آزمایش تستوسترون در ارتش: سوالات جدیدی مطرح میشود
دیدگاه شخصی: دلیل واقعی آزمایش سطح تستوسترون نیروهای نظامی
نکات کلیدی
- هیچ پایه علمی محکمی برای آزمایش سطح تستوسترون نیروهای نظامی وجود ندارد.
- هورمونها بر ما تأثیر میگذارند، اما نه به صورت مستقیم؛ سطح بالای تستوسترون به طور خودکار رفتار تهاجمی را تحریک نمیکند.
- غربالگری برای تستوسترون پایین بهانهای ظاهراً عینی برای حذف زنان از ارتش ارائه میدهد.
در آغاز قرن بیست و یکم، یک جامعهشناس از دانشگاه کارولینای شمالی مطالعهای منتشر کرد که نشان میداد هورمونهای قبل از تولد میتوانند پیشبینی کنند که زنان چقدر «زنانه» یا «مردانه» خواهند شد. به عنوان یک جامعهشناس جنسیت، من روششناسی او را نقد کردم و بعداً با شانون دیویس برای تکرار تحقیق او همکاری کردم و دریافتیم که نتایج او تأثیر هورمونها را تا ده برابر اغراق کرده است. در حالی که هورمونهای قبل از تولد اهمیت دارند، آنها در تعامل پیچیده با تجربیات عمل میکنند. تحقیقات دیگر نیز نشان میدهد که رابطه بین هورمونها و رفتار پیچیده و دوطرفه است؛ تجربیات میتوانند روزانه بر سطح هورمونها تأثیر بگذارند.
در سال ۲۰۲۶، وزیر دفاع هگست اعلام کرد که همه پرسنل نظامی بالای ۳۰ سال، بدون توجه به جنسیت، باید سطح تستوسترون خود را نظارت کنند. او ادعا میکند که سربازان با تستوسترون پایین، جنگجویان بهینهای نیستند و پیشنهاد میکند که برای کسانی که سطح آنها «بیش از حد پایین» است، درمان هورمونی انجام شود. اما هیچ مدرک علمی این ادعا را تأیید نمیکند. من فرضیهای جایگزین برای این سیاست پیشنهاد میکنم.
دو کتاب اخیر نقش تستوسترون در رفتار انسان را بررسی میکنند. در کتاب «تستوسترون: یک بیوگرافی غیرمجاز»، نویسندگان ربکا جردن-یانگ و کاترینا کارکازیس استدلال میکنند که بسیاری از تفاوتهای جنسی که به سطح هورمونها نسبت داده میشود، نتیجه تحقیقات مغرضانه است. آنها پیشنهاد میکنند که تستوسترون به عنوان دارنده ویژگیهای مردانه منحصربهفرد افسانهسازی شده است. بررسی آنها نشان میدهد که تأثیر تستوسترون اغراق شده و با فعالیتها متفاوت است.
در مقابل، زیستشناس تکاملی کارول هوون از این ایده دفاع میکند که جنسیت دودویی است و تستوسترون اهمیت دارد. در سخنرانی TED و کتابش «T: داستان تستوسترون»، او استدلال میکند که تستوسترون برای درک تفاوتهای جنسیتی در رفتار حیاتی است. با وجود موضع جنجالیاش، حتی او موافق است که سطح تستوسترون در یک روز خاص آمادگی رزمی را پیشبینی نمیکند.
آزمایش و پیامدهای آن
افزایش تستوسترون به دلایل مختلف احتمالاً آمادگی رزمی نیروها را افزایش نمیدهد. سطح تستوسترون روزانه و با فعالیتها نوسان دارد و نیاز به مطالعات پایه بلندمدت برای هر سرباز دارد. برای مثال، تستوسترون به طور طبیعی در پدران درگیر کاهش مییابد. آیا تنها غیرپدران باید در ارتش خدمت کنند؟ به همین ترتیب، تستوسترون پس از فعالیتهای رقابتی افزایش مییابد؛ آیا نیروها باید قبل از آزمایش از رقابت اجتناب کنند؟ هر فرد یک خط پایه منحصر به فرد دارد که نیاز به آزمایش منظم در طول سالها برای تعیین سطح پایین دارد. زنان به طور کلی تستوسترون کمتری دارند؛ آیا باید با افزایش مصنوعی سطح آنها آزمایش کنیم؟ شواهد حکایتی نشان میدهد که میکرو دوزینگ تستوسترون در زنان باعث افزایش تحریکپذیری و میل جنسی میشود و ممکن است سربازان تحریکپذیر و جنسی ناامید ایجاد کند.
علاوه بر این، حتی اگر افزایش تستوسترون سربازان را تهاجمیتر کند، جنگ مدرن به سربازان ماهر در فناوری نیاز دارد، نه افرادی که بیش از حد تهاجمی هستند. پهپادهای کنترل از راه دور از قبل یک مزیت ایمنی فراهم میکنند. بسیاری از نقشهای نظامی، از پزشکی تا کارکنان پشتیبانی، نیازی به تهاجم ندارند.
انگیزههای پشت سیاست
سیاست آزمایش تستوسترون همه سربازان فاقد هدف عملکردی است. پس چرا آن را دنبال میکنند؟ یک فرضیه این است که این سیاست روایت برتری مردانه را ترویج میکند. کشیش هگست معتقد است که زنان نباید رأی دهند و این سیاست ممکن است دیدگاهی ذاتگرایانه و زنستیزانه از جنسیت را منعکس کند. با الزام به سطح خاصی از تستوسترون، این سیاست نیمی از جمعیت را تحت عنوان شایستهسالاری حذف میکند و تبعیض ذاتی را آشکار میکند.
دلیل دوم و ملموستر این است که حذف زنان از ارتش را توجیه کند. در دوران تصدی خود، هگست زنان ارشد را اخراج کرده و از ترفیع زنان و افراد رنگینپوست جلوگیری کرده است، که منجر به کاهش تعداد زنان در رهبری نظامی شده است. آزمایش تستوسترون ممکن است بهانهای برای حذف زنان از رهبری و در نهایت از ارتش باشد، که با دیدگاه یک ارتش مردسالار که از یک ملت مسیحی سفیدپوست حمایت میکند، همسو است.