پیتر پن، پسر ابدی و مسئله بزرگسالی
چرا برخی افراد در انجام وظایف بزرگسالی که جامعه انتظار دارد، دچار مشکل میشوند؟
نکات کلیدی
- مفهوم پسر ابدی یا دختر ابدی یک الگوی رفتاری است که در برخی افراد مشاهده میشود.
- پدیده پسر ابدی به عنوان یک اختلال شخصیتی رسمی طبقهبندی نشده است.
- این سندرم میتواند تأثیرات مثبت و منفی بر زندگی افراد داشته باشد.
شخصیت پسر ابدی
بسیاری با داستان پیتر پن یا پسری که نمیخواست بزرگ شود اثر جیمز متیو باری و سندرم پیتر پن که توسط روانشناس دن کایلی در کتاب سندرم پیتر پن: مردانی که هرگز بزرگ نشدهاند (۱۹۸۳) توصیف شده است، آشنا هستند. اما کمتر کسی ممکن است با مفاهیم پسر ابدی و دختر ابدی کارل گوستاو یونگ آشنا باشد.
برای یونگ و پیروانش، مانند رواندرمانگر سوئیسی ماری-لوئیز فون فرانتس، پسر یا دختر نمایانگر افرادی هستند که با وجود افزایش سن، از بلوغ احساسی و مسئولیتهای بزرگسالی اجتناب میکنند. اصطلاح لاتین پسر ابدی از دگردیسیها اثر اوید گرفته شده و به معنای «خدای کودک» یا «جوانی ابدی» است. یونگ آن را به عنوان «کودک الهی» توصیف کرده که نماد پتانسیل و کمال است.
این آرکتایپ با مفهوم «کودک درون» مرتبط است که منعکسکننده تضاد بین «خود بالغ» و «خود کودک» درون فرد است. شناخت و پرداختن به این تضاد در محیطهای درمانی بسیار مهم است.
آیا دختر یا پسر ابدی نوعی اختلال شخصیتی است؟
هرچند که در DSM-5-TR به عنوان یک اختلال شناخته نشده است، اما اصطلاحات پسر یا دختر گاهی به صورت منفی توسط کلینیسینها برای توصیف بیمارانی که از بزرگ شدن اجتناب میکنند، استفاده میشود. این افراد اغلب از تعهد در کار یا روابط اجتناب میکنند و به رویاها و خیالات نوجوانی چسبیدهاند. این رفتار که گاهی به عنوان «زندگی موقت» شناخته میشود، شامل اجتناب از تعهدات عمیق برای باز نگه داشتن گزینهها برای چیزی بهتر است.
این افراد ممکن است کارها را به تعویق بیندازند و از وظایف روزمره اجتناب کنند، که مانع از دستیابی به خواستههای واقعیشان میشود. این رفتار به پروانهای تشبیه شده که از گلی به گل دیگر میپرد بدون اینکه جایی ثابت شود. از نظر اجتماعی، ممکن است نوعی «فردگرایی غیر اجتماعی» وجود داشته باشد که در آن فرد احساس برتری و معافیت از هنجارهای اجتماعی میکند. آنها اغلب از روال عادی بیزارند و از هر چیزی که آزادیشان را محدود کند، اجتناب میکنند.
بهطور متناقض، این افراد تجسم ایده هراکلیتوس هستند که میگوید کسی نمیتواند دوبار به یک رودخانه وارد شود، اما در عین حال از محکم شدن در زمان حال اجتناب میکنند. این میتواند به عنوان شورشی علیه اجتنابناپذیری مرگ و انکار فانی بودن تلقی شود. پسر یا دختر از دست دادن پتانسیل خود برای تحول و رشد را مقاومت میکند.
چه کسی بزرگسالی را تعریف میکند؟
هنگامی که هویت شخصی با انتظارات اجتماعی از بزرگسالی در تضاد است، افراد ممکن است از تعریف شدن توسط دیگران اجتناب کنند. آنها از دستهبندی شدن اجتناب میکنند و در برابر فشارهای اجتماعی برای تطابق با نقشهای سنتی بزرگسالی، مانند ازدواج یا داشتن فرزند، مقاومت میکنند.
زیگموند فروید در تمدن و ناخشنودیهای آن بحث میکند که چگونه فشارهای اجتماعی میتواند غرایز فردی را خفه کند و به نارضایتی منجر شود. این سوال مطرح میشود: آیا تطابق با انتظارات اجتماعی بالغتر است یا پیگیری سرنوشت شخصی علیرغم عدم تأیید؟
غرایز بیولوژیکی برای تولید مثل بر افراد تأثیر میگذارد، اما چه کسی تصمیم میگیرد که بزرگسالی چه باید باشد؟ آیا بزرگسالی به معنای تسلیم شدن به این امیال است یا میتوان انتخاب دیگری کرد؟ برای مثال، افراد مذهبی ممکن است تجرد را انتخاب کنند، همانطور که در کشیشان کاتولیک یا راهبان بودایی دیده میشود. آیا این افراد بزرگسال نیستند؟ چنین برداشتهایی جنبههای مثبت شخصیت پسر ابدی یا دختر ابدی را نادیده میگیرند.
منابع
- انجمن روانپزشکی آمریکا. (۲۰۲۲). DSM-5-TR. انتشارات APA.
- فون فرانتس، م.-ل. (۱۹۷۰). پسر ابدی: مطالعه روانشناختی مبارزه بزرگسالان با بهشت کودکی. انتشارات سیگو.
- کایلی، د. (۱۹۸۳). سندرم پیتر پن: مردانی که هرگز بزرگ نشدهاند. داد، مید و کو.
- باری، ج.م. (۱۹۰۴). پیتر پن، یا پسری که نمیخواست بزرگ شود.