مسیر پر پیچ و خم به سوی خوشبختی
چرا دنبال کردن خوشبختی ممکن است سفری مستقیم نباشد
جستجوی آگاهانه خوشبختی اقدامی ستودنی است. ظهور علم خوشبختی و محبوبیت دورههای روانشناسی مثبتگرا، مانند آنهایی که در دانشگاه ییل ارائه میشود، این جستجو را برجسته میکند. درک این که پرورش دوستیها در صدر فهرست عناصر خوشبختی قرار دارد، بسیار مهم است، زیرا این امر از دنبال کردن پول یا موفقیت به تنهایی فراتر میرود. با این حال، باید اذعان کرد که مسیر خوشبختی ممکن است برای همه در دسترس نباشد. پرورش دوستیها و شرکت در فعالیتهایی که خوشبختی را ایجاد میکنند، نیازمند توانایی انجام این کار است. اگر کسی فاقد این توانایی باشد چه اتفاقی میافتد؟
بسیاری از افراد در جوانی با موانع احساسی به بزرگسالی میرسند، اغلب بدون اینکه متوجه آن باشند. من خودم این را تجربه کردم، وقتی که به دانشگاه رسیدم، با ترسها و دردهایی بار آمده بودم. من مکانیسمهای دفاعی را برای فاصله گرفتن از این احساسات ایجاد کردم، که هدف برقراری دوستیها را بدون آگاهی و کمک غیرقابل دسترس میکرد.
نقش مهارتهای اجتماعی در خوشبختی
ارتباط با دیگران یک نیاز اساسی انسانی است، اما همچنین یک مهارت آموختنی است. والدینی که دوستیهای خوشبختیآفرین را مدلسازی میکنند و ارتباطات نزدیک و محبتآمیز با فرزندان خود حفظ میکنند، به آنها تمرین نزدیکی را ارائه میدهند. متأسفانه، همه کودکان چنین والدینی ندارند. برخی والدین مشغول مسائل خودشان هستند، مانند الکل، خشم یا افسردگی، که میتواند مانع از برقراری ارتباط با فرزندانشان شود. به عنوان مثال، مادر یکی از دوستانم اغلب وقتی ما از مدرسه برمیگشتیم، در حال نوشیدن بود و پدر یکی دیگر از دوستانم یک بار تلویزیونی را به سمت او پرتاب کرد. مادر خودم، به دلیل تروماهایش، به ندرت با من درگیر بود یا به زندگیام علاقه نشان میداد. رفتار اجتماعی او خودکفایی و خودبسندگی را مدلسازی میکرد و من را به دنبال ارتباطی که به طور مختصر با برادر مهربان و چندین پسرعمو تجربه کرده بودم، میکشاند.
با وجود ارزشگذاری بر ارتباطات اجتماعی، تا زمان دانشگاه من بیش از حد منزوی و ناامن بودم که بتوانم آنها را شکل دهم. در حالی که بسیاری از مردم در دبیرستان دوستانی پایدار پیدا میکنند، من وقتم را صرف تمرکز بر آکادمی و کار کردم و به دلیل ترس از شکست از موقعیتهای اجتماعی اجتناب کردم. در دانشگاه، به سمت همسالانی که به طور مشابه اجتماعی نبودند، گرایش پیدا کردم و هرگز به پیوستن به گروهها یا کلوپها برای گسترش زندگی اجتماعیام فکر نکردم.
غلبه بر انزوای اجتماعی
ذهن ناخودآگاه ممکن است افراد را از تجربیات دردناک یا ترسناک، مانند برقراری روابط اجتماعی، دور کند و در نتیجه عدم تجربه اجتماعی و انتظارات موفقیت را به دنبال داشته باشد. گذراندن وقت به تنهایی در دنیای خیالی میتواند باعث شود فرد غیرقابل دسترسی به نظر برسد، همانطور که از طریق یک همکلاسی که بعداً دوست شد، متوجه شدم.
مانند بسیاری از جوانانی که احساس بیگانگی میکنند، من وضعیت خود را نمیفهمیدم. باور داشتم که تمرکز بر کار به من کمک میکند احساسات خالی بودن را نادیده بگیرم، که گاهی اوقات با ماریجوانا آن را بیحس میکردم. با دنبال نکردن دوستیها، من به طور ناخودآگاه از اشتیاق به ارتباطی که از کودکی وجود داشت، اجتناب کردم.
جستجوی کمک و ساختن مهارتهای اجتماعی
پیشرفت من زمانی حاصل شد که شروع به فروپاشی احساسی کردم و متوجه شدم نمیتوانم از عهده یک فروپاشی عصبی برآیم. به دنبال کمک رفتم و ابتدا با یک روانپزشک بیاثر مواجه شدم. با این حال، یک همخانهای یک درمانگر را توصیه کرد که گرم و خوشامدگو بود. این درمانگر، دکتر رابرتسون، به یک شخصیت راهنما تبدیل شد و مرا تشویق کرد تا در تعاملات اجتماعی شرکت کنم و به من در ساختن اعتماد به نفس کمک کرد. حمایت او باعث شد که به یک گروه اقدام سیاسی بپیوندم و حتی برای یک نمایشنامه امتحان کنم.
درک این که تشکیل دوستیها برای همه آسان نیست، بسیار مهم است. این امر شامل پذیرش محدودیتهای خود، درک دلایل زیرین و در نظر گرفتن درخواست کمک میشود. شناخت این چالشها و پرداختن به آنها میتواند راه را برای رشد شخصی و خوشبختی هموار کند.