پراکندگی مسئولیت و جاذبه همرنگی با جماعت
نکات کلیدی
- پراکندگی مسئولیت نشان میدهد که افراد اغلب در شرایط اضطراری عمل نمیکنند، زیرا فرض میکنند دیگران مداخله خواهند کرد.
- فشار همرنگی افراد را از ایستادگی بازمیدارد، حتی زمانی که میدانند کار درست چیست.
- آمادگی قبلی برای واکنش به موقعیتهایی که نیاز به کمک دارند، بسیار مهم است.
پس از تحقیق درباره تاریخ هولوکاست برای رمانم، به دو پدیده روانشناسی اجتماعی بیشتر آگاه شدم: پراکندگی مسئولیت و همرنگی با جماعت. این دو میتوانند مانع از انجام کار درست توسط افراد و گروهها شوند.
پراکندگی مسئولیت
این پدیده که به عنوان اثر تماشاچی نیز شناخته میشود، نشان میدهد که حضور شاهدان بیشتر در یک وضعیت اضطراری احتمال کمکرسانی را کاهش میدهد. یک مثال معروف، مورد کیتی جنوویس در سال ۱۹۶۴ در نیویورک است، جایی که با وجود فریادهای او برای کمک در حین حمله، هیچکدام از تماشاچیان مداخله نکردند و او جان باخت.
تحقیقات این اثر را در زمینههای مختلف بررسی کردهاند. مردم ممکن است به دلیل باور به اینکه دیگران کمک خواهند کرد، عدم اطمینان به توانایی خود برای کمک، ترس از مسئولیتپذیری در صورت عدم موفقیت، یا عدم تمایل به به خطر انداختن امنیت خود، کمک نکنند.
تعصبات نیز میتوانند نقش داشته باشند، جایی که پیشداوری نسبت به نژاد، جنسیت یا ویژگیهای دیگر قربانی ممکن است برخی را به توجیه عدم اقدام وادارد. قهرمانان کسانی هستند که بر این بهانهها غلبه کرده و اقدام میکنند، حتی با خطر شخصی.
در مقیاس اجتماعی، این پدیده را میتوان در رویدادهای تاریخی مانند جنایات آلمان نازی مشاهده کرد. بسیاری از آلمانیها در برابر آزار و اذیت یهودیان اقدامی نکردند، یا از ایدئولوژی هیتلر حمایت کردند یا ادعا کردند از گستردگی نسلکشی بیخبرند. مطالعهای توسط مرکز آموزش هولوکاست UCL نشان داد که آگاهی گستردهای از جنایات تا اوایل سال ۱۹۴۲ وجود داشت، اما بسیاری منفعل ماندند.
آلمان نازی
مکاتبات بین مادربزرگ آمریکایی من و پسرعموهای یهودی آلمانیاش نشان میدهد که بسیاری از یهودیان امیدوار بودند کسی قبل از اینکه دیر شود، هیتلر را متوقف کند. آلمانیهای غیر یهودی به دستههایی تقسیم شدند: کسانی که از رایش حمایت کردند و معتقد بودند هیتلر میتواند غرور آلمان را بازگرداند، و کسانی که ادعای بیاطلاعی از نسلکشی داشتند.
مسئولیت شهروندان آلمانی که پس از رویدادهایی مانند کریستالناخت در سال ۱۹۳۸ هیچ اقدامی نکردند، مشهود است. آنها دیدند که یهودیان تبعید میشوند و اقدامی نکردند، تبدیل به تماشاچی شدند.
استثناهای درستکار
برخی آریاییها، مانند دیتریش بونهوفر، فعالانه از یهودیان حمایت کردند، اغلب با هزینه شخصی زیاد. با این حال، بسیاری از غیر یهودیان همدل اقدامی نکردند، زیرا از امنیت خانوادههای خود میترسیدند. در رمان من، شخصیتی به نام کلاوس درباره تعارض درونی خود در مورد به خطر انداختن امنیت خانوادهاش برای کمک به دوستان یهودی صحبت میکند.
کمک تنها زمانی آمد که متفقین به آلمان اعلان جنگ کردند، اما تا آن زمان بیش از شش میلیون یهودی جان خود را از دست داده بودند.
همرنگی با جماعت
همرنگی نیز مانع از انجام کار درست میشود. آزمایشهای سولومون اش در دهه ۱۹۵۰ نشان داد که افراد اغلب به توافق نادرست گروهی تن میدهند تا اینکه به تنهایی با حقیقت بایستند. زمانی که فقط یک نفر در گروه پاسخ صحیح میداد، دیگران بیشتر تمایل داشتند که از او پیروی کنند، که نشاندهنده قدرت داشتن حتی یک متحد است.
ما چه کنیم؟
در سناریوهای واقعی، اولین کسی که گروه را به چالش میکشد قهرمان است، اما نفر دوم نیز به همان اندازه مهم است. آنها حقیقت را تأیید میکنند و دیگران را تشویق میکنند تا به مخالفت با توافق زیانبار بپیوندند. این امر در مبارزه با نژادپرستی، یهودستیزی و سایر بیعدالتیها امروز اهمیت زیادی دارد.
ما باید از خود بپرسیم آیا میتوانیم اولین یا دومین فردی باشیم که در برابر توافق گروهی یا اثر تماشاچی ایستادگی کنیم تا از قربانیان محافظت کنیم یا زمانی که مهم است حقیقت را بگوییم.