چگونه از نجاتیافتگان از تلاش برای خودکشی حمایت کنیم
چگونه از نجاتیافتگان از تلاش برای خودکشی حمایت کنیم
وقتی درباره خودکشی صحبت میکنیم، تمرکز اغلب بر پیشگیری یا سوگواری برای از دسترفتگان است. اما باید به یاد داشته باشیم که همه کسانی که تلاش به خودکشی میکنند نمیمیرند و کسانی که زنده میمانند ممکن است به حمایت و منابع نیاز داشته باشند. به عنوان یک نوجوان که تلاش به خودکشی کردم، خود را بدون راهنما یا منابع یافتم، زیرا بیشتر آنها برای پیشگیری یا حمایت از کسانی بود که عزیزان خود را از دست داده بودند. با گذشت زمان، منابع بیشتری به وجود آمدهاند، اما هنوز کارهای زیادی برای حمایت از نجاتیافتگان و احساس دیدهشدن آنها باید انجام شود.
۱. نجاتیافتگان را در گفتگوها بگنجانید
در گفتگوها درباره خودکشی، چه رسمی و چه غیررسمی، مهم است که به وجود نجاتیافتگان اذعان کنیم. بسیاری از نجاتیافتگان نه تنها به زندگی ادامه میدهند بلکه موفق هم میشوند، اگرچه برخی هنوز درگیر مشکلات هستند. نجاتیافتگان در معرض خطر بالاتری برای تلاش مجدد هستند و این امر آنها را به یک گروه مهم در تلاشهای پیشگیری تبدیل میکند. هنگام سازماندهی رویدادهای سلامت روان، نجاتیافتگان را به عنوان سخنران و سازماندهنده بگنجانید. در گفتگوهای روزمره، به یاد داشته باشید که تلاش به خودکشی معادل مرگ نیست و نجاتیافتگان باید بخشی از گفتگوهایی باشند که بر زندگی آنها تأثیر میگذارد.
۲. از برخورد با خودکشی به عنوان تابو دست بردارید
خودکشی موضوعی دشوار است، اما برخورد با آن به عنوان تابو به کسانی که به کمک نیاز دارند و کسانی که از تلاش نجات یافتهاند آسیب میزند. بدون گفتگوهای باز، نجاتیافتگان ممکن است از جستجوی حمایت دلسرد شوند. پس از تلاش من، احساس کردم که این موضوعی است که نباید دربارهاش صحبت کرد، که توانایی من برای کنار آمدن و جستجوی کمک را به تأخیر انداخت. گفتگوهای باز و دلسوزانه میتواند به نجاتیافتگان کمک کند تا احساس امنیت کنند و تجربیات خود را به اشتراک بگذارند و حمایت لازم را جستجو کنند.
۳. از شرمسار کردن نجاتیافتگان دست بردارید
شرم اغلب نجاتیافتگان را به سکوت میکشاند. بسیاری از آنها از برچسبخوردن به عنوان خودخواه یا ناپایدار میترسند. تصمیم به تلاش برای خودکشی به راحتی گرفته نمیشود و اغلب از درد شدید ناشی میشود. فرهنگی که نجاتیافتگان را شرمسار میکند، چرخه خودکشی را با تشویق به سکوت تداوم میبخشد. برای حمایت از نجاتیافتگان، باید از شرمسار کردن آنها دست برداریم و به جای آن دلسوزی و درک ارائه دهیم.
۴. تنوع تجربیات را بشناسید
تجربیات نجاتیافتگان به طور گستردهای متفاوت است. برخی دچار تروما میشوند، برخی بیتفاوت و برخی تلاش خود را تغییر دهنده زندگی میدانند. احساسات پشیمانی یا پذیرش میتواند نوسان داشته باشد. هیچ روایت جهانی برای نجاتیافتگان وجود ندارد و همه تجربیات معتبر هستند. از کلیگویی پرهیز کنید و از همه نجاتیافتگان، صرفنظر از مسیرهای منحصر به فردشان، حمایت کنید.
۵. به داستانهای نجاتیافتگان گوش دهید
وقتی نجاتیافتگان داستانهای خود را به اشتراک میگذارند، مهمترین چیز این است که بدون قطع کردن یا بازجویی به آنها گوش دهید. اجازه دهید نجاتیافتگان گفتگو را هدایت کنند و تصمیم بگیرند چقدر به اشتراک بگذارند. به مرزهای آنها احترام بگذارید و محیطی امن برای افشای تجربیاتشان ایجاد کنید.
۶. درک کنید که نجاتیافتگان همه جا هستند
اظهارات غیررسمی درباره خودکشی میتواند مضر باشد، زیرا نجاتیافتگان در هر جامعهای وجود دارند. صحبت دلسوزانه درباره خودکشی ضروری است، نه تنها به این دلیل که درست است، بلکه به این دلیل که از تحریک و حاشیهنشینی نجاتیافتگان جلوگیری میکند. درباره خودکشی با حساسیت بحث کنید تا همه نجاتیافتگان احساس امنیت و احترام کنند.
۷. از منابع برای نجاتیافتگان تلاش حمایت کنید
حمایت از سازمانها و پروژههایی که به نجاتیافتگان تلاش کمک میکنند حیاتی است. منابعی مانند Grief Speaks راهنماییهایی برای حمایت از نجاتیافتگان پس از تلاش ارائه میدهند. پروژههایی مانند "Live Through This" که داستانهای نجاتیافتگان را مستند میکنند، دید و حمایت ارائه میدهند. حمایت از این ابتکارات به ایجاد شبکه ایمنی برای نجاتیافتگان آینده کمک میکند و اطمینان میدهد که آنها احساس دیدهشدن و تنها نبودن میکنند.
نتیجهگیری
تلاش من برای خودکشی بدترین بخش نبود؛ تنهایی پس از آن بود. بدون فضایی امن برای صحبت، سلامت روان من آسیب دید. بسیاری از نجاتیافتگان احساس حمایتنشدن و انزوا میکنند، اما راههایی برای کمک به آنها وجود دارد تا احساس حمایت بیشتری کنند. این فهرست نقطه شروعی برای گفتگوهای مداوم درباره ایجاد احساس امنیت، احترام و دیدهشدن برای نجاتیافتگان است.