چرا ممنوعیت شبکههای اجتماعی مشکلات روانی نوجوانان را حل نمیکند
نکات کلیدی
- شبکههای اجتماعی هم خطراتی دارند و هم فوایدی برای سلامت روان نوجوانان.
- برای گروههای حاشیهنشین مانند نوجوانان سیاهپوست، قهوهای و LGBTQ+، شبکههای اجتماعی میتوانند شبکههای حمایتی اساسی فراهم کنند.
- به جای ممنوعیتها، نیاز به قوانین حفاظت از مصرفکننده وجود دارد که ایمنی و رفاه را تضمین کنند.
تصور کنید که همه نوجوانان یک شهر در یک استخر عمومی جمع میشوند که فاقد تدابیر ایمنی مناسب است. این استخر مکانی برای معاشرت و استراحت است، اما خطراتی مانند نظارت ناکافی و جمعآوری دادههای مزاحم نیز دارد. نوجوانان تشویق میشوند که با وجود این خطرات در آنجا بمانند و وقتی مشکلاتی پیش میآید، اغلب مجبورند به تنهایی با آنها روبرو شوند. این تشبیه وضعیت فعلی شبکههای اجتماعی برای نوجوانان را منعکس میکند.
در پلتفرمهایی مانند اینستاگرام، تقریباً نیمی از نوجوانان گزارش میدهند که با محتوای ناامن یا پیامهای ناخواسته مواجه میشوند که منجر به احساس ناراحتی و ترس میشود. با وجود ادعاهای اینستاگرام مبنی بر ترویج استفاده سالم، بسیاری از نوجوانان گزارش میدهند که یادآوریهایی برای خروج از سیستم دریافت نمیکنند. علاوه بر این، تبلیغات مضر رایج است و تعداد زیادی از نوجوانان در معرض تبلیغات نامناسب قرار میگیرند.
با این حال، شبکههای اجتماعی کاملاً منفی نیستند. برای بسیاری از نوجوانان، بهویژه کسانی که از جوامع حاشیهنشین هستند، این پلتفرمها احساس تعلق و حمایتی را فراهم میکنند که ممکن است به صورت آفلاین پیدا نکنند. نوجوانان LGBTQ+، به عنوان مثال، اغلب فضاهای آنلاین را مهربانتر و امنتر از محیطهای حضوری مییابند. به همین ترتیب، نوجوانان سیاهپوست اغلب از شبکههای اجتماعی برای ارتباط با دیگرانی که تجربیات سلامت روانی آنها را درک میکنند، استفاده میکنند.
مشکلات شبکههای اجتماعی ذاتی فناوری نیستند، بلکه اغلب نتیجه تصمیمات سودمحور شرکتها هستند. این پلتفرمها درآمد را بر ایمنی کاربران اولویت میدهند و از تدابیری مانند حفاظتهای قویتر حریم خصوصی و مدیریت محتوای مؤثر غفلت میکنند. در صنایع دیگر، ایمنی مصرفکننده از طریق حمایت عمومی و قانونگذاری بهبود یافته است و اقدامات مشابهی در صنعت فناوری مورد نیاز است.
ممنوعیتهای مرتبط با سن برای استفاده از شبکههای اجتماعی اغلب به عنوان یک راهحل پیشنهاد میشوند، اما شواهد نشان میدهد که آنها بیاثر هستند. در مکانهایی مانند استرالیا، نوجوانان راههایی برای دور زدن چنین محدودیتهایی پیدا کردهاند. علاوه بر این، این ممنوعیتها به مسائل اصلی مدیریت نادرست پلتفرمها نمیپردازند. بسیاری از جوانان همچنان با محتوای مضر مواجه میشوند و با کنترل استفاده از شبکههای اجتماعی خود حتی پس از رسیدن به بزرگسالی مشکل دارند.
ممنوعیت نوجوانان از شبکههای اجتماعی میتواند پیامدهای ناخواستهای داشته باشد، بهویژه برای کسانی که به این پلتفرمها برای حمایت وابسته هستند. به جای حذف دسترسی، ضروری است که از سیاستهایی حمایت کنیم که ایمنی و رفاه را اجرا کنند. سیاستگذاران باید به اولویت دادن به منافع عمومی بر سود شرکتها ترغیب شوند و اطمینان حاصل کنند که فضاهای آنلاین برای همه کاربران امن هستند.