چگونه از انتقال تروماهای کودکی به فرزندان خود جلوگیری کنیم
نکات کلیدی
- بسیاری از افراد ویژگیهای منفی را از والدین و افراد مقتدر در دوران کودکی درونی میکنند.
- والدینی که از تروماهای خود واکنش نشان میدهند، میتوانند ناخواسته آن را به فرزندان خود منتقل کنند.
- تصمیمگیریهای آگاهانه به جای واکنشهای احساسی، اغلب به نتایج بهتری منجر میشود.
انتقال ناکارآمدی
بزرگ شدن، بسیاری از ما ویژگیهای منفی را از والدین یا افراد مقتدر به ارث میبریم. این ویژگیها ممکن است به صورت لجبازی، عصبانیت سریع یا حتی رفتارهای فیزیکی در مواقع ناامیدی یا فشار ظاهر شوند. متأسفانه، ویژگیهایی که در والدین خود نمیپسندیم، اغلب در مواقع استرس به خود ما تبدیل میشوند. این رفتارها که در طول زمان آموخته میشوند، میتوانند به روابط و حرفههای ما آسیب برسانند.
سناریویی را در نظر بگیرید که در آن پدری اغلب خشم خود را با کلمات آزاردهنده بیان میکند. کودکی که در معرض این رفتار قرار میگیرد، ممکن است چنین رفتاری را درونی کرده و به سرعت به همان شیوه واکنش نشان دهد. این چرخه اغلب ادامه مییابد زیرا کسانی که واکنش نشان میدهند، خود زمانی قربانی بودهاند. درک محرکهای شخصی و اجتناب از رفتارهای واکنشی برای والدین ضروری است تا از انتقال این الگوهای منفی جلوگیری کنند.
عمل بر اساس محرکها میتواند بیشتر آسیب برساند تا کمک
انتخاب اقداماتی که به جای آسیب، به ما سود برسانند، ضروری است. اما وقتی تحریک میشویم، ممکن است بدون اینکه متوجه باشیم احساسات ما کنترل را در دست گرفتهاند، وضعیت را تشدید کنیم. این محرکها میتوانند قدرتمند باشند و به اقداماتی بر اساس ترس و نیاز به بازپسگیری کنترل منجر شوند. اغلب، احساسات نادیده گرفته شدن یا بیاحترامی از تجربیات کودکی با افراد مقتدر ناشی میشود. چنین تجربیاتی میتواند تروما ایجاد کند که والدین باید تلاش کنند آن را به فرزندان خود منتقل نکنند.
برای جلوگیری از این وضعیت، مهم است که تشخیص دهیم چگونه احساسات فراگیر میتوانند به اقدامات فوری و اغلب غیرمنطقی منجر شوند. بالا بردن صدای خود و بیان اعلامیهها در خشم به ندرت به نتایج مثبت منجر میشود.
توجه به تشدید احساسات
برای مدیریت واکنشپذیری، باید رفتارهای خود را زمانی که احساسات شروع به تشدید میکنند، مشاهده کنیم. آیا صدای خود را بالا میبریم یا اولویت را به برنده شدن در بحث به جای درک میدهیم؟ شناسایی این نشانهها کمک میکند تا تعیین کنیم آیا به بحث باز هستیم یا صرفاً در تلاشیم کنترل را اعمال کنیم. زمانی که هر دو دیدگاه خود و دیدگاه دیگران را در نظر میگیریم، میتوانیم انتخابهای منطقیتری به جای واکنشهای احساسی داشته باشیم.
کنترل واکنشپذیری احساسی چالشبرانگیز است. احساسات اغلب در لحظه موجه به نظر میرسند و سایر ملاحظات را نادیده میگیرند. وقتی کنترل نشوند، میتوانند به احساسات آسیبدیده و تروماهای طولانیمدت منجر شوند. به عنوان والدین، ارائه الگوی خوب با شناسایی و مدیریت واکنشهای احساسی خود حیاتی است. این رویکرد به کودکان میآموزد که احساسات را بپذیرند بدون اینکه تحت سلطه آنها قرار گیرند.