پورنوگرافی بحران سلامت عمومی نیست
مسئله واقعی: فقدان آموزش جامع جنسی
از زمانی که یوتا در سال ۲۰۱۶ پورنوگرافی را بهعنوان «بحران سلامت عمومی» اعلام کرد، بیش از دوازده ایالت آمریکا از این رویه پیروی کردهاند و این اصطلاح در مباحثات بریتانیا نیز ظاهر شده است. این زبان، همراه با آموزش ناکافی جنسی، ترس و اطلاعات نادرست را تقویت میکند. اصطلاح «بحران سلامت عمومی» به معنای آسیبی قابل اندازهگیری و گسترده مشابه بحرانهای تنباکو یا مواد افیونی است. با این حال، پورنوگرافی معیارهای تعیینشده توسط استانداردهای سلامت عمومی را برآورده نمیکند.
تعریف بحران سلامت عمومی
بحران سلامت عمومی با شواهدی از افزایش مرگ و میر یا بیماری، علل منطقی و بار قابل اندازهگیری آسیب در سراسر یک جمعیت شناخته میشود. اپیدمی مواد افیونی و سرطانهای مرتبط با سیگار نمونههایی از این نوع بحرانها هستند. قطعنامههای علیه پورنوگرافی فاقد دادههای جدید اپیدمیولوژیک هستند و عمدتاً نمادیناند، که اغلب تحت تأثیر گروههای مدافع با برنامههای اخلاقی قرار دارند. تحقیقات نلسون و راثمن (۲۰۲۰) نشان میدهد که پورنوگرافی معیارهای بحران سلامت عمومی را برآورده نمیکند. تمرکز بر پورنوگرافی توجه را از نیاز به آموزش جامع جنسی، از جمله سواد پورن، منحرف میکند.
شواهد ضعیف علّی
تحقیقات اغلب سببیت را با همبستگی اشتباه میگیرند. درحالیکه همبستگیهایی بین استفاده از پورنوگرافی و رفتارهای جنسی مختلف وجود دارد، این تفاوتها ناشی از پورنوگرافی نیستند. مطالعات درباره تجاوز جنسی متفاوت است؛ برخی ارتباط کوچکی با نگرشهای تهاجمی نشان میدهند، در حالی که دیگران دیدگاههای برابریطلبانهتری در میان بینندگان پورن گزارش میکنند. برخی مطالعات حتی نرخهای پایینتر جرایم جنسی را در مناطقی با دسترسی بیشتر به پورن نشان میدهند، اگرچه این به معنای سببیت نیست. بنابراین، پورنوگرافی نمیتواند بهعنوان یک اپیدمی در نظر گرفته شود.
«اعتیاد به پورن» تشخیص پذیرفتهشدهای نیست
مفهوم «اعتیاد به پورنوگرافی» در DSM-5 به دلیل عدم وجود شواهد علمی کافی شناخته نشده است. ICD-11 اختلال رفتار جنسی اجباری را بهعنوان یک اختلال کنترل تکانه طبقهبندی میکند، نه اعتیاد. ناراحتی ناشی از عدم تأیید اخلاقی رفتار جنسی فرد برای تشخیص کافی نیست. تحقیقات نشان میدهد که درک از اعتیاد به پورن بیشتر با دینداری و تضاد اخلاقی مرتبط است تا عادات واقعی مشاهده. برای برخی، ناراحتی از تضاد بین ارزشها و رفتار ناشی میشود، در حالی که برای دیگران، مشاهده اجباری ممکن است مکانیزمی برای تنظیم هیجانات باشد.
ادعاهای اختلال نعوظ بیپایه هستند
ادعاهایی که پورنوگرافی را به اختلال نعوظ در مردان جوان مرتبط میکنند، توسط مطالعات بزرگ پشتیبانی نمیشوند، که هیچ رابطه ثابتی بین استفاده از پورن و عملکرد نعوظ پیدا نکردهاند. اصطلاح «اختلال نعوظ ناشی از پورن» (PIED) بارها رد شده است. شرم ناشی از روایتهای منفی اجتماعی ممکن است بیش از خود پورنوگرافی به اختلال جنسی کمک کند.
هزینههای چارچوبگذاری بحران
برچسبگذاری پورنوگرافی بهعنوان یک بحران سلامت عمومی میتواند شرم را تقویت کند، که ممکن است رفتارهای اجباری را تقویت کند تا اینکه آنها را حل کند. این میتواند به تشخیصهای خودخواسته اعتیاد منجر شود و افراد را به سمت برنامههای بهبودی غیرمبتنی بر شواهد هدایت کند، برخی با برنامههای دینی پنهان. این بلاغت از مسائل فوریتر، مانند نیاز به آموزش جنسی فراگیر و مادامالعمر و سواد پورن منحرف میکند.
چارچوبی مفیدتر
روایت پیرامون پورنوگرافی اغلب جنبههای منفی را برجسته میکند و آن را بهعنوان یک مجموعه واحد در نظر میگیرد. با این حال، همه پورنوگرافیها مضر نیستند. برخی انواع، مانند پورن اخلاقی، میتوانند بهزیستی را افزایش دهند. بهعنوان مثال، افراد کوئیر ممکن است نمایندگی معناداری در پورن کوئیر پیدا کنند و جوانان ممکن است از انواع بدنهای مختلف به تصویر کشیده شده در پورنوگرافیها قدردانی کنند. زنانی که بهتنهایی پورن تماشا میکنند ممکن است احساسات مثبتتری تجربه کنند. با این حال، پورنوگرافی خطراتی نیز دارد، بهویژه برای کسانی که دارای مسائل هیجانی زیرین هستند یا برای کودکانی که در معرض محتوای صریح قرار میگیرند. این نگرانیها از طریق حمایت بالینی و آموزش بهتر مورد توجه قرار میگیرند تا اینکه پورنوگرافی بهعنوان یک بحران سلامت عمومی چارچوببندی شود. این رویکرد اجازه میدهد تا به جزئیات پرداخته شود، انگ را کاهش دهد و بر راهحلهای مؤثر تمرکز کند.