واقعگرایی اخلاقی و پایداری افسانههای اخلاقی
نکات کلیدی
- واقعگرایی اخلاقی به دلیل شهودهای انسانی نهادینه شده و نه حقایق عینی پایدار است.
- زبان اخلاقی باعث ایجاد درگیریهای فرهنگی میشود و ارزشهای ذهنی را به نزاعهای دگماتیک تبدیل میکند.
- روانشناسی انسانی به دگماتیسم گرایش دارد و پذیرش نیهیلیسم اخلاقی را دشوار میکند.
افسانه اخلاق
واقعگرایی اخلاقی پیشنهاد میکند که حقایق اخلاقی و ویژگیهای اخلاقی عینی در جهان وجود دارند. با این حال، این مفهوم شبیه به افسانههای باستانی است و باید کنار گذاشته شود. مفاهیمی مانند 'حقوق'، 'اشتباهات' و 'وظایف' بقایای دورانی پیشاعلمی هستند که تحت سلطه دگما و نه شواهد و عقلانیت قرار داشت. با وجود پیشرفتهای علمی ما، ذهن انسان همچنان غیرعقلانی و به شدت وابسته به شهود باقی مانده است، که ما مجبور بودیم برای توسعه علم مدرن بر آن غلبه کنیم.
حتی در داخل علم، احساسات ضدعلمی نشاندهنده نقصهای طراحی مغز ما در تشخیص حقایق است. در اخلاق، تفکر ما از اجدادمان تغییر چندانی نکرده است، و واقعگرایی اخلاقی عمیقاً در فرهنگ مدرن جای گرفته است. این در جنگهای فرهنگی امروز مشهود است، جایی که ارزشهای ذهنی با یکدیگر در تضاد هستند و عقلانیت را تضعیف میکنند. مشارکت سیاسی اغلب تواناییهای استدلالی را کاهش میدهد، مشابه اینکه چطور طرفداری از تیمهای ورزشی میتواند به رفتار غیرعقلانی منجر شود.
روانشناس هاروارد، جاشوا دیوید گرین، در پایاننامه فلسفه خود با عنوان حقیقت وحشتناک، بد، بسیار بد درباره اخلاق و آنچه باید درباره آن انجام داد، علیه واقعگرایی اخلاقی بحث میکند. او پیشنهاد میکند که تضاد منافع اجتنابناپذیر است اما نباید با باور بیچون و چرا مردم به درستی اخلاقی خود بدتر شود.
فلاسفه و واقعگرایی اخلاقی
فلاسفه اغلب به واقعگرایی اخلاقی پایبند هستند زیرا آنها، مانند منکران علم، به شهودهای خود اعتماد دارند. وقتی علم با عقل سلیم در تضاد است، مشکوک به نظر میرسد. به طور تاریخی، فلاسفه از تعصبات و افسانهها دفاع کردهاند، که منجر به شرمندگی شده و شک دانشمندان به فلسفه را توجیه کرده است. در حالی که دانشمندان آموزش میدهند که شهود برای درک جهان قابل اعتماد نیستند، بسیاری از فلاسفه آنها را میپرستند. کسانی که این کار را نمیکنند، طبیعیگرایان هستند، همانطور که من در نوشتههایم استدلال کردهام.
قویترین شهودی که مردم دارند، باور به این است که ارزشهای عمیقاً نگهداشته شده آنها به طور عینی درست هستند. این ارزشها نه تنها ترجیحات شخصی هستند بلکه با شور و شوق به جهان فرافکنده میشوند، که منجر به رفتارهای نوعدوستانه و مخرب میشود.
زندگی بدون واقعگرایی اخلاقی
گرین و من پیشنهاد میکنیم که تفکر و زبان واقعگرایانه را کنار بگذاریم تا ماهیت ذهنی ارزشها را روشن کنیم. برخی فلاسفه استدلال میکنند که نگهداشتن ارزشها نیاز به واقعگرایی اخلاقی دارد، اما این بیپایه است. ترجیحات شخصی، مانند ترجیح شکلات به وانیل، نیازی به توجیه متافیزیکی ندارند.
به جای اعلام مجازات اعدام به عنوان اشتباه، فرد ممکن است به دلیل عدم اثربخشی و احتمال اشتباهات غیرقابل برگشت با آن مخالفت کند. به طور مشابه، مخالفت با مصرف حیوانات باید بر کاهش رنج متمرکز باشد تا برچسبگذاری آن به عنوان قتل.
در حالی که استفاده از زبان واقعگرایی اخلاقی ممکن است به نظر استراتژیک مفید باشد، اثربخشی آن مورد تردید است. مردم از اخلاقی شدن بیزارند، اما از انتقاد کردن دیگران به خاطر عدم تطابق با ارزشهایشان لذت میبرند. این باور به برتری اخلاقی شبیه به تعصب مذهبی است که دیگران را به تغییر دین خود ترغیب میکند.
چالش غلبه بر واقعگرایی اخلاقی
من استدلال میکنم که نوعدوستان مؤثر و دیگران از پذیرش نیهیلیسم اخلاقی برای دستیابی به اهداف خود بهرهمند خواهند شد. با این حال، من شک دارم که واقعگرایی اخلاقی محو شود، زیرا ذهن ما ذاتاً دگماتیک است. اگر مردم یافتههای علمی را که با باورهایشان در تضاد است رد کنند، چه امیدی برای غلبه بر واقعگرایی اخلاقی وجود دارد؟