چرا میتوانید بعد از روانپریشی به خودتان افتخار کنید
نکات کلیدی
- ادراک همیشه بازتابدهنده واقعیت نیست، به ویژه هنگامی که تحت تأثیر احساسات منفی قرار میگیرید.
- پرورش پذیرش و افتخار به خود درونی بسیار مهم است، زیرا اتکا به دیگران برای تأیید میتواند غیرقابل اعتماد باشد.
- انگ اجتماعی اغلب بر ادراکات خارجی بیش از خودادراکی تأکید میکند.
- پایداری در بهبودی و عدم تسلیم شدن منبع افتخار است.
احساسات متضاد درباره پذیرش و افتخار به خود
بهبودی احساسی شامل اعتماد به خود، باور به خود و تمایل به خود بودن است. افتخار به کسی که هستید، قبل، حین و بعد از بیماریتان، ضروری است. در ابتدا، من در بازیابی افتخار پس از دورههای روانپریشی خود مشکل داشتم، اما این امر برای رفاه و پیشرفت من حیاتی شد.
وقتی دچار اختلال شناختی شدم و مجبور شدم مسیر تحصیلیام را ترک کنم، افتخارم را از دست دادم. پیمایش در بخش روانپزشکی و از دست دادن خودمختاری بیشتر افتخارم را کاهش داد. شرم و خجالت از رفتارم در طول دورهها و ترسی که به دیگران وارد کردم، این احساسات را تشدید کرد. سالها از اینکه دیگران متوجه شدند که مشکلی وجود دارد قبل از اینکه خودم بفهمم، شرمنده بودم و احساس ناتوانی در تغییر آن داشتم.
افتخار به زنده بودن
پس از تثبیت با دارو، ممکن است به راحتی اهمیت زنده بودن را نادیده بگیرید. در طول شکستهای روانپریشی، تصمیمات میتوانند تهدیدکننده زندگی باشند. من تصمیماتی گرفتم که میتوانستند زندگیام را به خطر بیندازند و در آن زمانها، استدلال با خود یا دیگران غیرممکن بود.
زنده ماندن فقط شانس نیست—بلکه شامل تصمیمات حیاتی مانند موافقت با بستری شدن یا دارو است. چه به درمان رضایت داده باشید یا نه، این واقعیت که زنده هستید به این معناست که آیندهای دارید، حتی اگر هنوز به آن باور نداشته باشید.
در ابتدا، من از زنده بودن خود افتخار نمیکردم. زمان برد تا زندگی را به عنوان یک نعمت و دستاورد ببینم. من این را به اشتراک میگذارم به امید اینکه دیگران بتوانند زودتر از من به این درک برسند.
افتخار به خود به عنوان یک فرد
من احساس تحقیر کردم و به فکر شروع دوباره در جایی بودم که هیچکس از بیماری روانیام خبر نداشت. عدم اطمینان از اینکه چه کسی از وضعیت من آگاه است، ناراحتکننده بود. با این حال، ماندن و مواجهه با ترسهایم یک گام مهم بود. فرار کردن مسائل داخلی را حل نمیکند.
چالش کلیدی ارزشگذاری به خودادراکی بر نظرات دیگران است. انگ اجتماعی اغلب پیشنهاد میکند که قضاوتهای خارجی را در اولویت قرار دهید، اما این رویکرد هویت و پذیرش خود را به خطر میاندازد. من یاد گرفتم که جستجوی تأیید از دیگران به آنها قدرت میدهد تا بر زندگی و احساساتم تسلط پیدا کنند.
نمیتوانید منتظر بمانید تا دیگران به شما افتخار کنند، به ویژه به عنوان یک بزرگسال. با وجود ویرانی اولیهام درباره تشخیص اسکیزوفرنی، پذیرش والدینم حیاتی بود. با این حال، من نیاز داشتم که آن پذیرش را خودم اتخاذ کنم، مستقل از تأیید دیگران.
هنوز میتوانید زندگیای داشته باشید که به آن افتخار کنید
حتی اگر زندگی تاریک به نظر برسد، به یاد داشته باشید که دیدگاه شما لزوماً واقعیت نیست. به عنوان یک نوجوان، افسردگی من به افکار منفی منجر شد که آن را به عنوان تنها دیدگاه میدیدم. درک اینکه تفسیرهای دیگری معتبر هستند، تحولآفرین بود.
زمانی احساس کردم زندگیام فراتر از تعمیر است، بدون انگیزه یا جهت. با این حال، من به بیدار شدن و انجام کارهای کوچک ادامه دادم که به تدریج به من احساس موفقیت و افتخار داد.
چهارده سال در بهبودی برای من به چه تبدیل شده است
در ۱۴ سالی که از آخرین دورهام میگذرد، از طریق کمک به دیگران معنا یافتهام که باعث شده به خودم افتخار کنم. من هویت خود را میپذیرم و به طور کامل بهبودی خود را مالک هستم. پایداری در حضور در جلسات روانپزشکی و درمانی، حتی زمانی که از تأثیر آنها مطمئن نبودم، حیاتی بوده است. با گذشت زمان، این تلاشها به طور قابل توجهی زندگی من را بهبود بخشیده است.
با اولویت دادن به خودمراقبتی و ارزشگذاری به احساسات خودم بر قضاوتهای اجتماعی، هویت خود را به طور اصیل بازسازی کردهام. من یک بازمانده هستم و شما نیز همینطور. اهداف شامل گفتوگوی مثبت با خود، بازیابی افتخار در بهبودی، صداقت با خود و شکلدادن به آیندهتان به طور اصیل است.