چه چیزی در درمان روانی هنگام مواجهه با تجربههای مقدس نادیده گرفته میشود
دور زدن روانشناختی: ارزیابی بدون آسیبشناسی فوری
در بحث قبلی، به مفهوم دور زدن معنوی پرداختم که در آن از تعالی برای اجتناب از درد روانی و احساسی استفاده میشود. دور زدن روانشناختی، از سوی دیگر، شامل استفاده از زبان بالینی برای نادیده گرفتن مقدس و معنوی است.
سؤال اساسی این است که آیا تفسیر روانشناختی به نفع مراجع است یا صرفاً درمانگر را از مواجهه با موادی که برای آن آماده نیست، محافظت میکند.
منشأ واکنشهای بالینی
یونگ نقل میکند که فروید او را تشویق کرد تا نظریه جنسی خود را به عنوان دفاعی در برابر آنچه فروید «موج سیاه گل و لای خرافات» نامید، حفظ کند. این اختلاف ایدئولوژیک بین یونگ که ارزش معنوی را میدانست و فروید که توضیحات معنوی را رد میکرد، رواندرمانی مدرن را شکل داد. دیدگاه غالب، که به نفع موضع فروید بود، نهادی شد، اغلب بدون اینکه به عنوان فرضیهای شناخته شود. درک این واکنش به تغییر دلسوزانه کمک میکند.
هزینه بیاعتبار کردن تجربههای معنوی
مراجعان به سرعت یاد میگیرند که کدام جنبههای زندگیشان در درمان مورد استقبال قرار میگیرد و کدام منجر به سکوت درمانگر میشود. اغلب، آنها از به اشتراک گذاشتن جنبههای اخیر خودداری میکنند و درمانگران از این فقدان بیخبر میمانند.
بیداری معنوی اغلب نشاندهنده تغییرات مهم زندگی مانند مرگ، تشخیص یا تغییرات در روابط است. دکتر دیوید لوکوف تجربههای عرفانی را شامل حالتهای وجد، درک بیشتر، حساسیت بیشتر، تغییرات ادراکی و دیدگاههای اسطورهای توصیف میکند. اینها با توهمات اسکیزوفرنیک که ممکن است شامل باورهای عجیب درباره بدن یا هویت فرد باشد، متفاوت هستند.
برچسبگذاری زودهنگام این تجربهها میتواند مضر باشد، زیرا توضیح روانشناختی ممکن است نادرست باشد. در حالی که ویژگیهای عرفانی و روانپریشی میتوانند همپوشانی داشته باشند، ارزیابی خطر و تثبیت همچنان حیاتی است.
اشتباه معکوس: نادیده گرفتن روانپریشی
برعکس، نادیده گرفتن اولین اپیزود روانپریشی، مانیا در حال ظهور یا هذیان ناشی از دارو میتواند عواقب جدی داشته باشد. درمانگرانی که هر تجربه غیرمعمولی را رمانتیک میکنند، ممکن است وظیفه مراقبت خود را نادیده بگیرند.
این امر نیازمند ارزیابیهایی است که به طور خودکار تجربههای معنوی را آسیبشناسی نکند. برخی تجربههای عرفانی، حتی با ویژگیهای روانپریشی، میتوانند با مدیریت ماهرانه به رشد مثبت منجر شوند.
کار با آنچه میرسد
تشخیص کلیدی است. در اینجا چهار راهنمایی برای درمانگران آمده است:
- تجربه را قبل از تفسیر آن بررسی کنید: از تفسیر زودهنگام خودداری کنید. به بافت تجربه بپردازید تا نقش کنونی آن در زندگی مراجع را درک کنید.
- تشخیص دهید که کاهش روانشناختی چه زمانی خودمحافظتی است: بین تفسیرهایی که به نفع مراجع هستند و آنهایی که از ناآشنایی ناشی میشوند، تمایز قائل شوید.
- دستهبندیها را باز نگه دارید: تجربههایی مانند رویاها یا تماس معنوی نیاز به دستهبندی فوری ندارند. برخی مواد نیاز به نگهداری دارند تا تثبیت شوند.
- ارزیابی زمینه به جای واکنش: از نشانگرهای لوکوف برای تمایز تجربههای عرفانی از روانپریشی استفاده کنید، مانند ارزیابی عملکرد قبل از اپیزود و جهتگیری مراجع به تجربه. سؤالات بالینی استاندارد درباره خواب، عملکرد، مصرف مواد و ایمنی همچنان مرتبط هستند.
درمانگران نیازی به داشتن باورهای متافیزیکی ندارند، اما باید تشخیص دهند که چارچوب توضیحی آنها یکی از بسیاری است. کنجکاوی و ذهن باز، همراه با تمایل به گسترش سواد روانمعنوی، در کار با مراجعان معنوی حیاتی است.
برخی تجربهها نشانهها یا دفاعها هستند، اما برخی دیگر بخشی از زبان نمادین و تحولآفرین روان هستند. تعادل این احتمالات چالشبرانگیز اما برای مراقبت اخلاقی و مؤثر ضروری است.
برای کسانی که تجربههای عرفانیشان به عنوان نشانهها رد شده است، بدانید که درمانگرانی هستند که از همه جنبههای تجربه شما، از جمله گرایشهای معنوی و عرفانی، استقبال میکنند.
منابع
- یونگ، سی. جی. (۱۹۶۱). خاطرات، رویاها، تأملات. انتشارات پانتئون.
- لوکوف، د. (۱۹۸۵). تشخیص تجربههای عرفانی با ویژگیهای روانپریشی. مجله روانشناسی ماوراءالطبیعه، ۱۷(۲)، ۱۵۵–۱۸۱.