آیا باید فناوریهای تقویت مغز را برای حمایت از فقرا ممنوع کنیم؟
مقدمه
بحث در مورد فناوریهای تقویت انسان، مانند داروهای تقویت مغز یا تراشههای کامپیوتری، اغلب به نگرانیهایی درباره نابرابری اجتماعی متمرکز است. منتقدان معتقدند که این فناوریها میتوانند نابرابریهای اجتماعی را تشدید کرده و طبقهای نخبه با تواناییهای شناختی تقویت شده ایجاد کنند. با این حال، اثربخشی ممنوعیت چنین فناوریهایی برای جلوگیری از نابرابری، مشکوک است زیرا ممکن است بازار را به زیرزمینی سوق دهد.
نکات کلیدی
- هیچ مدرک قطعی وجود ندارد که تقویت انسان لزوماً به افزایش نابرابری منجر شود.
- حتی اگر تقویت منجر به نابرابری شود، مزایای بالقوه ممکن است بر معایب آن چیره شوند.
- ممنوعیت ممکن است مؤثرترین سیاست برای به حداکثر رساندن رفاه اجتماعی نباشد.
چه چیزی در خطر است؟
استدلال علیه تقویت انسان به دلیل نابرابری چیز جدیدی نیست. این استدلال میکند که افراد تقویت شده میتوانند مزایای قابل توجهی در درآمد و نفوذ کسب کنند، که ممکن است به یک نخبه شناختی قدرتمند منجر شود. با این حال، اینکه آیا این سناریو واقعبینانه است یا خیر، همچنان نامشخص است. دیدگاه فایدهگرایانه این اعتراض به نابرابری را به صورت زیر چارچوببندی میکند:
- P1: تقویت انسان به نابرابری منجر میشود.
- P2: نابرابری منجر به کاهش رفاه میشود.
- P3: سیاستها باید اقداماتی را که رفاه را کاهش میدهند، ممنوع کنند.
- C: بنابراین، تقویت انسان باید ممنوع شود.
آیا تقویت انسان به نابرابری منجر میشود؟
ادعای اینکه تقویت نابرابری را افزایش خواهد داد، تجربی است و نیاز به شواهد دارد. برخی معتقدند که تقویت میتواند نابرابری را با ارتقاء قابلیتهای کسانی که از نظر ژنتیکی در وضعیت نامساعد قرار دارند، کاهش دهد. به عنوان مثال، تقویتهایی مانند مودافینیل ممکن است میدان شناختی را هموار کنند. وامهایی برای تقویت، مشابه وامهای تحصیلی، میتوانند این فناوریها را برای افراد بیشتری قابل دسترس کنند و احتمالاً نابرابری را کاهش دهند.
آیا نابرابری به کاهش رفاه منجر میشود؟
از دیدگاه فایدهگرایانه، تمرکز بر به حداکثر رساندن رفاه است تا اعمال سختگیرانه برابری. در حالی که نابرابری ممکن است به نتایج منفی مانند ظلم یا تبعیض منجر شود، مزایای تقویت، مانند بهبود سلامت و بهرهوری، میتواند این هزینهها را جبران کند. بنابراین، حتی اگر تقویت نابرابری را وارد کند، ممکن است همچنان رفاه کلی را افزایش دهد.
آیا ممنوعیت بهترین راهحل است؟
ممنوع کردن فناوریهای تقویت به معنای عدم دسترسی به آنها نیست. ممنوعیت میتواند به بازارهای سیاه منجر شود و تقویتها را گرانتر و پرخطرتر کند. دسترسی قانونی میتواند این خطرات و هزینهها را در طول زمان کاهش دهد. جایگزینهایی برای ممنوعیت، مانند یارانهها یا دسترسی رایگان برای گروههای محروم، میتواند به طور مؤثرتری به نابرابری بپردازد.
نتیجهگیری
اعتراض به نابرابری در برابر تقویت انسان با چالشهای متعددی روبروست. اولاً، هیچ مدرک قطعی وجود ندارد که تقویت نابرابری را افزایش دهد. ثانیاً، حتی اگر این کار را کند، مزایا ممکن است از معایب آن بیشتر باشد. در نهایت، ممنوعیت لزوماً بهترین رویکرد برای افزایش رفاه اجتماعی نیست. بنابراین، حتی اگر تقویت به نابرابری منجر شود، این امر ممنوعیت را توجیه نمیکند.