احساس درد دیگران
دیدگاه شخصی: وقتی کار بر فرد تأثیر میگذارد
در طول یک سفر خانوادگی به کارائیب، بر روی یک صخره ایستاده بودم و از زیبایی دریای فیروزهای و آسمان صاف مسحور شده بودم. با این حال، افکارم به سرعت به امکان استفاده از این صخرهها برای پایان دادن به زندگی توسط افراد دیگر معطوف شد. وقتی این موضوع را بیان کردم، سوال صادقانه پدرخواندهام باعث شد که بفهمم چقدر کارم بر من تأثیر گذاشته است. ذهنم با سناریوهایی از جمله لجستیک پاسخ به تروما، مانند فرود هلیکوپتر و مراکز تروما مشغول بود، که نشان میدهد چگونه تجربیات حرفهایام دیدگاهم نسبت به جهان را تغییر دادهاند.
قرار گرفتن مکرر در معرض دیگران
شغل من شامل تعامل نزدیک با افرادی بود که دچار تروما حاد شده بودند، کار در محیطها و شیفتهای مختلف. با وجود هشدارهای دوستان و خانواده برای استراحت، به انعطافپذیری خود اطمینان داشتم و احساس هدفمندی مرا به جلو میبرد. با این حال، سالها جذب داستانهای سوء استفاده، از دست دادن و فاجعه، درد دیگران را درون من جای داده بود و دیدگاهم نسبت به جهان را تغییر داده بود.
به طور ناخودآگاه دچار خستگی همدلی شده بودم و نتوانسته بودم این تجربیات را به صورت احساسی، شناختی، جسمی یا معنوی یکپارچه کنم. به جای پذیرش آسیبپذیری خود، موانع احساسی ساختم و به طور فزایندهای نسبت به دیدگاههای متفاوت انتقادگر و غیرقابل تحمل شدم. خشمم به عنوان یک مکانیزم دفاعی عمل میکرد و رنج زیرین را پنهان میکرد.
با شناخت نیاز به تغییر، شروع به پرداختن به تأثیر این بار احساسی کردم و به خودم اجازه دادم احساساتم را پردازش کنم. این سفر خودآگاهی و تنظیم مجدد طولانی و چالشبرانگیز بوده است و به تاثیرات شخصی و حرفهای خستگی همدلی اشاره دارد.
ارج نهادن به رنج بدون پذیرفتن آن
جامعه غالباً خستگی همدلی را به عنوان یک مشکل گسترده نادیده میگیرد و آن را به عنوان یک مشکل فردی میبیند نه یک نگرانی جمعی. این خستگی فراتر از رنج انسانی به ناراحتی گونههای دیگر و سیاره نیز گسترش مییابد.
به دنبال چارچوب جدیدی بودم تا بتوانم شاهد رنج باشم بدون اینکه تواناییام برای زندگی کامل را به خطر بیندازم، که آن را مدیریت تروما نامیدم. این رویکرد شامل پذیرش اثرات قرار گرفتن در معرض تروما و تلاش برای تحول شخصی و جمعی است.
به عنوان مدیران، ما به مراقبت از داستانهای دیگران، رفاه حیوانات و سلامت سیاره اعتماد داریم. این نقش هم افتخار و هم مسئولیت است و نیازمند آن است که برای رنج دیگران فضا بسازیم بدون اینکه آن را به عنوان رنج خودمان درونی کنیم. تعادل بین لذت بردن از جهان و تلاش برای بهبود آن، همانطور که مقالهنویس ای. بی. وایت درباره هنری ثورو اشاره کرده است، بازتاب دهنده انگیزههای دوگانهای است که بسیاری از ما در این کار تجربه میکنیم.