چرا اجتناب تقاضای آسیبشناختی دائمی نیست
درک و مقابله با اجتناب تقاضای آسیبشناختی
اجتناب تقاضای آسیبشناختی (PDA) به کودکانی اشاره دارد که برای اجتناب از تقاضاها و انتظارات روزمره به شدت تلاش میکنند و اغلب واکنشهای احساسی شدید نشان میدهند و در مواجهه با وظایف غیرترجیحی رفتارهای اجتنابی از خود بروز میدهند (O’Nions et al., 2014). در حالی که برخی والدین ممکن است نگران دائمی بودن ویژگیهای PDA باشند، تحقیقات نشان میدهد که این ویژگیها میتوانند در طول زمان تغییر کنند.
نکات کلیدی
- ویژگیهای مرتبط با PDA ثابت نیستند و میتوانند تغییر کنند.
- تحقیقات نشان میدهد ویژگیهایی مانند واکنشپذیری، سازگاری و وظیفهشناسی اغلب با افزایش سن بهبود مییابند.
- درمانهای خانوادهمحور و تمرینات ساختاریافته میتوانند به تغییرات معنادار منجر شوند.
تحقیقات از تغییر حمایت میکنند
تحقیقات نشان میدهند که ویژگیهای شخصیتی میتوانند به طور قابل توجهی در طول زمان تغییر کنند. یک متاآنالیز توسط رابرتز و همکاران نشان داد که افراد به طور کلی با گذر از نوجوانی به بزرگسالی، وظیفهشناسی و ثبات احساسی بیشتری پیدا میکنند (Roberts et al., 2006). یک مطالعه طولی دوقلویی این یافتهها را تأیید کرد و نشان داد که از اواخر نوجوانی تا اوایل بزرگسالی، کاهش در احساسات منفی و افزایش در خودکنترلی رخ میدهد (Vaidya et al., 2008). یک مطالعه پیگیری ۵۰ ساله نیز تغییرات معناداری را در طول زندگی افراد نشان داد (Roberts et al., 2019).
PDA با واکنشپذیری احساسی بالا و خودتنظیمی پایین مشخص میشود، اما این حوزهها اغلب با زمان و توسعه بهبود مییابند. با این حال، کودکانی که دارای واکنشپذیری بالا، ناسازگاری و تکانشگری هستند، بدون درمان مؤثر تضمینی برای رشد از این ویژگیها ندارند.
تحقیقات در مورد تغییر عمدی شخصیت امیدواری میدهد. هادسون و فرالی دریافتند که بزرگسالانی که به طور فعال روی تغییر ویژگیهایی مانند وظیفهشناسی و ثبات احساسی کار میکردند، بهبودهای قابل اندازهگیری نشان دادند (Hudson & Fraley, 2015, 2018). تغییر از طریق اصلاح رفتارهای مکرر تا زمانی که عادات جدید شکل بگیرند، رخ میدهد.
برای کودکان با PDA، درمان بر کاهش سیلاب احساسی، افزایش انعطافپذیری همکاری و بهبود شروع و تکمیل وظایف تمرکز دارد. والدین میتوانند مهارتهای خاصی را بیاموزند تا بر پاسخهای احساسی و رفتاری کودک خود به تقاضاها تأثیر بگذارند.
نرم کردن نوروتیسیسم بالا
کاهش واکنشپذیری احساسی بالا در کودکان، که اغلب به عنوان تحمل استرس پایین و تشدید سریع دیده میشود، هدف اصلی درمان است. درمان شناختی-رفتاری (CBT) که برای کودکان اجتنابگر از تقاضا تطبیق یافته است، میتواند به آنها کمک کند تا بهتر استرس و عدم قطعیت را تحمل کنند. برای مثال، نایم و همکاران پروتکلی درمانی برای کودکان به شدت تحریکپذیر توسعه دادند که به تدریج آنها را در معرض موقعیتهای چالشبرانگیز قرار میدهد تا به آنها کمک کند این سناریوها را مدیریت کنند (Naim et al., 2023). به والدین آموزش داده شد که هنگام ناپایداری کودکشان درگیر نشوند، که یک جزء کلیدی از درمانهای مبتنی بر شواهد برای کودکان انفجاری است.
شرایط رفتاری، مانند آنچه در آموزش مدیریت والدین استفاده میشود، میتواند به طور مؤثری تلاشهای کودک برای تنظیم احساسی را تقویت کند. مدل حل مسئله مشترک به والدین و کودکان میآموزد که مشکلات را تعریف کنند، نگرانیها را به اشتراک بگذارند و با هم برای یافتن راهحلهای واقعبینانه کار کنند.
افزایش سازگاری بدون خرد کردن خودمختاری
سازگاری پایین به طور قابل توجهی بر روابط تأثیر میگذارد. با این حال، بزرگسالان نباید از تعیین انتظارات اجتناب کنند. تعیین مرزهای گرم و پایدار، درک دیدگاهها، حل مسئله مشترک و ترمیم عمدی پس از تعارض میتواند به تدریج ظرفیت کودک برای مهربانی و همکاری را افزایش دهد. هدف، اطاعت کورکورانه نیست بلکه انعطافپذیری بیشتر، همدلی و کاهش تعارض است.
مطالعات نشان میدهند که والدین مقتدر و برنامههای آموزشی والدین مؤثر هستند و منجر به رفتارهای اجتماعیتر و پاسخهای همکاریکنندهتر در طول زمان میشوند (Costin & Chambers, 2007; Furlong et al., 2013). در خانه، سازگاری از طریق تعاملات کوچک متعدد که در آن کودک به درک دیدگاههای دیگران و تمرین پاسخهای همکاریکننده هدایت میشود و برای انجام این کار تقویت میشود، توسعه مییابد.
رشد وظیفهشناسی
وظیفهشناسی پایین که با بینظمی و پایداری ضعیف در انجام وظایف مرتبط است، هدف عملی برای بهبود است. ایگان و همکاران دریافتند که علائم نقص توجه به شدت با ویژگیهای PDA در بزرگسالان مرتبط است (Egan et al., 2019; Egan et al., 2020). بنابراین، پشتیبانیهای مبتنی بر ADHD، مانند روالهای رفتاری، جداول بصری، کمکهای سازمانی، مراحل کوچکتر وظایف و دارو میتواند مفید باشد. یک مربی عملکرد اجرایی نیز میتواند کمک ارزشمندی ارائه دهد.
در این رویکرد، محیط به طور موقت ساختار خارجی فراهم میکند و پایداری در وظایف را تقویت میکند تا زمانی که به عادت تبدیل شود.
مسیر امیدوارکننده به جلو
نگاه به PDA از منظر ویژگیها مسیر درمانی واضحتری ارائه میدهد. اگر PDA ناشی از واکنشپذیری بالا، سازگاری پایین و وظیفهشناسی پایین باشد، درمان میتواند این ابعاد را از طریق کاهش اضطراب، مدیریت خشم، حمایت، ترمیم روابط، حل مسئله مشترک و مداخلات رفتاری مؤثر هدف قرار دهد.
درمانهای خانوادهمحور بیشترین امید را برای ارائههای نوع PDA نشان میدهند، زیرا به هر دو کودک و والدین راههای بهینه برای مدیریت خلق و خوی چالشبرانگیز را آموزش میدهند. در نهایت، مشارکت خانواده به عنوان ابزاری قدرتمند برای تغییر عمل میکند.
نکته کلیدی برای والدین این است که پروفایلهای ویژگیهای دشوار میتوانند تغییر کنند. کودکان رشد میکنند، خانوادهها تطبیق مییابند و مهارتها انباشته میشوند. یک کودک که در سن ۱۰ سالگی با تقاضاها مشکل دارد ممکن است در سن ۱۶ یا ۲۵ سالگی بهبودهای قابل توجهی نشان دهد. هدف درمان پاک کردن خلق و خو نیست بلکه کمک به رشد آن است.