مرخصی سیاستمدار و برجستهسازی یک مشکل سیستماتیک
عدمتساوی جدی در دسترسی به مزایای سلامت روان
یک خبر اخیر به تفاوتهای قابلتوجهی در دسترسی به مرخصی سلامت روان اشاره کرده است. در حالی که بحث علنی افراد عمومی درباره مشکلات سلامت روانشان تحسینبرانگیز است، سهولت در تأمین امکانات برای آنان اغلب با چالشهایی که عموم مردم با آن مواجهاند، تضاد دارد.
واقعیت دردناک دریافت مرخصی
بیش از یک دهه بهعنوان مددکار اجتماعی بالینی، به بسیاری از مراجعان در دریافت مزایای مرتبط با سلامت روان از طریق قانون مرخصی خانوادگی و پزشکی (FMLA) یا بخش منابع انسانی کارفرمایانشان کمک کردهام. این فرآیند همیشه پیچیده، طولانی و پر از اضطراب و استرس است. بهعنوان مثال، در نیوجرسی، درخواست مرخصی FMLA برای سلامت روان شامل یک فرآیند مستندسازی سنگین است که اغلب نیاز به ارسالهای متعدد دارد. در این مدت، وضعیت سلامت روان فرد ممکن است همچنان رو به وخامت باشد.
تأمین ادعاهای ناتوانی برای مسائل سلامت روان نامطمئن است، زیرا پیشبینی زمان بهبود یک وضعیت سلامت روان دشوار است. سوالاتی در فرمهای درخواست، مانند "پیشبینی میشود پایان یابد در..." یا "پیشبینی بازگشت به کار..." ممکن است پاسخدادن به آنها دشوار باشد. در مقابل، دریافت مزایا برای مسائل سلامت جسمی بهطور کلی سادهتر است. این تفاوت نشاندهنده دشواریهایی است که افرادی که در موقعیتهای قدرت نیستند، هنگام تلاش برای گرفتن مرخصی به دلایل سلامت روان با آن مواجهاند.
عدمتساوی در جبران خسارت
در حالی که نماینده توماس کین جونیور در مرخصی بود، او همچنان حقوق و مزایای کامل خود را دریافت میکرد. این برای بیشتر افراد صادق نیست. فرآیند دریافت جبران خسارت برای مرخصی سلامت روان پیچیده است. اگرچه FMLA حفاظت شغلی و مرخصی بدون حقوق را فراهم میکند، اما شامل جبران دستمزدهای از دسترفته نمیشود. در نیوجرسی، افراد باید برای بیمه ناتوانی موقت درخواست دهند تا جبران خسارت دریافت کنند که، در صورت تأیید، ۸۵٪ از حقوق معمولی آنها را پوشش میدهد. با این حال، تأیید تضمینشده نیست و فرآیند درخواست هم پیچیده و هم زمانبر است. نماینده کین مجبور نبود این فرآیند را تحمل کند، که یک عدمتساوی واضح در نحوه مدیریت بحرانهای سلامت روان برای افراد در قدرت در مقابل عموم مردم را نشان میدهد.
موضوعی غیرحزبی
اگرچه نماینده کین جمهوریخواه است، این مسئله فراتر از خطوط حزبی است. دموکراتها جان فترمن و لینا هیدالگو نیز مرخصیهایی برای رسیدگی به افسردگی بالینی گرفتند، احتمالاً در حالی که همچنان حقوق کامل خود را دریافت میکردند. با حذف سیاست از معادله، واقعیت این است که حمایت و امکانات سلامت روان اغلب منعکسکننده یک شکاف طبقاتی است و با اصل اینکه همه مستحق حمایت هستند، صرفنظر از موقعیت اجتماعی، در تضاد است. مورد نماینده کین یادآور این است که مسائل سلامت روان تبعیض قائل نمیشوند و سیستمهای حمایتی ما نیز نباید تبعیض قائل شوند.