جستجوی ایمنی و بیماریهای مزمن
درک ایمنی در بیماریهای مزمن
زندگی با بیماری مزمن اغلب شامل دورههای طولانی از احساس ناایمنی است که نیازمند مقدار زیادی انرژی ذهنی برای مدیریت آن است. افراد به شدت به بدن خود حساس میشوند و سلامت خود را به دقت زیر نظر میگیرند. آنها یاد میگیرند که فعالیتهای خاصی را با بهبود یا بدتر شدن علائم مرتبط کنند، مانند استفاده از پد گرمایی یا اجتناب از برخی غذاها. این هوشیاری دائمی برای اتخاذ تصمیمات آگاهانه درباره حفظ سلامت ضروری است.
در زمینه اختلالات اضطرابی، رفتارهای جستجوی ایمنی به عنوان استراتژیهایی برای مدیریت ناراحتی شناخته میشوند. به عنوان مثال، کسی که از پرواز میترسد ممکن است از سفر هوایی اجتناب کند، در حالی که کسی که از تاریکی میترسد ممکن است با چراغ روشن بخوابد. این رفتارها که به عنوان جستجوی ایمنی شناخته میشوند، تطبیقی هستند زیرا به کنترل اضطراب کمک میکنند.
با این حال، در حالی که جستجوی ایمنی حیاتی است، انسانها نیز برای کشف و رشد ساخته شدهاند. این سوال مطرح میشود که چه زمانی رفتارهای جستجوی ایمنی پایهای امن برای کشف فراهم میکنند و چه زمانی مانع آن میشوند. برای کسانی که با بیماری مزمن زندگی میکنند، جستجوی ایمنی اغلب به دلیل تهدید مداوم برای سلامتیشان برجسته است. آنها به دقت رژیمهای پزشکی را دنبال میکنند، رژیم غذایی، ورزش و استراحت خود را مدیریت میکنند و روزهای خود را برنامهریزی میکنند تا از تشدید علائم جلوگیری کنند. با وجود این تلاشها، احساس نارضایتی، اضطراب و افسردگی ممکن است همچنان باقی بماند، بخشی به دلیل اندوه محدودیتهای تحمیل شده و باورهای خودتحمیلی.
نظریه قاشق و مدیریت انرژی
نظریه قاشق به طور مؤثری چالشهایی را که افراد مبتلا به بیماری مزمن با آن مواجه هستند، نشان میدهد. این نظریه بیان میکند که افراد مقدار محدودی انرژی ("قاشق") دارند که به سرعت تخلیه میشود، مشابه یک باتری که هرگز به طور کامل شارژ نمیشود. بنابراین، آنها باید با دقت انتخاب کنند که چگونه از انرژی خود استفاده کنند و اغلب برای حفظ آن "نه" بگویند. این موضع "نه" برای حفظ سلامت حیاتی است، اما میتواند به طور خودکار شود و منجر به ترس از مصرف انرژی و انباشتن آن برای نیازهای احتمالی آینده شود. این تمرکز بر ایمنی میتواند فرصتهای تجربههای جدید و رشد شخصی را محدود کند.
تفکیک مقابله تطبیقی از جستجوی ایمنی اضطرابی
تعیین تفاوت بین حفظ انرژی و انباشتن آن، یا محافظت از سلامت در مقابل محافظت بیش از حد، پیچیده و شخصی است. به این سوالات توجه کنید:
- آیا من راضی هستم؟ به این فکر کنید که بدون بیماری چه کارهایی انجام میدادید. آیا سفر میکردید، به دنبال حرفه خاصی میرفتید یا اجتماعیتر بودید؟ زندگی خود را بدون این محدودیتها تصور کنید.
- آیا راههایی برای نزدیکتر شدن به رضایت وجود دارد؟ حتی اگر برخی اهداف دستنیافتنی به نظر برسند، فعالیتهای مرتبطی را که ممکن است شادی یا رضایت به همراه داشته باشند، کاوش کنید.
- آیا روزهای پایه من با روزهای تشدید علائم متفاوت است؟ در روزهای غیر تشدید، به صرف انرژی در فعالیتهایی که رضایت را افزایش میدهند بدون اینکه شما را خسته کنند، فکر کنید.
- آیا به دلیل بیماری یا ترس از بیماری "نه" میگویم؟ ارزیابی کنید که آیا ترس از تشدید علائم منجر به رد خودکار میشود، حتی زمانی که ممکن است انرژی برای گفتن "بله" داشته باشید.
تشویق به تعادل
این بحث به منظور ایجاد ناراحتی یا انتقاد از خود نیست. تنها شما میتوانید تعیین کنید که چگونه بهترین حفاظت و بهینهسازی سلامت خود را انجام دهید. بررسی کنید که آیا فضایی برای گسترش محتاطانه فراتر از رفتارهای جستجوی ایمنی وجود دارد و اجازه دهید برای رشد و کشف در حالی که حفاظتهای لازم برای سلامت را حفظ میکنید، فراهم شود.
منابع
Thwaites, R., & Freeston, M. H. (2005). Safety-seeking behaviours: fact or function? How can we clinically differentiate between safety behaviours and adaptive coping strategies across anxiety disorders? Behavioural and Cognitive Psychotherapy, 33(2), 177-188.