آیا زوجها باید سختترین گفتگوهای خود را برای جلسات درمانی نگه دارند؟
مدیریت موضوعات حساس در داخل و خارج از دفتر درمانگر
نکات کلیدی
- در اوایل درمان، نگه داشتن موضوعات دشوار برای جلسات میتواند از بروز مشاجره در خانه جلوگیری کند.
- با پیشرفت درمان، زوجها اغلب شروع به داشتن گفتگوهای سالمتر خارج از جلسات میکنند.
- با تجربه بیشتر، زوجها ممکن است مسائل چالشبرانگیز را خارج از درمان مطرح کنند.
- درمان میتواند محیط مناسبی برای سختترین گفتگوها باشد.
جان و شریک زندگیاش مارک با من در حال درمان زوجها هستند و جان ترجیح میدهد بحثهای مالی - که برای آنها موضوع حساسی است - را تا زمانی که در دفتر من هستند نگه دارد. با وجود فرصتهایی برای بحث درباره مسائل مالی در خانه، جان از آن اجتناب میکند زیرا میترسد به مشاجره منجر شود.
این وضعیت منحصر به فرد نیست. زوج دیگری اخیراً از من پرسیدند که آیا باید منتظر جلسه خود بمانند تا موضوعات چالشبرانگیز را مطرح کنند یا ابتدا خارج از درمان درباره آنها صحبت کنند. این سؤالی است که به تفکر وادار میکند. بسیاری از زوجها در ابتدا به دنبال درمان میروند زیرا در حل و فصل سناریوهای دشوار مشکل دارند و درمان را به عنوان مکانی امن برای بیان مشکلات و یافتن راهحلها میبینند. اما کدام روش بهتر است؟
به عنوان یک درمانگر، من طرف هیچکس را نمیگیرم. نقش من تسهیل گفتگوهاست، به طوری که شرکا بتوانند یکدیگر را بشنوند و درک کنند. من راهحل ارائه نمیدهم اما آنها را به سمت یافتن راهحلهای خود هدایت میکنم. اگر زوجها به دنبال پاسخهای آسان هستند، آنها را اینجا نخواهند یافت.
از جایی که هستید شروع کنید
در مراحل اولیه درمان، بسیاری از زوجها ترجیح میدهند موضوعات حساس را برای جلسات نگه دارند، اغلب به این دلیل که درگیریها شدید هستند و آنها در یک بحث هدایتشده احساس امنیت بیشتری میکنند. این میتواند مفید باشد، زیرا من میتوانم به هر شریک کمک کنم تا به طور کامل به حرفهای دیگری گوش دهد و او را درک کند، در حالی که نظرات خود را بیان میکند.
بسیاری از زوجها با درگیریهای شدید به درمان میآیند - اغلب دلیلی که به دنبال کمک رفتهاند. آنها اغلب حتی در دفتر من هم به مشاجره میپردازند. من به آنها توصیه میکنم که از بحث درباره موقعیتهای ناپایدار تا جلسه خودداری کنند. درگیریهای اولیه اغلب منجر به تهدید یکی از شرکا به ترک میشود، که من به شدت از آن جلوگیری میکنم زیرا مانع از ارتباط مؤثر میشود.
محیط درمان ذاتاً امن است؛ زوجها متعهد میشوند که در طول جلسات یکدیگر را ترک نکنند. داشتن یک شخص ثالث ماهر و همدل که درگیر درگیری نیست، تأثیر متعادلکنندهای دارد که شرکا ممکن است به تنهایی به آن دست نیابند.
با این حال، تکیه صرف بر جلسات درمانی برای حل و فصل درگیریها میتواند به یک عادت تبدیل شود. زوجها ممکن است به آن یک ساعت برای حل درگیریها وابسته شوند و از رسیدگی به مسائل در خانه غافل شوند. این بدان معنا نیست که آنها در نهایت درگیریها را خارج از درمان حل نخواهند کرد؛ هر زوجی باید از جایی شروع کند.
گفتگو با هم
یکی از اهداف کلیدی درمان زوجها بهبود مهارتهای ارتباطی است: چگونه شرکا مسائل را مطرح میکنند، زبانی که استفاده میکنند و لحن آنها. این مهارتها میتوانند در محیط امن جلسات درمانی توسعه یابند. زوجها میتوانند تمرین کنند که جملات مثبت «من» بسازند (مثلاً «احساس میکنم که وقتی تماس نمیگیری، رد شدهام» به جای «فکر میکنم خودخواهی») و به جای تهاجمی بودن، ملایم باشند.
بخشی از ارتباط مؤثر، تبدیل شدن به یک شنونده خوب است. من به زوجها یاد میدهم که از واکنش به نظرات یا سؤالات شریک خود خودداری کنند و به جای آن بفهمند که شخص دیگر از یک دیدگاه متفاوت چه میگوید.
اغلب، من زوجها را تشویق میکنم که مسائل حلنشده را خارج از جلسات مطرح کنند، با اطمینان از مهارتهای ارتباطی بهبود یافته آنها. این توصیه میشود اگر نقاط قوت ارتباطی آنها رشد کرده و در رسیدگی به مسائل و پاسخهای شریک خود احساس اطمینان میکنند.
هدف نهایی
در حالی که نگه داشتن مسائل برای جلسات قابل قبول است، هدف نهایی برای زوجها این است که احساس اطمینان کنند که مسائل را خارج از درمان مطرح کنند و مهارتهای خود را با هم تمرین کنند. این همان جایی است که آنها متوجه میشوند تغییر واقعی در حال رخ دادن است.
من زوجها را به چالش میکشم که در نظر بگیرند که ارتباط چه زمانی و کجا بهترین اتفاق میافتد. چه ساعتی از روز؟ چه مقدار زمان لازم است؟ من آنها را به اجازه دادن به این گفتگوها برای داشتن فضای خودشان ترغیب میکنم، به جای این که مسائل را به طور غیررسمی یا در لحظات نامناسب مطرح کنند.
ارتباط حضوری یا آنلاین؟
من به شدت توصیه میکنم که مسائل دشوار از طریق پیامک مطرح نشود. بسیاری از زوجها ترجیح میدهند برای مشاجرهها از پیامکهای طولانی استفاده کنند، اما کمبود ظرافت و سهولت در متهم کردن بدون فیلتر میتواند به طور غیرضروری درگیریها را طولانی کند.
اگر از پیامک استفاده میشود، توصیه میشود که بحث را برای جلسه درمانی بعدی نگه دارند.
یک اندازه برای همه مناسب نیست
ترجیح شخصی من؟ من اهمیتی نمیدهم که زوجها از زمان درمان برای حل و فصل درگیریها استفاده کنند یا برای بررسی و گفتگو. بسیاری از زوجها از داشتن این فضا برای موضوعاتی که در خانه ناراحتکننده یا غیرعملی است، قدردانی میکنند.
گاهی اوقات، موضوع بحث زمانبندی را تعیین میکند: صمیمیت، رابطه جنسی، خانواده اصلی، تروما، ازدواج - اینها موضوعات مهمی هستند که بسیاری از زوجها راحتتر در درمان مطرح میکنند. سپس آنها فرصت ادامه گفتگو را خارج از دفتر دارند.
درمانگران اغلب به زوجها جهت میدهند، مانند «بین حالا و هفته آینده، سعی کنید فلان کار را انجام دهید.» در حالی که من گاهی اوقات تکالیف «خانگی» میدهم، متوجه شدهام که رشد قابل توجه اغلب در طول جلسات رخ میدهد.
بسیاری از زوجها از جلسات درمانی برای تعریف تفاوتها و یافتن اشتراک یا سازش استفاده میکنند، که به عنوان استعارهای برای رابطه آنها و چگونگی حل و فصل مسائل در موقعیتهای دیگر عمل میکند.
بنابراین، آیا زوجها باید گفتگوهای سخت را برای درمان نگه دارند یا سعی کنند آنها را خودشان بحث کنند؟ پاسخ یک «بله» مشروط است. این بستگی به سطح ناپایداری و ارتباط هر زوج، اهداف آنها و چگونگی بهترین حمایت من از آنها در دستیابی به این اهداف دارد.