غلبه بر کلیشه زنان بیش از حد احساسی
نه، زنان احساسیتر از مردان نیستند
رد یک کلیشه مضر قدیمی
کلیشه زنان به عنوان افرادی بیش از حد احساسی، نسلهاست که وجود دارد و اغلب به آنها برچسب «غیرمنطقی»، «بیش از حد نمایشی» یا «حساس» زده میشود. در مقابل، مردانی که واکنشهای احساسی مشابهی نشان میدهند، اغلب به عنوان افرادی با دیدگاه خوب یا نظرات خوشایند توصیف میشوند. این دوگانگی، این تصور را تقویت میکند که مردان ذاتاً منطقی و زنان بیش از حد احساسی هستند، که بر درک زنان در روابط شخصی، محیطهای حرفهای و زمینههای اجتماعی گستردهتر تأثیر میگذارد. در نتیجه، بسیاری از زنان ممکن است احساس کنند مجبورند رفتار خود را به گونهای تغییر دهند که با ابراز طبیعی آنها همخوانی ندارد.
علم احساسات و جنسیت
تحقیقات علمی به طور فزایندهای این کلیشه را که زنان احساسیتر از مردان هستند، به چالش میکشد. مطالعهای محوری که در سال ۲۰۲۱ در مجله Scientific Reports منتشر شد، نوسانات احساسی ۱۴۲ نفر را که شامل مردان و زنان بودند، بررسی کرد. این مطالعه نشان داد که الگوهای احساسی مردان به طرز قابل توجهی مشابه زنان است، و این یافتهها مستقیماً با دیدگاه سنتی که ابراز احساسات به طور قابل توجهی جنسیتی است، مقابله میکند.
دکتر کاترین مککینلی، استاد همکار در دانشگاه تولین، تاکید میکند که نقشهای جنسیتی ریشهدار در جوامع پدرسالار اغلب مردان را به عنوان «بیاحساس» و زنان را به عنوان «احساسی» به تصویر میکشند. این تصویرسازی، ویژگیهای مرتبط با زنانگی را بیارزش میکند و کلیشهها و تبعیض جنسیتی را تقویت میکند. مککینلی تأکید میکند که باور به احساسیتر بودن زنان «کاملاً نادرست» است و اشاره میکند که همه افراد احساسات را تجربه میکنند، چه به طور آگاهانه به آنها اذعان کنند یا نه.
تأثیر منفی کلیشههای مبتنی بر احساسات
باور به اینکه برخی گروهها ذاتاً احساسیتر از دیگران هستند، میتواند اثرات زیانباری بر افراد و جامعه داشته باشد. لیز کولکلاغ، مددکاری اجتماعی که در زمینه درمان تروما تخصص دارد، توضیح میدهد که این کلیشهها میتوانند رشد شخصی و ابراز خود را به شدت محدود کنند. زنان ممکن است دسترسی آنها به قدرت و فرصتها محدود شود، در حالی که مردان ممکن است احساس کنند باید احساسات خود را سرکوب کنند و از ارتباطات عمیق و معنادار دوری کنند.
در جوامع پدرسالار، تأثیر این کلیشهها برای همه به جز مردان سیسجندر تشدید میشود. به عنوان مثال، از زنان اغلب انتظار میرود احساساتی را که قابل قبول تلقی میشوند، مانند گریه، نشان دهند، اما از ابراز خشم منع میشوند. چنین هنجارهای محدودکننده نه تنها ابراز احساسات را محدود میکنند، بلکه میتوانند به تداوم خشونت نیز کمک کنند. بر اساس ائتلاف ملی علیه خشونت خانگی، یک زن از هر سه زن در طول زندگی خود خشونت شریک زندگی را تجربه خواهد کرد. کولکلاغ اشاره میکند که دینامیک قدرت اجتماعی، که اغلب مردان را محق و زنان را بیقدرت میداند، به میزان قابل توجهی به شیوع چنین خشونتی کمک میکند. علاوه بر این، انتظارات اجتماعی اغلب مسئولیت ناعادلانهای را بر قربانیان، به ویژه کسانی که با نقشهای جنسیتی کلیشهای همخوانی ندارند، تحمیل میکند.
در نتیجه، کلیشهای که زنان را احساسیتر از مردان میداند، هم بیاساس و هم مضر است. این کلیشه بر تعاملات شخصی و ساختارهای اجتماعی تأثیر میگذارد و باورهای محدودکنندهای را تقویت میکند که پتانسیل افراد را محدود میسازد. اذعان به اینکه احساسات یک تجربه انسانی جهانی است، میتواند به از بین بردن این کلیشهها کمک کند و جامعهای فراگیرتر و فهمیدهتر را پرورش دهد.