بازپسگیری قدرت پس از تروما
فرار از ذهنیت قربانی پس از تروما
تقریباً همه در برههای از زندگی خود مورد بدرفتاری قرار گرفتهاند؛ چه از سوی یک شریک زندگی، والدین یا یک غریبه. شناخت قربانی شدن واقعی بسیار مهم است و بهبودی اغلب با پذیرش آسیب آغاز میشود. اما برخی از افرادی که آسیب دیدهاند ممکن است به الگویی پایدار به نام تمایل به قربانی شدن دچار شوند، جایی که آنها به طور مداوم خود را قربانی میبینند، بدون توجه به وضعیت.
ذهنیت قربانی چگونه به نظر میرسد
تحقیقات نشان میدهد که یک الگوی ثابت در میان افرادی که دارای ذهنیت قربانی هستند وجود دارد که با نیازی مزمن به شناخت رنج خود، کاهش همدلی با دیگران و تفکر مکرر درباره تخلفات گذشته مشخص میشود. افرادی که این ویژگی را دارند ممکن است موقعیتها را به صورت منفی تفسیر کنند و تمایلی به بخشش نداشته باشند.
مثلث درام استفان کارپمن نشان میدهد که چگونه این الگو به صورت بینفردی اجرا میشود. در نقش قربانی، فرد تمایل دارد دیگران را به عنوان آزاردهنده یا نجاتدهنده ببیند و بر اعمال دیگران تمرکز کند تا نقش خود در الگو.
درماندگی آموخته شده، مفهومی که ابتدا در حیوانات آزمایشگاهی مشاهده شد، توضیح میدهد که چرا افراد تلاش برای تغییر موقعیتهایی که میتوانند تغییر دهند را متوقف میکنند. پس از تجربههای مکرر احساس ناتوانی در فرار از یک وضعیت بد، ممکن است فرد حتی زمانی که تغییر ممکن است، تلاش را متوقف کند.
بخشی که نادیده گرفته میشود
در عمل بالینی، اغلب برای بیماران دشوار است که بشنوند ممکن است درگیریهای کنونی خود را ایجاد کنند. این موضوع مربوط به تروما اصلی نیست بلکه به وضعیتهای کنونی مربوط میشود. برای مثال، کسی که سالها پیش توسط یک شریک زندگی خیانت شده ممکن است یک اختلاف با شریک کنونی خود را به عنوان حمله تفسیر کند، به طور دفاعی پاسخ دهد و واکنش شریک خود را به عنوان اثبات بیشتری از عدم اعتماد ببیند. در حالی که خیانت اصلی واقعی بود، درگیری کنونی به صورت مشترک ایجاد شده و ذهنیت قربانی این را پنهان میکند.
پذیرش نقش خود در یک تعامل با پذیرش مسئولیت برای قربانی شدن گذشته متفاوت است. فرد میتواند دو حقیقت را بپذیرد: «آنچه برای من اتفاق افتاد تقصیر من نبود» و «پاسخ من به همسرم مسئولیت من بود و میتوانستم آن را به گونهای دیگر مدیریت کنم.» ذهنیت قربانی این وضعیتها را در هم میآمیزد و مسئولیت شخصی را به عنوان یک اتهام احساس میکند.
چرا مسئولیتپذیری قدرتبخش است، نه سرزنش خود
مفهوم مرکز کنترل در اینجا بسیار مهم است. کسانی که دارای مرکز کنترل داخلی قوی هستند باور دارند که اعمالشان نتایجشان را شکل میدهد، در حالی که کسانی که دارای مرکز کنترل خارجی هستند نتایج را به نیروهای خارجی نسبت میدهند. تحقیقات نشان میدهد که افرادی که دارای مرکز کنترل داخلی هستند، تابآوری و بهزیستی روانی بیشتری نشان میدهند، در حالی که کسانی که دارای مرکز کنترل خارجی هستند منفعلتر هستند و احساس میکنند تلاش بیفایده است.
پذیرش نقش خود در یک درگیری قدرتبخش است زیرا تنها جنبهای است که میتوان آن را تغییر داد. اگر یک تعامل کاملاً کار دیگران باشد، تنها گزینهها انتظار یا عقبنشینی است. شناسایی حتی یک بخش کوچک از رفتار خود که به تبادل کمک کرده است، اجازه میدهد تا تعاملات آینده متفاوت باشد و تمرکز از اعمال دیگران به خود منتقل شود، و بدین ترتیب قدرت را بازپسگیری کند.
یافتن راه خروج
چندین تمرین میتواند به تغییر از موضع قربانی به موضعی قدرتمندتر کمک کند:
- جدا کردن رویدادهای گذشته از الگوی کنونی. آسیب اصلی را بشناسید در حالی که تعاملات کنونی را به طور مستقل بررسی کنید.
- پرسشهای بازتابی بپرسید. به جای «چرا همیشه این اتفاق برای من میافتد؟» بپرسید «نقش من در این تبادل چیست؟» حتی یک پاسخ کوچک و صادقانه میتواند به بازپسگیری قدرت کمک کند.
- مزایا را بشناسید. ذهنیت قربانی میتواند همدلی و بهانهای برای اجتناب از خطر ارائه دهد، اما همچنین فرد را در الگوی احساس ناتوانی گیر میاندازد.
- با تمرینات مرکز کنترل داخلی آزمایش کنید. یک مشکل تکراری را انتخاب کنید و یک متغیر در کنترل خود را تغییر دهید، مانند نحوه شروع یک مکالمه یا زمانی که جدا میشوید، و نتایج را مشاهده کنید.
- در صورت نیاز به درمان مراجعه کنید. ذهنیت قربانی طولانیمدت اغلب از تروماهای اولیه ناشی میشود و یک رابطه درمانی میتواند به پذیرش مسئولیت برای اعمال در یک محیط امن کمک کند.
این رویکرد آسیب واقعی را کم نمیکند بلکه راهی برای خروج از الگوی احساس قربانی شدن مکرر ارائه میدهد. این کمک میکند تا با تمرکز بر آنچه قابل تغییر است، قدرت را بازپسگیری کنیم، اجازه ندهیم آسیبهای گذشته تعاملات آینده را دیکته کنند و نویسنده زندگی خود شویم.