضربها به جای امضاهای زمانی سنتی تأکید کردند. پایاننامه کارشناسی ارشد او بر این رویکرد نوآورانه متمرکز بود که منجر به بهبود قابل توجهی در درک و اجرای متر توسط دانشآموزانش شد.
جستجوی آندریا برای بهبود آموزش متر او را به کاوش در علوم اعصاب سوق داد که در نهایت به توسعه پداگوژی نمودار اسکی-تپهای اصول متر منجر شد که محور پژوهش دکترای او در دانشگاه آدلاید است.
متر چیست؟
به طور سنتی، متر به الگوهای تکراری ضربهای قوی و ضعیف در موسیقی اشاره دارد که معمولاً در فرمهای دوگانه (۲ ضرب در هر میزان) یا سهگانه (۳ ضرب در هر میزان) ساختار یافتهاند. برای مثال، یک مارش از الگوی ۲:۱ پیروی میکند، در حالی که یک والس از الگوی ۳:۱ استفاده میکند. اگرچه حجم اغلب ضربهای قوی را تأکید میکند، نوازندگان میتوانند با تنظیم جزئی مدت زمان ضربها، بیان را افزایش دهند.
نقشهبرداری متر
کوهن آندریا را با مفهوم تجربه متر به عنوان ضربها به جای صرفاً شمارش ضربها آشنا کرد. او استفاده از نمودارهای اسکی-تپهای را نشان داد، نمودارهای هرمی شکلی که الگوهای تکراری ضرب در موسیقی را به صورت بصری نشان میدهند. این نمودارها به دانشآموزان کمک میکنند تا ساختارهای ریتمیک را با شناسایی الگوها به عنوان کسرها درک کنند و در نتیجه به درک زمانبندی و بیان کمک میکنند.
نمودارهای اسکی-تپهای به دانشآموزان اجازه میدهند تا الگوهای ریتمیک متعدد را تجسم و تجربه کنند و درک آنها از زمانبندی و ریتم را بهبود بخشند. این روش با نظریه متر سنتی که صرفاً بر ضرب پایه متمرکز است، تفاوت دارد.
ریتم و حرکت جداییناپذیرند
تحقیقات نشان میدهد که اجزای ریتم، از جمله متر، هم سیستم شنوایی و هم سیستم حرکتی مغز را درگیر میکنند. حتی زمانی که بدون حرکت به موسیقی گوش میدهیم، سیستم حرکتی فعال باقی میماند و به شناسایی ریتم و تولید حرکت کمک میکند. این سوال را مطرح میکند که آیا سیستم شنوایی به مرور زمان یاد میگیرد ریتمها را به سیستم حرکتی منتقل کند یا این سیستمها ذاتاً به هم پیوستهاند.
نظریه تشدید عصبی برای توضیح ریتم
کالیهانا از نظریه تشدید عصبی (NRT) حمایت میکند که میگوید ضرب و متر از نوسانات عصبی که با تحریک ریتمیک همتراز میشوند، پدید میآیند. این نظریه پیشنهاد میکند که سلولهای مغزی به طور طبیعی با ریتمهای موسیقی همزمان میشوند و متر را ایجاد میکنند. برای مثال، یک آهنگ با ۱۸۰ ضرب در دقیقه یک ضرب اولیه در ۳ هرتز ایجاد میکند و سلولهای مغزی در این فرکانس شلیک میکنند. لایههای ریتمیک متعدد در موسیقی ممکن است گروههای مختلفی از سلولهای مغزی را به طور همزمان همزمان کنند.
NRT همچنین توضیح میدهد که چگونه فعالیت ریتمیک مغز ارتباط بین سیستمهای شنوایی و حرکتی را تسهیل میکند و درک ریتم و هماهنگی حرکت را ممکن میسازد. این فعالیت عصبی مشترک ممکن است توضیحدهنده همزمانی باشد، جایی که افراد به طور طبیعی هنگام گوش دادن به موسیقی یکسان با هم حرکت میکنند.
انسان موسیقایی
آندریا این مفاهیم علمی را به شکلی قابل درک توضیح میدهد و تأکید میکند که مردم وقتی به طور غریزی سر خود را تکان میدهند یا پاهایشان را به موسیقی میزنند، با متر درگیر میشوند. او به آنها اطمینان میدهد: «شما موسیقایی هستید چون انسانید.»