پرسشی که بزرگسالان درباره نوجوانان تراجنسیتی نمیتوانند پاسخ دهند
وقتی یک نوجوان تراجنسیتی مورد آزار قرار گرفته میپرسد به چه کسی آسیب میزنم، پاسخ واضح است
در طول سالها، با بسیاری از نوجوانان مورد آزار قرار گرفته صحبت کردهام. روایت زیر ترکیبی از آن گفتگوهاست و هیچ فرد خاصی را به تصویر نمیکشد، اما پرسش مرکزی با این کلمات بیان شده و در ذهن من باقی مانده است.
تصور کنید دختری ۱۵ ساله که اشکهایش سریعتر از آنچه که میتواند صحبت کند، جاری میشوند. او سالها با تمسخر، تحقیر و تنهایی عمیق مواجه بوده است—نه به خاطر کاری که انجام داده، بلکه به این دلیل که از بازی کردن نقشی که با او سازگار نیست، امتناع میکند. در بدو تولد به او جنسیت مردانه اختصاص داده شده، اما او خود را دختر میداند. دنیای اطرافش اصرار دارد: تغییر کن. مرد واقعی شو.
درخواستش ساده است: «از آنها نمیخواهم با من صحبت کنند. از آنها میخواهم با من صحبت نکنند. در راه کلاس به من توهین نکنند.» او فقط میخواهد تنها باشد.
سپس پرسش او میآید، با صدایی شکسته: «بسیاری از 'مردان واقعی' آنجا هستند. چرا نمیتوانم انتخاب کنم که یکی از آنها نباشم؟ به چه کسی آسیب میزنم؟»
به ضمیر توجه کنید. اینگونه است که او خود را میبیند. و به پرسش توجه کنید، زیرا هنوز هیچ بزرگسالی را ندیدهام که به خوبی به آن پاسخ دهد.
آسیب ناشی از نادیده گرفته شدن
فیلسوف میراندا فریکر آنچه این نوجوان تجربه میکند را بیعدالتی شهادتی مینامد: مورد ظلم قرار گرفتن در ظرفیت فرد به عنوان دانا—نادیده گرفتن روایت تجربه شخصی پیش از آنکه حتی در نظر گرفته شود.
صرفنظر از موضع بزرگسالان در مسائل گستردهتر، چیزی متمایز برای یک جوان اتفاق میافتد که هر روز به او گفته میشود تجربه خود واقعی نیست. او فقط مورد تمسخر قرار نمیگیرد؛ به او گفته میشود که تجربه درونیاش مدرک معتبر نیست.
این یک تنگنای واقعی است. اگر او به خواستههای اجتماعی تن دهد، امنیت اجتماعی به دست میآورد اما زندگی درونی خود را از دست میدهد. اگر ندهد، با تحقیر و انزوای روزانه مواجه میشود. هیچکدام از انتخابها خوب نیستند و او این وضعیت را ایجاد نکرده است.
آنچه تحقیقات درباره تعلق اجتماعی نشان میدهد
نیاز به تعلق بنیادی است و ناکامی در آن هزینههای روانی جدی دارد (Baumeister & Leary, 1995). تحقیقات تصویربرداری عصبی نشان میدهد که طرد اجتماعی مناطقی از مغز را فعال میکند که در درد جسمی دخیل هستند (Eisenberger, Lieberman, & Williams, 2003). افراد طرد شده گزارش میدهند که طرد دردناک است.
برای جوانانی مانند این، تحقیقات تفاوت مهمی را برجسته میکند. چارچوب استرس اقلیت مایر توصیف میکند که چگونه تعصب، طرد و سایر استرسهای مرتبط با انگ به تفاوتهای بهداشت روانی در میان اقلیتهای جنسی کمک میکند؛ این چارچوب به افراد تراجنسیتی و جنسیتی متنوع نیز گسترش یافته است (Hendricks & Testa, 2012). پذیرش خانواده در دوران نوجوانی با سلامت روان بهتر در بزرگسالی جوان مرتبط است (Ryan et al., 2010) و نوجوانان تراجنسیتی که میتوانند نام انتخابی خود را در زمینههای بیشتری استفاده کنند، علائم افسردگی کمتری و ایدهپردازی خودکشی کمتری گزارش میدهند (Russell et al., 2018).
اینها ارتباطات هستند، نه تضمینها. اما همه آنها نشان میدهند که محیط تنها پسزمینهای برای رنج آنها نیست؛ میتواند منبع قابل توجهی باشد.
درباره عقبنشینی او
تنهایی او نیاز به توجه دقیق دارد. عقبنشینی از کسانی که به شما آسیب میزنند، محافظت خودی قابل درک است و بزرگسالان باید از آسیبشناسی یک کودک به خاطر اجتناب از آزاردهندگان خودداری کنند. با این حال، انزوا در یک نوجوان مورد آزار قرار گرفته نباید رمانتیک شود؛ قطع ارتباط میتواند ناامیدی را تقویت کند و عقبنشینی یک جوان نشان میدهد که بزرگسالان کارهایی برای انجام دارند.
هدف این نیست که از او بخواهیم مقاومت بیشتری نشان دهد—گفتگو درباره مقاومت اغلب مشکل را به قربانی منتقل میکند—بلکه این است که ارتباط را به اندازهای ایمن کنیم که او دیگر نیازی به انزوا نداشته باشد. حتی یک بزرگسال پذیرنده اهمیت دارد: در یک نظرسنجی ملی بزرگ، نوجوانان LGBTQ که حداقل یک بزرگسال پذیرنده داشتند، ۴۰٪ کمتر احتمال داشت که گزارش دهند در سال گذشته اقدام به خودکشی کردهاند (The Trevor Project, 2019).
پرسش، پاسخ داده شده
بزرگسالان اغلب در مسائل بالینی و سیاستی مربوط به نوجوانان تراجنسیتی اختلاف نظر دارند و آن مباحث ادامه خواهند داشت. اما پرسش او درباره آن مسائل نیست و نیازی به انتظار برای حل آن مباحث ندارد. او از هیچکس نمیخواهد باورهای خود را تغییر دهد. او میخواهد بدون تحقیر به کلاس برود.
بنابراین اجازه دهید به سادگی به پرسش او پاسخ دهم، زیرا او شایسته یک پاسخ واضح است. در وضعیتی که او توصیف میکند—وجود به عنوان خودش و درخواست برای توهین نشدن—به چه کسی آسیب میزند؟ هیچکس. هرچه یک بزرگسال درباره هر چیز دیگری باور داشته باشد، هیچ باوری توجیهی برای آزار روزانه یک کودک نیست. درباره این موضوع، چیزی برای بحث باقی نمانده است.
پرسش او شایسته است که به آرامی به سوی بقیه ما برگردانده شود: چه آسیبی در رها کردن او در آرامش وجود دارد؟ چه هزینهای برای ما دارد که او را به حال خود بگذاریم؟
من هرگز پاسخی خوب برای آن هم نشنیدهام.
اگر شما یک جوان در ناراحتی هستید یا یک بزرگسال نگران یکی هستید: در ایالات متحده، با شماره ۹۸۸ تماس بگیرید یا به پروژه ترور (برای جوانان LGBTQ) با شماره ۱-۸۶۶-۴۸۸-۷۳۸۶ تماس بگیرید یا به thetrevorproject.org مراجعه کنید؛ خارج از ایالات متحده، findahelpline.com خدمات محلی را فهرست میکند.