تقویت تابآوری در بیماران حاشیهنشین
چگونه وضعیت اقلیت، سرکوب و انگ بر نتایج سلامت روان تأثیر میگذارد؟
علائم سلامت روان به طور مساوی بر همه گروهها تأثیر نمیگذارد و اختلافات قابل توجهی در دسترسی به درمان و نتایج درمانی وجود دارد. جوانان بهویژه آسیبپذیر هستند و خودکشی به عنوان چهارمین علت مرگ و میر در سطح جهانی و دومین علت در ایالات متحده در میان جوانان رتبهبندی میشود. حدود ۷۵٪ از اختلالات روانپزشکی قبل از سن ۲۴ سالگی و ۵۰٪ قبل از ۱۴ سالگی بروز میکنند، که بر اهمیت حیاتی تشخیص زودهنگام و درمان تأکید میکند.
اقلیتهای جنسی و جنسیتی، به ویژه جوانان، با چیزی که به عنوان استرس اقلیت شناخته میشود، مواجه هستند. این استرس شامل طیفی از تجربیات از تبعیض و خشونت آشکار تا باورهای منفی درونی شده است. این استرس به طور قابل توجهی بر سلامت روان تأثیر میگذارد. به عنوان مثال، گزارش پروژه تروور نشان داد که ۱ از ۳ جوان LGBTQ+ در سال گذشته به طور جدی به خودکشی فکر کردهاند.
اقلیتهای نژادی و قومی اغلب دچار افسردگی و اضطراب گسترده میشوند اما کمتر احتمال دارد که به دنبال حمایت روانی باشند. هنگامی که به دنبال کمک میروند، احتمال بیشتری وجود دارد که درمان را زودتر ترک کنند، تا حدی به دلیل عدم صلاحیت فرهنگی در مراقبتی که دریافت میکنند.
درک زمینه فرهنگی و تجربیات زندگی بیمار میتواند به آنها کمک کند از سرزنش خود به خودآگاهی انتقال یابند و تغییرات مثبت ایجاد کنند.
چگونه میتوانند متخصصان کار خود را با فرهنگهای مختلف سازگار کنند؟
سازگار کردن کار با فرهنگهای مختلف به طور قابل توجهی به بیمار و هویتهایی که به درمان میآورند بستگی دارد. درمانگران باید ابتدا انگ و زمینهای که بر بیمار تأثیر میگذارد را به رسمیت بشناسند و به وضوح نام ببرند. این کار به بیماران کمک میکند احساس درک شدن کنند و میتواند درک آنها از خود را از سرزنش خود به خودآگاهی تغییر دهد.
چگونه میتواند سختیهای اوایل زندگی درمان در بزرگسالی را پیچیده کند؟
سختیهای اوایل زندگی اثرات عمیق و طولانیمدتی دارند که اغلب با پاسخهای استرس فیزیولوژیکی افزایش یافته و منابع مقابلهای کاهش یافته مرتبط هستند. این سختیها به صورت افسردگی، اضطراب و رفتارهای پرخطر ظاهر میشوند. درمانگران باید تشخیص دهند که بیماران با چنین پیشینههایی ممکن است سیستم عصبیای داشته باشند که در حالت هوشیاری بیش از حد آموزش دیده است.
چگونه میتواند ذهنآگاهی تابآوری را تقویت کند؟
ذهنآگاهی به ساختن ذخایر انرژی خودتنظیمی کمک میکند و توجه را به درون میکشاند، سیستم عصبی را آرام کرده و مهربانی با خود را تقویت میکند. مدلهای سنتی ذهنآگاهی اغلب فرض میکنند تجربهای جهانی وجود دارد که ممکن است برای اقلیتهای جنسی و جنسیتی که با استرسهای خارجی مانند انگ و طرد مواجه هستند، صدق نکند.
چه نکاتی باید درمانگران در استفاده از ذهنآگاهی با بازماندگان تروما رعایت کنند؟
تجربیات ذهنآگاهی برای بازماندگان تروما میتواند به شدت متفاوت باشد. درخواست از کسی که تروما قابل توجهی دارد تا به درون خود توجه کند میتواند طاقتفرسا باشد. اصول MBQR شامل حساسیت به تروما، ارائه گزینههایی برای موقعیت چشم و شروع با تمرینات کنجکاوی متمرکز بر بیرون است.
نکات کلیدی برای درمانگران کار با بیماران حاشیهنشین
درمانگران باید تابآوری جوامع حاشیهنشین را به رسمیت بشناسند. ذهنآگاهی باید بیماران را با خودآگاهی و توانایی برای مقابله با چالشها توانمند کند، به آنها کمک کند زندگیهای رضایتبخش بسازند نه فقط علائم را درمان کنند.