حفظ حریم خصوصی بیماران در وبسایتهای بهداشتی
حفظ اطلاعات شخصی در پلتفرمهای آنلاین ارائهدهندگان خدمات
نکات کلیدی
- روانشناسان به لحاظ اخلاقی موظف به حفظ حریم خصوصی مراجعان، از جمله در پلتفرمهای آنلاین هستند.
- پلتفرمهای آنلاین سلامت روان، راحتی و مزایای بالینی را ارائه میدهند.
- این پلتفرمها همچنین ریسکهایی برای حریم خصوصی و امنیت دارند.
- بیماران باید قبل از به اشتراکگذاری اطلاعات خود، درباره نحوه جمعآوری، حفاظت و افشای آن پرسوجو کنند.
هنگامی که بیماران اطلاعات شخصی خود را به ارائهدهندگان خدمات بهداشتی یا روانی ارائه میدهند، این ارائهدهندگان مسئولیتهای اخلاقی دارند تا حریم خصوصی و محرمانگی اطلاعات جمعآوریشده را تضمین کنند (ACA, 2014; AMA, n.d.; APA, 2017; NASW, 2021). ارائهدهندگانی که تحت پوشش قانون قابلیت حمل و انتقال بیمه سلامت (HIPAA, 1996) هستند نیز تعهدات قانونی برای حفاظت از اطلاعات بهداشتی شخصی دارند. حفظ حریم خصوصی برای بیمارانی که نگران انگ اجتماعی، خجالت، تبعیض در محیط کار یا سایر پیامدهای افشا هستند، بسیار حیاتی است.
یک پرونده اخیر، Santoro v. Tower Health، نگرانیهای مربوط به حریم خصوصی را هنگامی که بیماران از طریق وبسایتها با ارائهدهندگان ارتباط برقرار میکنند، برجسته میکند. بیماران ادعا کردند که استفاده یک سیستم بهداشتی از فناوری ردیابی Meta Pixel اطلاعات بهداشتی قابل شناسایی را برای اهداف تبلیغاتی و تجاری با Meta به اشتراک گذاشته است، که حقوق حریم خصوصی آنها را نقض کرده است. دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده برای حوزه سوم، پرونده را به دلیل عدم شفافیت کافی در دادخواستها رد کرد، بدون اینکه تصمیم بگیرد آیا به اشتراکگذاری اطلاعات قوانین حریم خصوصی بیماران را نقض کرده است یا خیر. این پرونده مسائل مهمی را برای بیمارانی که از آنها خواسته میشود اطلاعات شخصی خود را در وبسایتهای ارائهدهندگان به اشتراک بگذارند، مطرح میکند.
دلایل درخواست ارسال آنلاین اطلاعات بیمار
روانشناسان ممکن است به دلایل مختلفی درخواست ارسال آنلاین اطلاعات بیمار را داشته باشند. فرمهای الکترونیکی میتوانند برای جمعآوری اطلاعات اولیه، ارزیابی وضعیتهای اضطراری، ارزیابی نگرانیهای بیمار یا هدایت مراحل درمان استفاده شوند. ارسالهای آنلاین میتوانند کارایی را افزایش دهند و به روانشناسان اجازه دهند برای بحثها و گزینههای درمانی آینده بهتر آماده شوند.
برخی از وبسایتهای سلامت روان به بیماران منابع، تمرینات و اطلاعاتی ارائه میدهند تا به آنها در مدیریت مؤثر نگرانیهایشان کمک کنند. به عنوان مثال، یک روانشناس ممکن است از مداخلات آنلاین برای هدایت بیماران در حل مسئله، تمرینات همدلی، افزایش اعتماد به نفس، نظارت بر خلق و خو یا تمرینهای ذهنآگاهی استفاده کند.
در حالی که این فناوریها راحتی و دسترسی را ارائه میدهند، نباید حریم خصوصی، انتخاب بیمار یا اثربخشی بالینی را به خطر بیندازند.
رضایت آگاهانه
هنگامی که یک روانشناس درخواست ارسال الکترونیکی اطلاعات میکند، بیماران حق دارند دلایل درخواست و نحوه استفاده از اطلاعات را درک کنند. حرفهایهای سلامت روان موظف به ارائه فرصت برای رضایت آگاهانه کامل به مراجعان هستند (ACA, 2014; APA, 2017; NASW, 2021).
قبل از ارسال اطلاعات، بیماران باید پرسشهایی مانند:
- چه اطلاعاتی جمعآوری میشود؟
- چرا این اطلاعات مورد نیاز است؟
- چه کسی به اطلاعات دسترسی خواهد داشت؟
- آیا این اطلاعات بخشی از پرونده بالینی من خواهد شد؟
- چه مدت ذخیره خواهد شد و چگونه حذف خواهد شد؟
- آیا ممکن است برای تحقیقات، تبلیغات، توسعه محصول یا اهداف دیگر به اشتراک گذاشته شود؟
- چه خطرات احتمالی برای حریم خصوصی و امنیت وجود دارد؟
اگر یک بیمار ترجیح میدهد اطلاعات را به صورت آنلاین ارسال نکند، میتواند از روانشناس خود درخواست جایگزینهایی مانند فرمهای کاغذی، ملاقاتهای حضوری یا ارزیابیهای ویدئوکنفرانسی کند. در حالی که جایگزینها همیشه در دسترس نیستند، روانشناسان باید توضیح دهند که آیا استفاده از فناوری الزامی است و پیامدهای عدم پذیرش آن چیست.
محرمانگی
روانشناسان وظایفی برای حفاظت از حریم خصوصی و محرمانگی بیماران دارند. بیماران با سوالاتی درباره حفاظت از اطلاعات آنلاین باید از روانشناس خود بپرسند.
روانشناسان باید به بیماران اطلاع دهند که آیا فناوری مورد استفاده آنها با HIPAA، استاندارد قانونی برای حفاظت از اطلاعات بهداشتی شخصی، مطابقت دارد یا خیر. بیماران همچنین ممکن است درباره به اشتراکگذاری اطلاعات، از جمله شرایط و اهداف، پرسوجو کنند.
بیماران باید بپرسند که آیا وبسایت از کوکیها، پیکسلها، ابزارهای تحلیلی یا فناوریهای ردیابی دیگر استفاده میکند که ممکن است دادههایی درباره صفحات بازدید شده، لینکهای انتخاب شده، مکان، دستگاه یا نگرانیهای بهداشتی تحقیق شده جمعآوری کند. این دادهها ممکن است خطر افشای اطلاعات شخصی را به همراه داشته باشند.
بیماران حق دارند از استفاده از وبسایتها یا فناوریهای خاص خودداری کنند، به ویژه اگر اطلاعات آنها ممکن است برای اهداف تحقیقاتی یا تجاری به فروش برسد. گاهی اوقات، اطلاعات غیرقابل شناسایی ممکن است به اشتراک گذاشته شود، مانند وضعیت سلامت روان و تاریخچه درمان، بدون شناسههای شخصی. بیماران ممکن است با چنین استفادههایی موافقت کنند، با علم به اینکه این اطلاعات میتواند به دیگران کمک کند بدون خطر قابل توجه. با این حال، خطر شناسایی مجدد وجود دارد.
نتیجهگیری
با افزایش استفاده حرفهایهای سلامت روان از هوش مصنوعی، فرمهای آنلاین، پورتالهای بیمار، اپلیکیشنهای مداخله و فناوریهای دیگر برای تسهیل جمعآوری اطلاعات و درمان، بسیار مهم است که بیماران حقوق خود در زمینه حریم خصوصی، محرمانگی و رضایت آگاهانه را درک کنند. بیماران باید قبل از به اشتراکگذاری اطلاعات به صورت الکترونیکی، سوالاتی بپرسند، امنیت فناوری را بررسی کنند و اطمینان حاصل کنند که با HIPAA مطابقت دارد. آنها همچنین باید اثربخشی فناوری را در مقایسه با خدمات حضوری یا گزینههای دیگر در نظر بگیرند.
دانش به بیماران قدرت میدهد تا کرامت، استقلال، احترام، اعتماد و امنیت خود را در خدمات آنلاین سلامت روان حفظ کنند.