یادآوری ۱۱ سپتامبر، ۲۵ سال بعد: خاطرات یک نجاتیافته
نکات کلیدی
- نجاتیافتگان حملات ۱۱ سپتامبر همچنان با تأثیرات این رویداد در زندگی خود دست و پنجه نرم میکنند.
- واکنشها به این حمله بسیار متنوع است، از تروماهای مداوم تا رشد شخصی.
- داستانهای شخصی نجاتیافتگان میتواند در کمک به دیگران در مسیر بهبودشان مؤثر باشد.
نجاتیافتگان حملات ۱۱ سپتامبر به مرکز تجارت جهانی و پنتاگون برای ۲۵ سال با پیامدهای این رویداد دست و پنجه نرم کردهاند. تجربیات آنها متنوع است. برخی همچنان از تروما و اختلالات مرتبط با استرس رنج میبرند، در حالی که دیگران بهبود یافته و زندگی پایداری دارند. برخی زندگی خود را با کمترین اختلال ادامه دادند و دیگران از طریق تجربیات خود به رشد شخصی دست یافتند.
چهار مسیر پس از تروما
پاسخها به تروما به طور کلی به چهار دسته تقسیم میشوند: آسیبشناسی، تابآوری، آسیبناپذیری و رشد شخصی. متخصصان سلامت روان اغلب بر درمان آسیبشناسیهایی مانند اختلال استرس پس از سانحه، اضطراب و افسردگی تمرکز میکنند. با این حال، مهم است که تشخیص دهیم که نجاتیافتگان تروما ممکن است در طول زمان چندین مسیر را تجربه کنند. با درمان و حمایت اجتماعی، افراد ممکن است از آسیبشناسی به تابآوری یا رشد شخصی حرکت کنند. پاسخ انسانی به تروما پیچیده و شخصی است و عاقلانه نیست که واکنش کسی را با یک اصطلاح واحد برچسب بزنیم.
داستان شخصی یک نجاتیافته ۱۱ سپتامبر
سرهنگ دوم ارتش، مریلین ویلز، یکی از نجاتیافتگان حمله به پنتاگون، در منطقهای کار میکرد که توسط پرواز ۷۷ خطوط هوایی آمریکا مورد حمله قرار گرفت. او با کمک فرمانده کریگ پاول، یک نیروی ویژه نیروی دریایی، از پنجره طبقه دوم فرار کرد. با وجود شجاعت او در کمک به دیگران، بسیاری از همکارانش زنده نماندند.
در مجموعه مستند نشنال جئوگرافیک _۱۱ سپتامبر: دوباره متحد شده_، کلنل ویلز و فرمانده پاول برای اولین بار از زمان حمله دوباره به هم پیوستند. به اشتراک گذاشتن خاطرات آنها بخشی از فرایند بهبود بود. پس از تماشای مستند، من با کلنل ویلز درباره مسیر بهبود او مصاحبه کردم.
کلنل ویلز با چالشهای قابل توجهی در پی حمله مواجه شد. اگرچه او انگیزه داشت که به کار خود در ارتش ادامه دهد، اما مافوقهایش همدلی کمی نشان دادند و به او گفتند "سرباز باش". او کمک حرفهای کمی دریافت کرد و تنها یک بار به روانپزشک و چند بار به کشیش مراجعه کرد. او معتقد است که حمایت منظم از سلامت روان میتوانست بهبودی او را تسریع کند. "من زنده میماندم، در حال تلاش برای بقا بودم،" او گفت.
برای سالها، کلنل ویلز از بحث درباره حمله، حتی با خانوادهاش، اجتناب کرد و احساس گناه نجاتیافتگی را تجربه کرد. "من با این مسئله که چرا من زنده ماندم و دیگران نه، دست و پنجه نرم کردم،" او توضیح داد. اکنون او به طور آزادانه درباره تجربیات خود صحبت میکند و بر کمک به دیگران تمرکز دارد که آن را درمانی میداند.
نقاط قوت شخصیتی نقش حیاتی در بهبود او ایفا کردند. در روزهای پس از حمله، معنویت و شجاعت او بسیار مهم بودند. "من شجاعت داشتم، اما تا زمانی که آزمایش نشدم، نمیدانستم،" او گفت. بخشش یکی دیگر از نقاط قوت کلیدی بود، اگرچه زمان لازم بود تا توسعه یابد. او باید خود را برای زنده ماندن و ادامه زندگی ببخشد.
در طول زمان، کلنل ویلز تابآور شده است. "میدانستم که باید بازگردم. سوال این بود که چگونه،" او بازتاب کرد. او معتقد است که تابآوری همیشه حاضر بود، اگرچه نهفته، و او هر روز به تلاش برای چیزهای جدید ادامه میدهد.
درس عبرتی برای نجاتیافتگان تروما
همانطور که ما بیست و پنجمین سالگرد ۱۱ سپتامبر را گرامی میداریم، داستان کلنل ویلز درسهای ارزشمندی برای کسانی که تروما را تجربه کردهاند ارائه میدهد. واکنشهای روانی به تروما محتمل است، اما با جستجوی درمان، پذیرش حمایت اجتماعی و بهرهگیری از نقاط قوت شخصیتی، نتایج مثبت ممکن است.
توجه: دیدگاههای بیانشده متعلق به نویسنده است و موضع آکادمی نظامی ایالات متحده، وزارت ارتش یا وزارت دفاع را منعکس نمیکند.