وقتی بدغذایی در واقع اضطراب است
درک ارتباط بین بدغذایی و اضطراب
بسیاری از والدین نگرانیهایی درباره عادات غذایی فرزندانشان ابراز میکنند و اغلب آنها را به عنوان «بدغذا» توصیف میکنند. آنها از لیست محدودی از «غذاهای ایمن»، زمانهای طولانی غذا خوردن و تعارضات در سر میز غذا صحبت میکنند. با وجود تلاشهای مختلف مانند پاداش و ترغیب، وضعیت اغلب بدون تغییر باقی میماند. آنچه به نظر میرسد بدغذایی سرسختانه است، ممکن است در واقع ریشه در اضطراب داشته باشد.
شناخت نقش اضطراب در عادات غذایی میتواند زمانهای غذا خوردن را از منبع استرس به محیطی امن برای کودکان جهت کشف غذاهای جدید تبدیل کند.
اضطراب پنهان پشت امتناع از غذا
غذا خوردن شامل مهارتهای پیچیدهای است که نیاز به پردازش حسی، مهارتهای حرکتی و تنظیم اشتها دارد. برای برخی کودکان، برخی غذاها میتوانند ناراحتی یا ترس ایجاد کنند، و انتخاب غذا یکی از معدود حوزههایی است که میتوانند کنترل کنند. امتناع کودک از خوردن بروکلی ممکن است به دلیل نپسندیدن خود سبزی نباشد، بلکه به دلیل احساس غرق شدن در بوی آن یا بافتش باشد.
برای کودکانی با حساسیت حسی یا اضطراب، غیرقابل پیشبینی بودن غذاهای ناآشنا میتواند ترسناک باشد. آنها اغلب به سمت «غذاهای ایمن» مانند کراکر یا ناگت مرغ گرایش پیدا میکنند زیرا این موارد ثابت و قابل اعتماد هستند. غذاهای فرآوری شده به دلیل پیشبینیپذیریشان ترجیح داده میشوند، برخلاف محصولات تازه که میتوانند در طعم و بافت متفاوت باشند.
از بیرون، این رفتار به صورت بدغذایی به نظر میرسد، اما درونی، پاسخی به اضطراب است.
چرا فشار نتیجه معکوس دارد
والدین به طور طبیعی میخواهند فرزندانشان انواع مختلفی از غذاها را بخورند. با این حال، فشار آوردن به کودکان برای خوردن، مانند اصرار به اینکه حداقل یک لقمه بگیرند، میتواند اضطراب را افزایش دهد. وقتی کودکان احساس میکنند مجبور به تعامل با غذاهایی هستند که برایشان تهدیدآمیز است، سیستم عصبی آنها ممکن است پاسخ جنگ، گریز یا انجماد را فعال کند و کنجکاوی و یادگیری را متوقف کند.
با گذشت زمان، زمانهای غذا خوردن میتواند به لحاظ احساسی پرتنش شود و هر دو کودک و والدین انتظار تعارض داشته باشند. این میتواند به چرخهای منجر شود که در آن اضطراب و استرس اشتها را کاهش میدهد و تمایل کودک به امتحان غذاهای جدید را تقویت میکند.
تغییر روایت
در درمان تغذیه، هدف تنها افزایش تنوع غذاهایی که کودک میخورد نیست، بلکه بهبود رابطه آنها با غذا و ایجاد اعتماد به نفس در امتحان چیزهای جدید است. اولین قدم اغلب کمک به آنها برای احساس امنیت در اطراف غذا است.
کودکان ممکن است با لمس، بو یا بازی با غذاهای جدید شروع کنند، به جای اینکه بلافاصله آنها را بخورند. این گامهای کوچک به آنها اجازه میدهد بدون فشار درباره غذا یاد بگیرند. با راحتتر شدن، آنها اغلب به طور طبیعی تمایل خود را به کشف غذاهای جدید گسترش میدهند.
والدین میتوانند با ایجاد محیطی بدون فشار در خانه، سرو یک غذای مورد علاقه در کنار گزینههای جدید و اجازه دادن به کودکان برای تصمیمگیری درباره چشیدن چیزی، از این فرآیند حمایت کنند.
کمک به بدغذاهای مضطرب در خانه
والدین میتوانند با تمرکز بر ایجاد تجربه مثبت در زمان غذا خوردن، به جای مقدار غذایی که کودکشان میخورد، از بدغذاها حمایت کنند.
- زمانهای غذا خوردن را پیشبینیپذیر نگه دارید: زمانهای منظم غذا و میانوعده به کودکان احساس امنیت میدهد.
- فرصتها را بدون فشار ایجاد کنید: غذاهای جدید را بدون نیاز به تعداد خاصی از لقمهها یا ارائه پاداش معرفی کنید.
- تعامل را جشن بگیرید، نه مصرف: پیشرفت را زمانی که کودک غذایی را لمس، بو یا لیس میزند، حتی اگر آن را نخورد، به رسمیت بشناسید.
- رفتار آرام را مدلسازی کنید: آرامش خود را در سر میز نشان دهید و ترجیحات غذایی خود و چگونگی تنظیم آنها را به اشتراک بگذارید.
- به نشانههای اشتها احترام بگذارید: به سیگنالهای کودکان درباره سیری اعتماد کنید، به جای اینکه آنها را تشویق کنید تا همه چیز را در بشقابشان تمام کنند.
وقتی شدت احساسی اطراف غذا کاهش مییابد، کودکان اغلب بیشتر مایل به امتحان چیزهای جدید میشوند.
بازاندیشی در مورد «بدغذایی»
در حالی که بدغذایی واقعی در اوایل کودکی رایج است، امتناع مداوم از غذا اغلب بیش از یک ترجیح ساده است. اضطراب، حساسیت حسی و تجربیات منفی گذشته میتوانند الگوهای غذایی کودک را تحت تأثیر قرار دهند.
کودکان سعی نمیکنند مشکلساز باشند؛ آنها احساسات پیچیدهای را مدیریت میکنند. با پاسخ دادن با صبر و حمایت به جای فشار، شرایطی ایجاد میکنیم که به آنها کمک میکند تا منطقه راحتی خود را گسترش دهند. گاهی اوقات، کلید پرورش غذاخوران ماجراجو، کمک به آنها برای احساس امنیت کافی برای کنجکاوی درباره غذا است.