ساخت جهانی سالمتر توسط زنان و برای زنان کلید دستیابی به برابری جنسیتی است
در حالی که جامعه جهانی سیامین سالگرد اعلامیه پکن و برنامه عمل برای زنان را که سندی بنیادی در پیگیری برابری جنسیتی است، گرامی میدارد، پیشرفت همچنان به طرز ناامیدکنندهای کند است. برای تحقق اهداف توسعه پایدار، ضروری است که زنان در مرکز تحول جهانی سلامت قرار گیرند.
پیام مدیر کل
آلودگی هوای خانگی مسئلهای مهم است که به طور نامتناسبی بر زنان تأثیر میگذارد. افرادی که در معرض آلایندههای مضر از سوختهای خانگی قرار میگیرند، ۴۶ درصد بیشتر در معرض خطر ابتلا به آبمروارید هستند نسبت به افرادی که در معرض این آلایندهها نیستند. بیماریهای غیرواگیر (NCDs) نیز نابرابریهای سلامت جنسیتی را تشدید میکنند: دو سوم زنان به دلیل بیماریهای غیرواگیر مانند سرطان، دیابت، بیماریهای قلبی و عروقی و مشکلات تنفسی جان خود را از دست میدهند و بیشتر این مرگها در کشورهای کمدرآمد و با درآمد متوسط رخ میدهد.
خشونت علیه زنان همچنان یک بحران جهانی با پیامدهای شدید برای سلامت و بهزیستی آنهاست. یک نفر از هر سه زن در سراسر جهان تجربه خشونت جسمی یا جنسی دارد و بخش بهداشت نیز از این مسئله مصون نیست. تقریباً یکچهارم از حوادث خشونت در محل کار در محیطهای بهداشتی و مراقبتی رخ میدهد که به طور نامتناسبی بر زنان تأثیر میگذارد. علاوه بر این، عوامل اجتماعی مانند درآمد، آموزش و تغذیه شکاف سلامت برای زنان و دختران را تشدید میکنند. به شکل نگرانکنندهای، سوءتغذیه در میان زنان باردار، مادران شیرده و دختران نوجوان از سال ۲۰۲۰ در ۱۲ کشوری که به شدت تحت تأثیر بحران جهانی غذا و تغذیه قرار گرفتهاند، ۲۵ درصد افزایش یافته است و ۶.۹ میلیون زن و دختر را تحت تأثیر قرار داده است.
پیام مدیر منطقهای سازمان بهداشت جهانی، منطقه مدیترانه شرقی
پیری مسئله مهم دیگری است که نیاز به توجه دارد. اگرچه زنان به طور کلی پنج سال بیشتر از مردان زندگی میکنند، اما بیشتر آن سالها را در وضعیت سلامت ضعیفتری سپری میکنند به دلیل نرخ بالاتر بیماریها. این امر نیاز فوری به مراقبتهای بهداشتی پاسخگوی جنسیتی را که نه تنها طول عمر بلکه کیفیت کلی زندگی را بهبود میبخشد، برجسته میکند.
بزرگترین فرصت برای تغییر در نیروی کار بهداشتی نهفته است. زنان ستون فقرات نیروی کار جهانی بهداشت و مراقبت هستند، اما مشارکتهایشان اغلب نادیده گرفته شده و کمارزش میشوند. جهان با کمبود پیشبینی شده ۱۱.۱ میلیون نیروی کار بهداشتی تا سال ۲۰۳۰ مواجه است. زنان که ۶۷ درصد از این نیروی کار را تشکیل میدهند، آمادهاند تا این شکاف را پر کنند و به پیشرفت در مراقبت، نوآوری و تحول سیاستها منجر شوند. با این حال، آنها با موانعی مانند درآمد ۲۴ درصد کمتر از مردان، حتی پس از در نظر گرفتن تجربه و تحصیلات، روبرو هستند. شکافهای درآمدی برای مادران و زنانی که از زمینههای حاشیهای هستند، حتی بیشتر است. با این حال، سیاستهای مؤثری برای حمایت از حقوق، برابری و توانمندسازی این نیروی کار حیاتی وجود دارد.
برای ایجاد سیستمهای بهداشتی واقعاً عادلانه و مؤثر، زنان باید در خط مقدم باشند - نه تنها به عنوان مراقبان بلکه به عنوان رهبران و تصمیمگیرندگان. رهبری آنها میتواند تغییرات سیستمی را پیش برده، از پیشرفت سیاستهای پاسخگوی جنسیتی تا تأمین سرمایهگذاری در تحقیقات سلامت زنان. سازمان بهداشت جهانی (WHO) تعهد خود را برای حمایت از این تلاشها، دفاع از سیاستها، تأمین مالی و تحقیقاتی که تأثیرات معنادار و ماندگار دارند، تأیید میکند.
سلامت گامی حیاتی به سوی دستیابی به برابری جنسیتی است. برای این کار، سیستمهای بهداشتی باید نیازهای سلامت زنان و دختران و مشارکت کامل آنها در نیروی کار را در اولویت قرار دهند. با ایجاد فرصتهایی برای مشارکت برابر زنان در هر سطح، از جمله تصمیمگیری، میتوانیم سیستمهای بهداشتی را متحول کرده، شکافهای جنسیتی را پر کنیم و جهانی سالمتر و عادلانهتر بسازیم. اکنون زمان آن است که تعهدات اعلامیه پکن را به عمل تبدیل کنیم و اطمینان حاصل کنیم که هم نیازهای سلامت زنان و هم پیشرفت آنها در نیروی کار تغییرات ماندگار و تحولآفرین را هدایت میکند.