فداکاریهای والدین برای فرزند مبتلا به اسکیزوفرنی
دیدگاه یک پدر درباره فداکاریها و پاداشها
این مقاله بخش دوم مصاحبهای با پدرم است که در دوران نوجوانی و اوایل بزرگسالی من، که با اختلال اسکیزوافکتیو دست و پنجه نرم میکردم، مراقب اصلی من بود. تعهد و فداکاریهای او به من این امکان را داد تا زندگیای پر از شادی، ماجراجویی و رشد شخصی داشته باشم، با وجود این اختلال. امروز، من دو مدرک کارشناسی ارشد دارم، در شهر نیویورک زندگی میکنم، دو سگ داشتهام و به عنوان نویسنده و عکاس کار میکنم.
این بخش از مصاحبه به فداکاریهای قابل توجهی میپردازد که پدرم و خانوادهمان برای کمک به من برای داشتن زندگیای تا حد ممکن عادی انجام دادند. برای کسانی که میخواهند بدانند حمایت از یک عضو خانواده با اختلال اسکیزوفرنی چه چیزی میطلبد، دیدگاههای او ممکن است روشنگر باشد.
جیم مایرز، پدرم، بیش از ۲۰ سال است که مدافع سلامت روان بوده و تجربهای با اعضای خانواده مبتلا به اسکیزوفرنی دارد. او دکترای مهندسی برق دارد و به عنوان مدیر مهندسی کار کرده است. اکنون بازنشسته است و از لذتهای سادهای مانند نشستن در ایوان با گربهها و بازی هندبال لذت میبرد.
فداکاریها و انگیزه
پرسش: چه فداکاریهایی کردهاید و چه چیزی شما را به انجام آنها انگیزه داده است؟پاسخ: فداکاریهای اصلی شامل زمان، پول و ثبات روانی است. مراقبت از فردی با اسکیزوفرنی نیازمند زمان زیادی برای ترتیب دادن کمک حرفهای و حضور در قرار ملاقاتها است. از نظر مالی، حتی با داشتن بیمه، صورتحسابهای پزشکی میتواند دلهرهآور باشد، به ویژه اگر منابع محدود باشد. این فشار مالی میتواند به استرس در تعامل با فرد مبتلا اضافه کند، که ممکن است بدون تشخیص و دارو ناپایدار باشد. دریافت تشخیص ناتوانی میتواند به دسترسی به مزایای دولتی کمک کند.
تعامل با فردی که درک درستی از واقعیت ندارد و ممکن است رفتارهای مخرب داشته باشد، استرسزا است. آنها ممکن است بیماری خود را انکار کرده و از دارو خودداری کنند، که نیازمند رویکردی آرام و قاطع است. پیشینه مهندسی من به من کمک کرد تا ذهنیتی برای حل مسئله داشته باشم. بسیار مهم است که تا حد امکان از فرد حمایت کنید و در صورت نیاز به کمک بگیرید و وضعیت او را به عنوان یک بیماری خارج از کنترل او درک کنید.
انگیزه من همیشه کمک به فرد برای عملکرد مستقل بوده است. من معتقدم هر فرد مبتلا به بیماری روانی آرزو دارد زندگی عادی داشته باشد. اجازه دادن به آنها برای زندگی مستقل به نفع آنها و مراقب است. این کار زمان و پول میطلبد، اما مشاهده بهبود، حتی اگر کند باشد، پاداشدهنده است. در نهایت، کمک به کسانی که به شما نزدیک هستند، احساس درستی دارد.
تأثیر بر خانواده
پرسش: تشخیص چگونه بر سایر اعضای خانواده تأثیر گذاشته است؟پاسخ: تشخیص میتواند برچسب داشته باشد و برخی ممکن است آن را نپذیرند. این موضوع در مورد همسرم صادق بود که رفتار فرزندمان را به عنوان نافرمانی میدید نه بیماری. این اختلاف نظر منجر به طلاق ما شد و به من اجازه داد تا درمان مناسب برای فرزندمان پیدا کنم. طلاق، همراه با اختلافات، تأثیر منفی بر سایر کودکان دارد که ممکن است احساس غفلت کنند و کینه ایجاد کنند. تلاش برای دادن توجه برابر به همه کودکان چالشبرانگیز است، اما ضروری است که تلاش کنید.
مراقبت از دیگران میتواند بر شغل شما نیز تأثیر بگذارد، زیرا ممکن است نیاز داشته باشید که برنامه کاری خود را تنظیم کنید و احتمالاً فرصتهای ارتقاء یا درآمد بیشتر را از دست بدهید. یک شغل با استرس کم و بیمه خوب میتواند مقداری از استرس را کاهش دهد، اما تعادل بین کار و مراقبت همچنان چالشبرانگیز است.
تصمیمگیری و هماهنگی خانوادگی
پرسش: چگونه زمانی که دیگران مخالف هستند، تصمیمگیری میکنید؟پاسخ: من به راهنمایی حرفهای تکیه کردم و بر نیازهای فرد مبتلا تمرکز کردم. با گذشت زمان، با بینشهای روانشناسان و درمانگران، به تصمیمات خود اطمینان پیدا کردم. تلاش کردم که به جای کمک کم، بیش از حد کمک کنم و در صورت نیاز، متخصصان را درگیر کنم. در حالی که نظرات دیگران را در نظر گرفتم، به قضاوت خود اعتماد کردم.
پرسش: آیا امکان حفظ هماهنگی خانوادگی وجود دارد؟پاسخ: این امکان وجود دارد اگر هر دو والدین در مورد رویکرد توافق داشته باشند. با این حال، دیدگاههای متفاوت درباره بیماری روانی میتواند باعث اختلال شود. ارتباط مؤثر بین همه اعضای خانواده، از جمله جوانترها، ضروری است تا احساس کنند دوست داشته میشوند و درگیر هستند. مهم است که همه را در محیطی که فقط حول محور بیماری نمیچرخد، ادغام کنید.