نقش درمانگران در جداییهای خانوادگی: آیا درمانگران بخشی از مشکل هستند؟
نقش درمانگران در جداییهای خانوادگی
جداییهای خانوادگی بهطور فزایندهای رایج شدهاند و این امر سوالاتی در مورد نقش درمانگران در این پدیده برانگیخته است. مقالهای اخیر در وال استریت ژورنال به روند رو به رشد قطع روابط فرزندان بالغ با والدینشان پرداخته و در کنفرانس «نشست خانواده» که بر این موضوع متمرکز بود، بحثهایی را به راه انداخته است.
به عنوان یک درمانگر با نزدیک به پنج دهه تجربه در ترمیم روابط، افزایش قطع روابط عاطفی را نگرانکننده میدانم. در حالی که برخی روابط به دلیل سوءاستفاده نیاز به فاصله دارند، بسیاری از آنها بر سر مسائلی پایان مییابند که زمانی صرفاً آزاردهنده یا مزاحم تلقی میشدند. این تصمیمها اغلب تأثیرات عاطفی بلندمدت بر اعضای خانواده، از جمله خواهر و برادرها و نسلهای آینده را نادیده میگیرند.
در کنفرانس نشست خانواده که بیشتر توسط والدینی که از فرزندان بالغ خود جدا شدهاند حضور داشتند، درد به وضوح حس میشد. وقتی از آنها پرسیده شد که آیا معتقدند درمان به جدایی آنها کمک کرده است، بیشتر والدین دست خود را بالا بردند. این واکنش نشان میدهد که درمان ممکن است گاهی به جای بهبود، به روابط آسیب برساند، و زمانی که نگرانیهای خود را در این باره بیان کردم، تشویق حضار را برانگیخت.
بررسی روشهای درمانی
درمانگران معمولاً قصد ندارند باعث فروپاشی روابط شوند، اما برخی از روشهای بالینی ممکن است ناخواسته چنین کنند. در اینجا چند نکته برای درمانگرانی که با مراجعانی که با جدایی خانوادگی روبهرو هستند کار میکنند، آورده شده است:
شناخت تعصب در درمان
درمان هرگز کاملاً بیطرف نیست. تجربیات شخصی، ارزشها و باورهای یک درمانگر بر رویکرد او تأثیر میگذارد و بر آنچه که مشاهده و اولویتبندی میکند تأثیر میگذارد. به عنوان مثال، در درمان زوجها، برخی از درمانگران ممکن است ماندن برای خاطر فرزندان را نادیده بگیرند، در حالی که دیگران، مانند خود من، آن را به عنوان نشانهای از عشق و تعهد والدین به خانواده میبینند.
درمانگران باید درباره دیدگاههای خود شفاف باشند، به ویژه در مورد پایان دادن به روابط مهم. آنها باید روشن کنند که آیا پایان دادن به یک رابطه را به عنوان پاسخی معتبر به ناراحتی میبینند یا اینکه تلاش برای ترمیم را توصیه میکنند.
اجتناب از روایتهای یکطرفه
در درمان، مانند دوستیها، تمایلی به طرفداری از مراجع وجود دارد. این میتواند به تقویت برچسبهای منفی مانند «سمی» یا «خودشیفته» منجر شود که ممکن است سرزنش را سختتر کند و امید را کاهش دهد. درمانگران باید مطمئن شوند که به طور کامل جزئیات شکایات مراجع را درک میکنند و بررسی کنند که چه تلاشهایی برای حل این مسائل انجام شده است.
مهارتهای ارتباطی مؤثر برای مراجعانی که تلاش میکنند روابط خود را ترمیم کنند، حیاتی است. این شامل بیان احساسات به آرامی، تعیین انتظارات واضح و درک عواملی است که رفتارهای والدین آنها را شکل داده است و همدلی را تقویت میکند.
تشخیص ندادن اعضای غایب خانواده
درمانگران باید از تشخیص افرادی که ملاقات نکردهاند خودداری کنند. درک پتانسیل تغییر والدین به بیش از روایتهای یکطرفه نیاز دارد. مگر اینکه خطری فوری یا سوءاستفاده مداوم وجود داشته باشد، درمانگران باید همه راههای ترمیم را قبل از توصیه به پایان دادن به روابط خانوادگی بررسی کنند. درگیر کردن والدین در جلسات مشترک یا ارجاع مراجعان به متخصصان درمان روابط میتواند مفید باشد.
نتیجهگیری
با پذیرش بیشتر جداییهای خانوادگی، درمانگران باید به طور انتقادی فرضیاتی را که به کار خود میآورند ارزیابی کنند. با تمرکز بر کمک به مراجعان برای ایجاد مرزهای سالم و پیمایش روابط پیچیده، درمانگران میتوانند نقش مهمی در حفظ روابط خانوادگی معنادار ایفا کنند.